Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω Κύπριους κινηματογραφιστές να τιμούν και να λυπούνται τον χρόνο, τον κόπο, το χρήμα και τη φαιά ουσία που έχουν σπαταλήσει στα χρόνια της υπομονής, από τη σύλληψη μιας ταινίας μέχρι την ολοκλήρωσή της.
Ο Άδωνις Φλωρίδης το κατάφερε με την «Ρόζμαρι», ένα πρότζεκτ που τον κατατρύχει δέκα χρόνια τώρα. Γιατί στην Κύπρο ο κινηματογράφος, όπως το καλό κρασί, θέλει… τον χρόνο του. Κυρίως, επειδή δεν υπάρχει το χρήμα του, φυσικά.
Η ταινία που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο επερχόμενο Φεστιβάλ Κινηματογραφικές Μέρες (27/4 στο Ριάλτο, 29/4 στο Ζήνα Παλλάς) πριν βγει στις αίθουσες το ερχόμενο φθινόπωρο, είναι κατά την προσωπική μου άποψη μια από τις από τις καλύτερες κυπριακές παραγωγές των τελευταίων ετών. Καλογυρισμένη, καλομονταρισμένη με συμπαγές, καλοστοχευμένο σενάριο και εξαίσιες ερμηνείες.
Ο Φλωρίδης προτείνει μια αλληγορικά ρεαλιστική οπτική και μας κάνει από την πρώτη σκηνή μέρος του ενδιαφέροντος προβληματισμού του, που εκκινεί από το αυταπάντητο ερώτημα «συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Κύπρο;». Γνήσιο λαϊκό αίσθημα και μια απέχθεια προς τα κλισέ πηγάζει από τις εικόνες και τους χαρακτήρες του. Ο θεατής ζει όλο τον κύκλο των συναισθημάτων από την πρώτη σκηνή μέχρι την τελευταία. Όταν είναι αστεία, γελάς με την καρδιά σου κι όταν είναι δράμα σου σφίγγει το στομάχι.
Με αφοπλιστική αφηγηματική ειλικρίνεια, χωρίς διάθεση για δασκαλέματα και μ’ έναν έντονο λυρισμό, ο σκηνοθέτης προτείνει ένα μείγμα καυστικής κοινωνικής σάτιρας, υπαρξιακής κωμωδίας και σκληρού οικογενειακού δράματος, καταφέρνοντας να βρει τη σωστή δοσολογία για να ισορροπήσει τα υλικά του. Το όλο οικοδόμημα βασίζεται στην ιδέα ότι η βάναυση πραγματικότητα είναι ικανή να προσγειώσει και μάλιστα ανώμαλα την πιο ακραία σεναριακή φαντασία.
