To Top
20:15 Πέμπτη
12 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Ο Άης Γιάννης της Λεμεσού
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΕΠΙΣΤΟΛΕΣ • Ο Άης Γιάννης της Λεμεσού
  16 Νοεμβρίου 2019, 9:24 πμ  
Ο Γιάννης Πεγειώτης, θυμάται τα παιδικά του χρόνια.

Ο Άης Γιάννης ο Ελεήμων ήταν η εκκλησία της γειτονιάς των νηπιακών και παιδικών μας χρόνων.
Ερωτούσαν σε πού μηνίσκετε στη Λεμεσόν. Ελάλες με απλότητα τζιαι μιαν στοιχειώδην άνεσην. Στον Άην Γιάννην. Σαν να λάλες, στη γειτονιάν της Πάφου εις την Λεμεσόν. Τζιει πάνω στους φτωχούς πον φιλότιμοι τζιαι πολλοί τους εν καλοί τζιαι μερακλήες.
Για μας τους Δρουσιώτες ο Άης Γιάννης ήταν νάκκον η άλλη Δρούσια της Κύπρου. Ιδιαίτερα οι Κουππάρηες ήταν ούλλοι σύγκοντα, Τροόδους η μάνα μου η Ελένη, Ρώμης ο θείος ο Χριστόφορος, ίσια πάνω που τον Άην Γιάννην στον παλλιόν Αετόν ο γλυκύτατος ούλλον αγάπην θείος Κώστας, ξάδερφός της μητέρας μου και προστάτης της. Κάποτε διάβασα κάτι γράμματα που τις έστελλε στη Λευκωσία, γεμάτα αγάπη αδερφική κι ας ήταν ξαδέρφια. Της έγραφε ως μεγάλος κι έμπειρος αδερφός. Στη Στρατηγού Σπύρου Σταθοπούλου ο θείος μου ο μπακάλης, μάστρος μου το καλοτζιαίριν του 1978, ο Πάμπος ο Νικοτσάρας. Τριακόσια μέτρα πιο κάτω επί της Νίκου Παττίχη ο άλλος Νικοτσάρας, ο γρουσαφένιος μου ο θκειός, ο Παναής. Νάκκον πιο πάνω που τα φώτα του Συμιλλίδη ο Αντρέας ο Φυλακτής, άλλος ξάδερφος της μάνας μου που την μερκάν των Δασκάλων που ήρταν που τον Πιττοκόπον στη Δρούσια. Άνθρωπος μεγάλης αγάπης ελάλεν η μάνα μου. Να μεν τα μολοούμεν τζιαι ούλλα.
Οι πρώτες μας αναμνήσεις που την εκκλησιάν τζιαι τον Χριστόν εν μες τον Άην Γιάννην τον πετρόκτιστον τον πολιούχον της Νέας Αμαθούντος που εμείς είχαμεν την εύνοιαν να τον αγαπούμεν τζιαι να τον τιμούμεν που τα μιτσιά μας τα χρόνια. Ύστερα εκαταλάβαμεν γιατί. Ένας γιος επάρχου, άρκοντας μεάλος ήταν ο Άης Γιάννης μας. Που μιτσής αγάπησεν την ελεημοσύνην. Μα αγάπησεν πολλά μα πάρα πολλά ως τα κατάβαθα της καρκιάς τζιαι της ζήσης του. Με ούλλα τα βάσανα τζιαι τους σταυρούς του βίου του. Έμεινεν μόνος του νέος, έχασεν μωρά τζιαι την πολλαγαπημένην του συμβίαν. Μα έμεινεν με τον Χριστόν τζιαι την αγάπην. Τόσον προκομμένα που τον έθελεν ο κόσμος εις την Αλεξάντρειαν να τον κάμει Πατριάρχην δίχα να θέλει. Ο Πατρίκιος Νικήτας τζιαι ο Ηράκλειος ο Βασιλέας εκαλάραν τον με σσίλια βάσανα.
Αγάπησεν τους πονεμένους εις την Αλεξάντρειαν όσον κανένας άλλος σε τζείνους τους τόπους.
Αγάπησέν μας τζιαι εμάς τους φτωχούς τζιαι ήρτεν τζιαι έκτισεν το σπίτιν του κοντά στην γειτονιάν της φτωχολογιάς, δίπλα που τον ποταμόν κοντά στην Λεωφόρον. Που τότες γλέπει μας μέραν τζιαι νύχταν. Μεν μας λείψει τίποτε.
Έσιει τζιαι μιαν καμπάναν που τες πκιο γλυτζιές της Κύπρου. Έπαιζα μάππαν στη χωράφαν τζιαι άμαν την άκουα άννοιεν η καρκιά μου φύλλα-φύλλα.
Τους φτωχους αγαπήσας και τούτους επαρκέσας Άη Γιάννη φίλε τζιαι προστάτη μας...
 
  Γιάννης Πεγειώτης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...