Ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ, Μπεζαλέλ Σμότριτς, απείλησε με απαγόρευση οποιασδήποτε συνεργασίας ισραηλινών τραπεζών με την Παλαιστινιακή Αρχή. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν καταστροφική για τους Παλαιστινίους, καθώς θα σήμαινε παράλυση του τραπεζικού συστήματος στη Δυτική Όχθη, στάση πληρωμών και από εκεί το χάος το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να φανταστεί.

Ο λόγος της απειλής του Σμότριτς είναι η άρνηση της Τράπεζας της Παλαιστίνης να κλείσει 3.400 λογαριασμούς, οι οποίοι αφορούν το διαβόητο «Ταμείο Μαρτύρων»,μια αδιανόητη πρακτική την οποία η Ραμάλα συνεχίζει παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις της, να χρηματοδοτεί. 

Και μάλιστα με 279 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Για όσους δεν τα έχουν ξανακούσει: η Παλαιστινιακή Αρχή καταβάλλει κάθε μήνα επίδομα σε όλους όσοι βρίσκονται φυλακισμένοι στο Ισραήλ για τρομοκρατικές επιθέσεις. Στους περί ων ο λόγος λογαριασμούς.

Η ταρίφα έχει ως εξής:

Για 1-3 χρόνια φυλάκισης, περίπου 200 ευρώ το μήνα / 2.400 ευρώ το χρόνο.

Για 4-10 χρόνια φυλάκισης, περίπου 400 ευρώ το μήνα / 4.800 ευρώ το χρόνο.

Για 11-15 χρόνια φυλάκισης, περίπου 800 ευρώ το μήνα / 9.600 ευρώ το χρόνο.

Για 15-30 χρόνια φυλάκισης, περίπου 1.500 ευρώ το μήνα / 18.000 ευρώ το χρόνο.

Για 30 χρόνια φυλάκισης και πάνω, το μέγιστο ποσό: 3.000 ευρώ το μήνα / 36.000 ευρώ το χρόνο.

Εάν ο δράστης σκοτωθεί, υπάρχει εφάπαξ και επίδομα για την οικογένειά του με γενναιόδωρες προσθήκες στο… μηνιάτικο, ανάλογα με τις συνθήκες.

Το πρόβλημα πρωτίστως δεν είναι η επιδότηση, είναι η ενθάρρυνση. Είναι φανερό πως σε μία κοινωνία, ισλαμιστική πλέον ως επί το πλείστον, η προοπτική του «μαρτυρίου» είναι δελεαστική, όσο παρανοϊκό και αν μοιάζει αυτό στον υπόλοιπο κόσμο. Δελεαστική για τον ίδιο τον δράστη, συνήθως φανατικά νεαρά ενήλικα αλλά και ανήλικα άτομα, τα οποία θεωρούν ότι θα τους περιμένει ο Αλλάχ στον Παράδεισο για να τους δώσει τις παρθένες και τα εξτρά. 

Ο μόνος δισταγμός είναι οι αυτοί που μένουν πίσω. Η πρακτική της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία καθιερώθηκε επί Αραφάτ και τσιμεντώθηκε επί Αμπάς, όχι μόνο λύνει αυτό το ζήτημα αλλά εξασφαλίζει τις οικογένειες των τρομοκρατών, ακόμα και αν δεν σκοτωθεί ο δράστης.  Παράλληλα, λειτουργεί ως κίνητρο για διάπραξη ακόμη πιο βίαιης επίθεσης, προκειμένου, εάν συλληφθεί, να εισπράξει αυστηρότερη ποινή, άρα και περισσότερα λεφτά.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Μπεζαλέλ Σμότριτς αδίκως αποκαλείται ακροδεξιός. Ο όρος, όταν ακούσει κάποιος τις απόψεις του, μοιάζει με φιλοφρόνηση. Και ναι, μετά χαράς θα εφάρμοζε πολύ χειρότερα μέτρα, εάν μπορούσε. Και κάτι παραπάνω. Άλλωστε, το πιθανότερο είναι πως πέρα από την συγκυριακή είσοδο στην κυβέρνηση Νετανιάχου, είναι αρκετά δύσκολο να μπει ξανά σε κυβέρνηση. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε.

Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση όποια και να είναι τα παράλληλα κίνητρά του, δεν μπορεί κανείς να μην συμφωνήσει ότι πρόκειται για μια άθλια πρακτική την οποία κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να την κατανοήσει.

Ο συνήγορος του διαβόλου θα έλεγε ίσως ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν μπορεί να σταματήσει την πρακτική διότι τότε είναι που θα χάσει κάθε υποστήριξη, ακόμα και το 8%-9% που στηρίζει ακόμα τον Αμπάς και τους υπόλοιπους της Φάταχ.

Και είναι σωστό αυτό. 

