Προχθές, αποχαιρετίσαμε τη Μαρινέλλα. Ο καθένας με τον τρόπο του. Εγώ από το σπίτι, όχι όμως στην ταφή. Κι ας ήταν πολύ κοντά μου, εδώ στην Κηφισιά που έμενε η μακαρίτισσα. Όταν θα φύγουν οι κάμερες και οι …περίεργοι (έτσι ονομάζω αυτούς που δεν χάνουν κηδεία «επωνύμου» με τίποτα), θα πάω να της αφήσω μια γαρδένια (τις λάτρευε) και να της πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

Οι επικήδειοι από τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Γιώργο Νταλάρα, δεν ήταν από εκείνους που σε χαλάνε οι υπερβολές τους.  

«Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δε μας ξανατραγούδησες κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου», είπε η Χαρούλα Αλεξίου, πολύ συγκινημένη.

Του Γιώργου Νταλάρα, θέλησα να την απλώσω ολόκληρη:

«Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια. Και γιατί να τα πω άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την ιστορία σου, την περιπετειώδη πορεία σου που δεν ήταν καθόλου εύκολη, μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές.

Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα. Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές.

Δεν θα ξεχάσω, όμως, ποτέ, με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από σένα και έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε και μετά για τη Χαρούλα μας. “Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε;”, έλεγες.

Θέλω ακόμα να σου θυμίσω σαν μουσικός ότι κατάφερες κάτι απίστευτο, οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ ίδια.

Όταν σε ρώτησα “βρε μάνα, πως τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο;”. Μου απάντησες: “Η ανάγκη αγόρι μου”.

Μαρινέλα εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια.

Προχθές, όμως, Μαρινέλλα για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου, αυτή που με πήρε παιδί σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου.

Τζωρτίνα, Τίμο, Μελίνα, Δημητράκη να είστε περήφανοι όπως ήταν κι εκείνη για σας! Καλό ταξίδι μάνα και καλή τύχη όπου κι αν πας».

ΥΓ: Το Διαδίκτυο πλημμύρισε από ρεπορτάζ όλων των ενημερωτικών sites. Δεν τα διάβασα. Έριξα όμως λίγες κλεφτές ματιές στα σχόλια που γράφουν από κάτω εκείνοι που οπωσδήποτε κάτι πρέπει να πουν για να …ξεχωρίζουν. Το τι γράφουν μερικοί, δεν λέγεται. Υπάρχουν ιστοσελίδες σοβαρές, όπως π.χ. το Protagon, που κάποια στιγμή όμως αποφάσισε να «κόψει» τις απόψεις αναγνωστών. Μερικές ήταν πολύ καλές. Οι περισσότερες όμως, αισχρές. Δηλαδή, δεν διαφωνούσαν με κάποιου τα άρθρα, αυτό είναι θεμιτό, έβριζαν χυδαία. Η ελευθερία του λόγου, έννοια παρεξηγημένη, δεν συμπεριλαμβάνει και τους …απόπατους!

(*) Ακούστε την Μαρινέλλα εδώ: