Με το «Kingsman: The Golden Circle» στις κυπριακές αίθουσες, θυμόμαστε τις αστειότερες παρωδίες που κανιβάλισαν ανελέητα πράκτορες και κατασκόπους.
OUR MAN FLINT (1966): Η πρώτη παρωδία των ταινιών James Bond, με τον James Coburn στον ρόλο ενός διεθνούς φήμης πλεϊμπόι, που είναι ταυτόχρονα μυστικός πράκτορας. Η αρκετά αστεία αυτή παρωδία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την τριλογία του “Austin Powers”, ενώ υπήρξε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, που γέννησε και το sequel “In Like Flint” την επόμενη χρονιά (το οποίο μάλιστα εμφανίζεται στο πρώτο “Austin Powers” ενθουσιάζοντας τον Michael Myers).
CASINO ROYALE (1967): Η μοναδική παρωδία του James Bond που κατάφερε να χρησιμοποιήσει τον ίδιο τον χαρακτήρα που κανιβαλίζει, εκμεταλλευόμενη ένα κενό στα δικαιώματα των βιβλίων του Ian Fleming. Η (ανόητη) πλοκή θέλει τον 007 (David Niven) να εκπαιδεύει μια ομάδα πρακτόρων προκειμένου να υποδυθούν τον ίδιο και να σταματήσουν την εγκληματική οργάνωση SMERSH που εξοντώνει τους καλύτερους μυστικούς πράκτορες του κόσμου με δόλωμα όμορφες γυναίκες. Αυτό δίνει την ευκαιρία σε γνωστούς σταρ να κάνουν πέρασμα υποδυόμενοι τον Bond –ανάμεσά τους ο Peter Sellers, η Ursula Andress, ο Woody Allen και ένας χιμπατζής. Με cameos από τους Orson Welles, John Huston, Peter O’ Toole και άλλους.
ΒΟΗΘΕΙΑ! Ο ΒΕΓΓΟΣ ΦΑΝΕΡΟΣ ΠΡΑΚΤΩΡ 000 (1967): Πρωτοποριακή για την εποχή της κωμωδία, που λάνσαρε στο ελληνικό σινεμά το είδος της παρωδίας, θύμα της οποίας πέφτουν –τι άλλο;– οι εξαιρετικά δημοφιλείς τότε ταινίες του James Bond. Ο Θανάσης Βέγγος (που ανέλαβε επίσης τη σκηνοθεσία και την παραγωγή) εμπνέεται από τη σλάπστικ κωμωδία του βωβού σινεμά και επιδίδεται σε ένα θεότρελο one man show, με το ένα σπαρταριστό κωμικό εύρημα να διαδέχεται το άλλο. Υπάρχουν λογοπαίγνια, κουφά (όπως η φιγούρα του Καραγκιόζη που εμφανίζεται στη σκοποβολή αφού ο Βέγγος “βαρούσε στον γάμο του Καραγκιόζη”!), σουρεάλ αλλά και physical όπως τούμπες, καρπαζιές κι ένας απίστευτος (και μεγάλος σε διάρκεια) τουρτοπόλεμος σε ζαχαροπλαστείο –σήμα κατατεθέν του φιλμ.
TOP SECRET (1984): “I know a little German. He’s sitting over there…”. Η τριάδα πίσω από το “Airplane” ξαναχτύπησε με αυτή την εξίσου πετυχημένη παρωδία κατασκοπικών, πολεμικών και ταινιών του Elvis, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ένας νεαρότατος Val Kilmer (στο ντεμπούτο του) υποδύεται έναν Αμερικανό τραγουδιστή της ροκ που εμπλέκεται στην αποστολή διάσωσης ενός επιστήμονα από την Ευρώπη του μεσοπολέμου. Το γέλιο βγαίνει αβίαστα καθώς το ένα οπτικό γκαγκ διαδέχεται το άλλο και οι αναφορές και τα in jokes πέφτουν βροχή. Μαζί με το “Airplane”, οι καλύτερες παρωδίες στην ιστορία.