Όμως η Παλαιστινιακή Αρχή κοιμάται όπως έστρωσε αφού, αυτό που ξεκίνησε -όπως και πολλά άλλα- ως δικό της πολιτικό εργαλείο στις ένδοξες για τις γαλλικές και ελβετικές τράπεζες και την dolce vita της Σούχα μέρες του Αραφάτ, μετατράπηκε σε εργαλείο στα χέρια των ισλαμιστών, οι οποίοι, με την κραυγαλέα και σκανδαλώδη διαφθορά της Παλαιστινιακής Αρχής ως επιχείρημα, δίκαιο κιόλας, έχουν τραβήξει το συντριπτικό μέρος του πληθυσμού και ειδικά της νεολαίας μαζί τους.

Αυτό είναι σίγουρα ένα «επίτευγμα» για την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία έλαβε 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε άμεση βοήθεια από την ίδρυσή της το 1994, συν άλλα 40 δισεκατομμύρια σε έργα και βοήθεια από την UNRWA. 

Σύνολο: 90 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πρόκειται αποδεδειγμένα για τη μεγαλύτερη με διαφορά βοήθεια που έχει λάβει οοποιοσδήποτε πληθυσμός στην όποια περιοχή του κόσμου στην παγκόσμια Ιστορία. Μόνο που τα πλείστα δεν έφταναν στον πληθυσμό, αλλά μόνο σε όσους υποστήριζαν αυτούς που τα ροκάνιζαν. 

Για πολλούς, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όλες οι Παλαιστινιακές ηγεσίες έχουν απορρίψει όλες τις λύσεις που τους έχουν προταθεί μέχρι σήμερα. 

Οι ΗΠΑ, ήδη από το 2018, έχουν διακόψει τη βοήθεια προς τη Ραμάλα λόγω του «Ταμείου Μαρτύρων», γνωστότερου ως Pay-To-Slay, πληρωμή για δολοφονία δηλαδή. Η Ραμάλα προσπάθησε να κοροϊδέψει την ΕΕ – η οποία της δίνει μισό δισεκατομμύριο το χρόνο από τους φόρους των Ευρωπαίων – διοχετεύοντας τα ευρωπαϊκά κονδύλια καθαρά σε άλλες δαπάνες και καταβάλλοντας τις αμοιβές των τρομοκρατών από τον προϋπολογισμό της. 

Εκείνος προέρχεται από όλες τις εξαγωγές και άλλες εμπορικές συναλλαγές, τις οποίες εισπράττει το Ισραήλ και τις αποδίδει αφού αποκόψει ένα 3% ως «διοικητική προμήθεια», με βάση το Πρωτόκολλο του Παρισιού του 1994.

Ωστόσο, αφενός με το Ισραήλ, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, δεν μπορεί να δεχθεί ότι θα ενθαρρύνονται πράξεις τρομοκρατίας εις βάρος των πολιτών του, αφετέρου δε, όπως και η ΕΕ έχει υποδείξει, αυτό σημαίνει πως όλα αυτά τα λεφτά είναι εναλλάξιμα. Παίρνεις μισό δισεκατομμύριο για βοήθεια θεωρητικά, το διοχετεύεις πλέον σε… όμορφα πράγματα και πληρώνεις τους τρομοκράτες από την τσέπη σου.

Αυτό είναι πρακτικά επιδότηση και ενθάρρυνση της τρομοκρατίας με τα λεφτά των Ευρωπαίων. Για αυτό και η ΕΕ έχει πει πως πρέπει να σταματήσει άμεσα, πριν από χρόνια, χωρίς αυτό να έχει γίνει. Ο Αμπάς διάταξε να τερματιστεί η πρακτική αλλά, επειδή συνέβη και στο παρελθόν, κανείς δεν το πίστεψε ιδιαίτερα.

Οι Ισραηλινοί ζήτησαν από την Τράπεζα της Παλαιστίνης καθαρές δουλειές και κλείσιμο των λογαριασμών. Η Παλαιστινιακή Αρχή φαίνεται ότι παρασκηνιακά είπε να μην κλείσουν. Και αυτό συνέβη άλλη μια φορά στο παρελθόν, με αποτέλεσμα αυτός στον οποίο φορτώθηκε το όλο να απομακρυνθεί από τη θέση του.

Βεβαίως, τα πράγματα δείχνουν και κάτι άλλο: την ανάγκη οι ακραίοι, οι οποίοι είτε στο ένα άκρο βρίσκονται είτε στο άλλο δεν διεκδικούν περγαμηνές εξυπνάδας (για να βρίσκονται κιόλας εκεί), να κρατιούνται μακριά από την εξουσία.

Όπως και οι ψύχραιμοι στο Ισραήλ υποδεικνύουν, όσο κι αν η Ιερουσαλήμ έχει δίκιο σε αυτή την ιστορία, με μια κατάρρευση της Παλαιστινιακής Αρχής και το χάος που θα προκληθεί, το Ισραήλ είναι που θα πληρώσει πρωτίστως τις συνέπειες.

Και εκεί, δεν πάει με τις ευθύνες αλλά με την απλή λογική. 

Για τους ακραίους, ύψος δυσθεώρητο. Για τους υπόλοιπους όμως;