Το Blade Runner 2049 έφτασε στις αίθουσες 35 χρόνια μετά το κλασικό πια original κι εμείς θυμόμαστε τις συνέχειες που… θυμήθηκαν κάπως αργά οι δημιουργοί τους.
Fantasia 2000 (1999)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: Fantasia (1940) 59 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Ξεκινάμε με το sequel που κατέχει το ρεκόρ απόστασης από το original –σχεδόν έξι δεκαετίες! Το πρωτότυπο φιλμ ήταν ένα τεράστιο ρίσκο για την Disney, καθώς συνδύαζε κλασική μουσική με popular κινούμενο σχέδιο, σε μια προσπάθεια να αποδείξει ότι η υψηλή τέχνη μπορεί να απευθυνθεί και στη μάζα. Σήμερα θεωρείται αθάνατο αριστούργημα του είδους και το τρομερά καθυστερημένο sequel –που αποφασίστηκε όταν το πρώτο πούλησε τρελά στο βίντεο– δεν προσθέτει κάτι στον θρύλο. Αν και είναι εξίσου φαντασμαγορικό και αποτέλεσε ουσιαστικά έναν φόρο τιμής στο ετοιμοθάνατο “χειροποίητο” animation, πέρασε γρήγορα στη λήθη, καθώς πολύς κόσμος μέχρι σήμερα αγνοεί την ύπαρξή του.
RETURN TO OZ (1985)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: The Wizard of Oz (1939) 46 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Πιο σκοτεινό από το (κλασικό) original τού 1939 –και συνεπώς πιο πιστό στο πνεύμα των βιβλίων του L. Frank Baum– αλλά εξίσου μαγευτικό, το δεύτερο πιο καθυστερημένο sequel στην ιστορία τοποθετεί τη δράση έξι μήνες αφότου η μικρή Ντόροθι άφησε τη Χώρα του Οζ για να επιστρέψει στη φάρμα της. Διαθέτει «ψυχή», σωστά θετικά μηνύματα και μια πιο «ενήλικη» προσέγγιση του μύθου του Οζ (δεν υπάρχουν χορευτικά και τραγούδια να σου αποσπούν την προσοχή) που θα ικανοποιήσει εξίσου και το μεγαλύτερο σε ηλικία κοινό. Μπορεί να μην έμεινε στην ιστορία όπως το πρώτο, όμως παραμένει ένα φαντασμαγορικό θέαμα με ουσία και συναίσθημα…
TRON: LEGACY (2010)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: Tron (1982) 28 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Το τρίτο μεγαλύτερο κενό στην ιστορία μεταξύ των δύο “Tron” δεν φαίνεται να επηρεάζει αρνητικά το “Legacy” που στέκεται μια χαρά από μόνο του, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να έχει δει το πρωτότυπο φιλμ (που διαφημίστηκε το 1982 ως η πρώτη ταινία γυρισμένη εξ ολοκλήρου με υπολογιστή). Με πλοκή πιο κοντά στα “Star Wars”, πρωτοποριακά εφέ και έντονη νοσταλγία, τα πήγε αρκετά καλά, ώστε η Disney να σκέφτεται να συνεχίσει το franchise. Σημειώστε πως και οι δύο πρωταγωνιστές, Olivia Wilde και Garrett Hedlund, δεν είχαν καν γεννηθεί όταν πρωτοβγήκε το original!
THE COLOR OF MONEY (1986)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: The Hustler (1961) 25 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Δεν νομίζω η Touchstone (θυγατρική της Disney) να επιθυμούσε σώνει και καλά να γυρίσει ένα sequel σε ένα δράμα στέκας από τα 60s, απλά το είδε ως ευκαιρία να μάθουμε τι απέγινε ο χαρακτήρας του “Fast” Eddie Felson. Ο Martin Scorsese αφήνει τα σκοτεινά σοκάκια της Νέας Υόρκης για τα λαμπερά μπιλιαρδάδικα του Ατλάντικ Σίτι, ο Tom Cruise μεταμορφώνεται σταδιακά στον σταρ που γνωρίζουμε σήμερα και ο Paul Newman κερδίζει επιτέλους το πολυπόθητο Όσκαρ που η Ακαδημία του χρωστούσε από καιρό. Μερικές καλές φάσεις αναμετρήσεων στην πράσινη τσόχα (που συνοδεύονται από ένα «δυνατό» soundtrack) αλλά πάνω απ’ όλα μια ταινία χαρακτήρων, με τους φόβους και τις ανασφάλειες να οδηγούν σε μια αναγκαστική συμμαχία.