AUSTIN POWERS: INTERNATIONAL MAN OF MYSTERY (1997): Yeah baby! Από όλες τις παρωδίες των ταινιών του James Bond αυτή είναι, αν όχι η αστειότερη, τουλάχιστον η πιο groovy και μέσα-στο-πνεύμα. O Michael Myers δίνει πραγματικά ρέστα ως ο επώνυμος πράκτορας των swinging 60s που καταψύχεται για να ξυπνήσει στο Λονδίνο των 90s, αλλά και ως σατανικός Dr. Evil, που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο. Ακολουθήθηκε από τα εξίσου ξεκαρδιστικά “The Spy Who Shagged Me” (1999) και “Goldmember” (2002), ενώ για λόγους που δεν έχουν γίνει κατανοητοί, το franchise έχει μείνει ανενεργό εδώ και μια 15ετία.
CONFESSIONS OF A DANGEROUS MIND (2002): Ο George Clooney στάθηκε στ’ αλήθεια τυχερός στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, η αληθινή αλλά ασυνήθιστη ιστορία του δημιουργού και παρουσιαστή πολλών επιτυχημένων τηλεοπτικών σόου των δεκαετιών του ’60 και του ’70 Chuck Barris, που ισχυρίζεται ότι υπήρξε μυστικός πράκτορας της CIA. Με τον πανούργο Τσάρλι Κάουφμαν για σεναριογράφο κι ένα καστ αφρόκρεμα στη διάθεσή του (με τον ίδιο να κρατά έναν μικρό ρόλο, αλλά και τα φιλαράκια Julia Roberts, Brad Pitt και Matt Damon σε cameos) το αποτέλεσμα μπορεί να μην ταρακούνησε τα κινηματογραφικά νερά, αλλά είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα ματιά πάνω στη ζωή ενός ανθρώπου που τον ξεπέρασαν οι ίδιές του οι πράξεις.
BURN AFTER READING (2008): Πρώην υπάλληλος της CIA αποφασίζει να γράψει βιβλίο με τα μυστικά της επαγγελματικής του ζωής, στην ανορθόδοξη κατασκοπική κωμωδία που υπογράφουν οι αδελφοί Coen και κοσμούν με την παρουσία τους οι Brad Pitt, George Clooney, John Malkovich και Frances McDormand.
JOHNNY ENGLISH (2003): Ένας άσχετος υπάλληλος των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών προάγεται σε κατάσκοπο, με πρώτη αποστολή να βρει τα κλεμμένα κοσμήματα του στέμματος. O Mr. Bean είναι η κύρια ατραξιόν αυτής της χαριτωμένης μεν, αλλά υπερβολικά παιδιάστικης παρωδίας των ταινιών James Bond, με πρωταγωνιστή τον γνωστό μουρτζούφλη Rowan Atkinson, που εδώ δανείζεται στοιχεία τόσο από τον κύριο Μπιν όσο κι απ’ το παλιότερο hit «Blackadder». Η πλοκή είναι σχεδόν ανύπαρκτη και όλο το φιλμ στηρίζεται στις γκάφες του ανεκδιήγητου ήρωα, που δεν φημίζονται και για την πρωτοτυπία τους. Κάπου χαμογελάς, αλλού βαριέσαι κι αρχίζεις να παίζεις με το κινητό. To 2011 βγήκε το –ακόμα χειρότερο– sequel “Johnny English Reborn”.
SPY (2015): Αυτή η κατασκοπική παρωδία είναι ίσως η πιο υποφερτή στιγμή στην καριέρα της Melissa McCarthy. Η (υπερεκτιμημένη) κωμικός υποδύεται μια πράκτορα της CIA που βαρέθηκε τη δουλειά γραφείου και θέλει να βγει στη δράση. Όταν ένας φίλος της πράκτορας (Jude Law) δολοφονείται από την κόρη ενός διαβόητου εγκληματία, η Εταιρεία τη στέλνει στο κατόπι της προκειμένου να βρει ένα κλεμμένο όπλο και να αποτρέψει έναν παγκόσμιο όλεθρο. Το “Spy” δεν σκίζει ακριβώς κι από πρωτοτυπία, όμως συνδυάζει –εύστοχα είναι η αλήθεια– ασταμάτητη (και πολλές φορές αχρείαστα βίαιη) δράση με ανέλπιστα ξεκαρδιστικό χιούμορ –τόσο δολοφονικές ατάκες όσο και physical comedy, προσφορά της πληθωρικής πρωταγωνίστριας.
