Διάβασα την ανώνυμη επιστολή στην εφημερίδα για «τη ζωή ενός συνταξιούχου», με τη σκέψη ότι αυτή περιγράφει έναν «θάνατο» –και, μάλιστα, πρόωρο– και όχι μια ζωή. Ο επιστολογράφος αναφέρει ότι είναι συνταξιούχος του ιδιωτικού τομέα, ότι είναι χήρος 72 χρόνων χωρίς παιδιά, ότι ζει σε δικό του διαμέρισμα στην πόλη και ότι η σύνταξη του είναι γύρω στα 750 ευρώ.

Γράφει μεταξύ άλλων: «Κατάργησα την κεντρική θέρμανση και αγόρασα μια θερμάστρα πετρελαίου για να ζεσταίνομαι το χειμώνα, όταν είναι πολύ κρύο. Έχω αποσυνδέσει το σταθερό τηλέφωνο και χρησιμοποιώ για ώρα ανάγκης μεταχειρισμένο κινητό που μου χάρισε ένας καλός φίλος. Ανάβω την τηλεόραση για να βλέπω ειδήσεις και κάποτε κυπριακές σειρές για να περνώ τις μοναχικές ώρες μου. Σταμάτησα να αγοράζω εφημερίδα και δανείζομαι αυτήν του γείτονα κάθε απόγευμα για να ενημερώνομαι γενικά. Από τις 25 του μήνα μετρώ τα ψιλά στην τσέπη μου για να βγάλω τον επόμενο μήνα. Έχω βάλει κατά μέρος 500 ευρώ για να πληρωθούν ιερείς, εκκλησία και νεκροθάφτες όταν πεθάνω γιατί έπρεπε να προνοήσω για μια όσο γίνεται αξιοπρεπή κηδεία».

Ο επιστολογράφος, ένας «νεαρός» συνταξιούχος 72 χρόνων, σπεύδει να προνοήσει για το θάνατό του, αλλά… μήπως ξεχνά να ζήσει τη ζωή του; Είναι, βέβαια, βασικό ανθρώπινο δικαίωμά του να ζει τη ζωή του όπως θέλει, όμως, δίνει την εντύπωση ότι αντί να γεμίζει τις μέρες του, προτιμά να …τις μετρά καθώς περνούν, όπως μετρά τα ψιλά του κάθε τέλος του μήνα.

Καλά κάνει που διεκδικεί αυτά που δεν έχει, όμως, δεν είμαι σίγουρος αν εκτιμά αυτά που έχει. Έχει την υγεία του, πνευματική και σωματική και εμφανώς δεν υποφέρει με κατάθλιψη ή αντικοινωνικότητα. Όπως προκύπτει από τα γραφόμενά του, παρακολουθεί τις τρέχουσες ειδήσεις και δεν έχει αποσυρθεί κοινωνικά, παρ’ όλο που ο ίδιος επιλέγει «μοναχικές ώρες» μπροστά στην τηλεόραση.

Είναι ωραίο που έχει κοντά του ανθρώπους που τον σκέφτονται (γράφει για το μεταχειρισμένο κινητό που του χάρισε ένας «καλός φίλος» και για τον γείτονα που του δανείζει κάθε απόγευμα την εφημερίδα του, με τον οποίο διατηρεί προφανώς την απαιτούμενη οικειότητα για κάτι τέτοιο). Και είναι, βέβαια, ωραίο που αντιδρά και  ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του, κόντρα στην απάθεια και στη σβησμένη συνειδητότητα για τον ίδιο και για τον κόσμο.

Καθώς η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2026 και το ποσόν των συντάξεων θα αυξηθεί, σκέφτομαι ότι η διαμόρφωση μιας ζωής με νόημα, είναι περισσότερο προσωπική «ευθύνη» του καθενός και λιγότερο της Πολιτείας.