PSYCHO II (1983)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: Psycho (1960) 23 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; “Μα τι σκέφτονταν;” θα ήταν, φαντάζομαι, η πρώτη αντίδραση όταν ανακοινώθηκε ότι το κλασικό “Ψυχώ” του Alfred Hitchcock θα αποκτούσε sequel, 23 ολόκληρα χρόνια μετά τον φόνο της Janet Lee στην μπανιέρα. Κι όμως, ο Richard Franklin φαίνεται να μελέτησε καλά τις χιτσκοκικές μεθόδους δημιουργίας σασπένς και ο Anthony Perkins είναι ακόμα πιο creepy ως Norman Bates που βγαίνει από τη φυλακή όμως δεν τον αφήνουν ν’ αγιάσει. Σίγουρα δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο με το πρώτο, αλλά παραμένει αγωνιώδες και ανατριχιαστικό με τον τρόπο του (ΑΚΟΜΑ πετάγομαι στη σκηνή με το φτυάρι).
ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ:
ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ (2005)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: Λούφα και παραλλαγή (1985) 20 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Είκοσι χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης (και κλασικής πλέον) «Λούφας», ο Νίκος Περάκης πέτυχε διάνα με το υπερ-επιτυχημένο sequel που λανσαρίστηκε αλά-Χόλιγουντ με hype διαφήμιση, δυνατό word-of-mouth και ένα smash hit τραγούδι. Το νεοελληνικό και το τουρκικό life style των τουριστικών θερέτρων, σε συνδυασμό με την πολιτική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, συνυπάρχουν με τις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, την κατάληψη βραχονησίδων, την επιφυλακτικότητα και την καχυποψία των δύο πλευρών. Έκοψε πάνω από 1.300.000 εισιτήρια και είναι το εμπορικότερο όλων των εποχών στο ελληνικό box office.
ROCKY BALBOA (2006) & JOHN RAMBO (2008)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ: Rocky V (1990) 16 χρόνια & Rambo III (1988) 20 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ;
Με το “Rocky Balboa” ο Sylvester Stallone ήθελε έναν σωστό αποχαιρετισμό στον ήρωα που τον έκανε σταρ (μετά το τραγικά ηλίθιο «Rocky 5») και το πέτυχε με ένα αξιοπρεπές φινάλε, που όπως και το πρώτο φιλμ περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία: Κάποτε δημοφιλής σταρ, σήμερα ξοφλημένος, με μια τελευταία ευκαιρία να «κρεμάσει τα γάντια» με το κεφάλι ψηλά. Το “John Rambo” όμως ήταν αλλουνού παπά ευαγγέλιο, καθώς στόχευε σε νεκρανάσταση του franchise και περισσότερα sequels. Το μόνο που κατάφερε ήταν να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στους “Expendables”.
THE GODFATHER PART III (1990)
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ: The Godfather Part II (1974) 16 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Εντάξει, σίγουρα το πιο αδύναμο φιλμ της τριλογίας (ο Coppola δεν το ήθελε, αλλά υπέκυψε στις πιέσεις της Paramount να ολοκληρώσει την ιστορία) και η ερμηνεία της Sofia Coppola είναι “νύχια σε μαυροπίνακα”, αλλά παραμένει το φινάλε του αιματοβαμμένου έπους της οικογένειας Κορλεόνε. Υπήρξε το πιο πολυαναμενόμενο φιλμ του 1990, όμως ξεφούσκωσε πολύ γρήγορα, κυρίως από το αρνητικό word-of-mouth, αλλά και ίσως γιατί το “Part II” παραμένει το αδιαφιλονίκητο αριστούργημα.
BLADE RUNNER 2049
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ:
Blade Runner (1982)
35 χρόνια
ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ; Αν αξίζει λέει! Ένα από τα καλύτερα sequels όλων των εποχών –αν όχι το καλύτερο– αποδεικνύει πως κάποιες συνέχειες θέλουν τον χρόνο τους να ωριμάσουν, ακόμα κι αν μιλάμε για τρεισήμισι δεκαετίες! Ο Ryan Gosling είναι ο νεαρός blade runner που ανακαλύπτει σχέδια ικανά να αφανίσουν την ανθρωπότητα και προκειμένου να τα ανατρέψει αναζητεί τον προκάτοχό του (Harrison Ford) που αγνοείται εδώ και 30 χρόνια. Ο τρομερός Καναδός Denis Villeneuve (“Prisoners”, “Sicario”) πάει πολύ πιο πέρα από το καθήκον του σεβασμού ενός cult classic και προσφέρει ένα εξαιρετικά καλογυρισμένο, ατμοσφαιρικό, οπτικά ακαταμάχητο και συναρπαστικό sci fi νουάρ, που στέκεται επάξια κι από μόνο του.
