Οι κυβερνήσεις συνασπισμού σε όλες τις υγιείς και ώριμες δημοκρατίες του κόσμου έχουν ως βασική κολώνα τους για να στηριχτούν το καλό της χώρας. Όχι το βόλεμα εκείνων που τις απαρτίζουν. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου ένα κομμάτι που έγραψε στον «Φ» ο Ανδρέας Πιμπίσιης για τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο τίτλος «φωνάζει», και τα λέει όλα: Τα κόμματα, χωρίς να το θέλουν, συμφωνούν με τον Χριστοδουλίδη.

Εντάξει! Οι Δημοκρατίες υπάρχουν, δημιουργούν και προχωρούν με συναινέσεις. Η τελευταία αυτή λέξη, συναίνεση, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που απροκάλυπτα, αλλά και μετά λόγου γνώσεως, αποκαλώ «αλισβερίσι».

Πέρασα τη λέξη στην Τεχνητή Νοημοσύνη, για να δω αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο, για τα πρόσωπα και προσωπεία της τωρινής κυβέρνησης. Ευτυχώς, η ΤΝ απαντά χωρίς υπεκφυγές και πολιτικές ντρίπλες.

Αλλά πάλι, όποιος θέλει να διαστρεβλώσει τις έννοιες, δεν υπάρχει κάποιος που μπορεί να τον εμποδίσει. Ιδού:

Η λέξη αλισβερίσι είναι δημώδης έκφραση που σημαίνει εμπορική συναλλαγή, δοσοληψία, το γνωστό “πάρε-δώσε” ή “δούναι και λαβείν”. Συχνά χρησιμοποιείται και μεταφορικά για να περιγράψει συναναστροφές ή συνεννοήσεις μεταξύ ανθρώπων (π.χ. «έχει αλισβερίσι με διάφορους ύποπτους τύπους»).

Η λέξη πέρασε στη γλώσσα μας από την Τουρκία. Προέρχεται από την τουρκική σύνθετη λέξη alışveriş.

Το πρώτο συνθετικό είναι το alış (από το ρήμα almak, που σημαίνει παίρνω/λαμβάνω).

Το δεύτερο συνθετικό είναι το veriş (από το ρήμα vermek, που σημαίνει δίνω).

Κυριολεκτικά δηλαδή σημαίνει  “παίρνω και δίνω”.

Υπάρχουν όμως «δομικές διαφορές» που αφ’εαυτού «απαγορεύουν» οποιαδήποτε σύμπλευση.

Η Νέα Δημοκρατία με το ΚΚΕ, την Κωνσταντοπούλου; Το ΠΑΣΟΚ με την πάλαι ποτέ Χρυσή Αυγή ή την Ευρωπαϊκή Αριστερά (που ακόμα δεν την είδαμε) με τον τηλεοπτικό βιβλιοπώλη Βελόπουλο, η την ακροδεξιά με χορηγία από Μονές του Αγίου Όρους, και σπόνσορα την Νίκη του κ. Δημήτρη Νατσιού.

Σκανάροντας τώρα το τοπίο του πολιτικού στερεώματος της Ελλάδας, έχουμε τις εξής, νέες καταστάσεις. Συναφείς και με το προηγούμενο:

Ο κ. Νατσιός στις 16 Φεβρουαρίου φέτος δήλωνε ότι «αν η Μαρία Καρυστιανού, που πλέον έχει δικό της κόμμα,  θέλει να έρθει στο κόμμα μας, μετά χαράς.».

Νωρίτερα όμως, στις 7 Φεβρουαρίου, στην ίδια εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», δήλωνε: Δεν θα συνεργαστώ με την Καρυστιανού, άλλοι την αποθέωναν και τώρα την κανιβαλίζουν.

Σταματώ εδώ, γιατί νομίζω ότι «το λάβατε το υπονοούμενο», σχετικά με κόμματα που στηρίζουν κυβερνήσεις ή και προέδρους, μόνο για τα οφίτσια.

Για να σοβαρευτούμε όμως.  Μουντιάλ έχουμε. Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν ασχολείται με τις πολιτικές συμμαχίες. Εγώ, για να ασχολούμαι με αυτά που ίσως διαβάσατε πιο πάνω, φυσιολογικός δεν είμαι!

Όπως θα νόμιζε κάποιος που ξέρω, και που δεν αναγνωρίζει ούτε καν τον εαυτό του, θα τον πάρω αγκαλιά και θα καθίσουμε μαζί να δούμε το Μουντιάλ των τριών χωρών: Αμερικής, Καναδά, και Μεξικού.

Θα φάμε μπέργκερς τριόροφα, με πατάτες τηγανιτές, onion rings, κέτσαπ και Κόκα Κόλα

Tacos al Pastor (λεπτές φέτες μαριναρισμένου χοιρινού κρέατος μαγειρεμένο σε κάθετη σούβλα. Σερβίρεται σε τορτίγιες καλαμποκιού με κρεμμύδια, κόλιανδρο και ανανά.

Quesadillas: Τορτίγιες από καλαμπόκι ή αλεύρι διπλωμένες πάνω από λιωμένο τυρί, συχνά γεμάτες με κρέατα ή λαχανικά.

Και τέλος, τιμώντας και τον Καναδά, ο τρίτος που φιλοξενεί τους Αγώνες, θα πάρουμε παγωτό βανίλια και από πάνω θα περιχύσουμε Maple Syrup, Σιρόπι Σφενδάνου.

Αυτά! Πάμε Μουντιάλ. Βάμος!

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ, ΕΚΤΑΚΤΟ: Λίγο πριν κλείσω τη στήλη, έμαθα ότι έφυγε από τη ζωή προχθές, Παρασκευή, ο «επαναστατικός», όπως τον αποκαλεί η Γκάρντιαν, Βρετανός ζωγράφος Ντέϊβιντ Χόκνι, 88 ετών. Τιμής ένεκεν, ένα από τα έργα του, συγκεκριμένα η προσωπογραφία του. Έφυγε ακόμα ένα άνθρωπος που λάτρευα και σεβόμουν απεριόριστα. Στο φύλλο της Δευτέρας , θα ανοίξω τη ψυχή μου!

(*) Ελληνική πολιτική σαλάτα και αμερικάνικα μπέργκερς, μεξικάνικα τάκος αλ παστόρ