Πρόσεξα προχθές τη διαδικτυακή ανάρτηση μιας κυρίας που σημειώνει την εμπειρία της των 13 χρόνων «ίασης από τον καρκίνο». Γράφει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Το 2013 μια διάγνωση… έχεις καρκίνο… δύσκολες μέρες και νύκτες γεμάτες πόνο, θλίψη, εξετάσεις, αξονικά, βιοψίες, παρακέντηση… και αβεβαιότητα για το μετά… Ξυπνούσα από τα χαράματα για να είμαι ακριβώς η ώρα 05:30 στα γραφεία του Αντικαρκινικού Συνδέσμου μας, από όπου το μικρό λεωφορείο μας έπαιρνε στο Ογκολογικό Τράπεζας Κύπρου… Υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο… σε ευχαριστώ Θεέ μου. Μεγάλη ευγνωμοσύνη στους γιατρούς μου, στους νοσηλευτές που με φρόντιζαν με τόση υπομονή και αγάπη… σε αυτούς που ήταν κοντά μου…».

Ξαναδιαβάζω το σύντομο ηλεκτρονικό μήνυμα που μου έστειλε μια αναγνώστρια για τη δική της εμπειρία να είναι κοντά στην καλύτερη φίλη της που υποφέρει με την ασθένεια. Μου γράφει: «Συνεχίζω να την κοιτώ και αυτή αναρωτιέται τι είναι αυτό που παιδεύει αδιάκοπα τη σκέψη μου. “Τι στο καλό συμβαίνει σήμερα μαζί σου; Δε μπορώ να καταλάβω!”, μου είπε. Είχε τελειώσει από τον Αντικαρκινικό λίγο πριν, είχε πάει για φυσιοθεραπεία και πέρασε από το γραφείο να πιούμε καφέ και να προγευματίσουμε. Να χρωματίσουμε λίγο η μια τη ζωή της άλλης. Σπουδαία γυναίκα! Πέρασε από μαστεκτομή και αφαίρεση αδένων και βρίσκεται ακόμα με την απειλή του κακού, με δείκτες στις αιματολογικές οι οποίοι υποδεικνύουν πως ίσως είναι ακόμα στην αρχή του Γολγοθά, χωρίς να έχει οριστικοποιηθεί.

Την κοιτώ να χαμογελά, να ανησυχεί για τα παιδιά της πιο πολύ από όσο ανησυχεί για τον εαυτό της, να συμπεριφέρεται λες και δεν της συμβαίνει τίποτε και να μη σκαλίζει καθόλου αυτό που ίσως να παιδεύει το μυαλό της εδώ και πολλές μέρες… Αν, δηλαδή, ξεμπέρδεψε ή αν έρχονται χειρότερα. Αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει… Με συγκλονίζει το μεγαλείο μιας ψυχής και η δύναμη μιας γυναίκας που έχει μάθει να μη ζει με δεκανίκια, ούτε να μεμψιμοιρεί… Και νιώθω την ανάγκη να πω σε όλους πως είναι καλό να θυμηθούμε πως όσο εμείς παλεύουμε για τα χρήματα και την καλοπέρασή μας, κάποιοι άλλοι παλεύουν για τη ζωή τους…

Της λέω “πότε θα πας στον γιατρό να επαναλάβεις την εξέτασή σου; Να εξακριβώσουμε τι γίνεται και να δούμε πώς θα κινηθούμε; Μόνο για τους άλλους ανησυχείς…”. Χαμογέλασε η φίλη μου και μου είπε ότι προτιμά… τις πιθανότητες από τις βεβαιότητες».

Το λιγόλογο μήνυμα της αναγνώστριας τελειώνει εδώ, νομίζω όμως ότι… πάει παραπέρα, γιατί λέει πολλά για τη γυναίκα για την οποία γράφτηκε… και άλλα τόσα για τη γυναίκα που το έχει γράψει.