Ας μην κοροϊδευόμαστε, ούτε ο Έρχιουρμαν, ούτε η Άγκυρα διαφοροποιούνται στο ελάχιστο από τις εγκληματικές απαιτήσεις τους ώστε να δημιουργηθεί ελπίδα (ή, έστω, κάποια ατμόσφαιρα) ευνοϊκή για τη νέα προσπάθεια Γκουτέρες.

Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί στην πλευρά των θυμάτων, δηλαδή στη δική μας, που συνεχίζουν τον αμανέ τους για τις δικές μας ευθύνες για τη «μη λύση». Ότι είναι εμείς -ο Χριστοδουλίδης, λένε, αλλά εννοούν όσους από εμάς διστάζουν να τα δώσουν όλα- που εμποδίζουμε τις συνομιλίες και τη λύση.

Αυτές τις μέρες, με την όποια κινητικότητα φέρνει το νέο πέρασμα της Ολγκίν, έχουμε από την άλλη πλευρά τα αποκαλυπτήρια της αδιαλλαξίας. Όποιος έχει καθαρά μάτια τα βλέπει, δεν είναι αόρατα. Ακόμα και για τη συμβολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην προσπάθεια η θέση του διαλλακτικού Έρχιουρμαν δεν διαφέρει από αυτήν του αδιάλλακτου τοξικού Ερσίν Τατάρ.

«Η κοινή θέση της Τουρκίας και η δική μας είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να είναι ένα από τα μέλη του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων», είπε. Επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος – μέλος και η συμμετοχή της θα αναιρούσε την ουδετερότητα της διαδικασίας.

Η πραγματικότητα φυσικά είναι ότι η Τουρκία που δεν είναι κράτος – μέλος, αλλά κράτος υπό ένταξη, λόγω συμφερόντων μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιρροή στην ΕΕ και σε κράτη που ελέγχουν την ΕΕ, από ότι η μικρή Κύπρος. Εκτός αυτού υπάρχουν αποφάσεις της ΕΕ για τη στήριξη των Τουρκοκυπρίων και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να υπάρξει εκπρόσωπος της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις ο οποίος θα είναι ενάντια στα συμφέροντα των Τ/κ.

Η αλήθεια είναι ότι η άρνηση στην εμπλοκή της ΕΕ δεν έχει να κάνει με την δήθεν ουδετερότητα. Αλλά, με το ότι η ΕΕ δεν μπορεί να δεχθεί απροκάλυπτα ακραία ζητήματα που θέτει η τουρκική πλευρά και παραβιάζουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ούτε τη λύση δύο κρατών. Ούτε ακυρώσεις του ευρωπαϊκού κεκτημένου, των βασικών ελευθεριών της Ένωσης. Ούτε ακόμα και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης. Κι αυτό, όχι για το χατήρι της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά γιατί αν το δεχθεί αυτό, θα ανοίξει ο ασκός για άλλα κράτη.

Για παράδειγμα, στο Κραν Μοντανά, η Ευρωπαία εκπρόσωπος Φεντερίκα Μογκερίνι, είχε πει ξεκάθαρα στον Τσαβούσογλου και στον Ακιντζί ότι η ΕΕ δεν μπορεί να δεχθεί το δικαίωμα επέμβασης, που απαιτεί η Άγκυρα, διότι αυτό θα έχει συνέπειες για άλλα προβλήματα, όπως στις ρωσικές μειονότητες που διαβιούν στα βαλτικά κράτη.

Το τουρκικό θράσος, όμως, δεν έχει όρια. Γι΄ αυτό και ενώ ο Έρχιουρμαν δεν θέλει την ΕΕ στο τραπέζι, την θέλει να συμβάλει, λέει, «εκτός τραπεζιού, μέσω των δικών της μηχανισμών, ειδικά σε ζητήματα που αφορούν την άρση των απομονώσεων και το απευθείας εμπόριο».  Εκτός τραπεζιού! Να μην έχει λόγο η Ευρώπη για το πώς διάολο μπορεί όλη η Κύπρος να γίνει ένα ευρωπαϊκό κράτος, αλλά να βάλει τους μηχανισμούς της να προωθήσουν το απευθείας εμπόριο ώστε αντί κανονικό κράτος να γίνει κράτος κερχανές.

Από την άλλη, είναι οι όροι που θέτει συνεχώς ο Έρχιουρμαν για να συμφωνήσει την πενταμερή συνάντηση ή και τις συνομιλίες ουσίας, είναι η επιμονή του στα οδοφράγματα που ήθελε και ο Τατάρ, είναι η σιωπή του ή και οι υπεκφυγές του όταν τον ρωτούν αν υποστηρίζει ΔΔΟ, είναι προπάντων και τα επεισόδια στη νεκρή ζώνη, που δείχνουν προθέσεις και συγκρουσιακή ατμόσφαιρα.

Τη μια επεμβαίνουν στα χωράφια και διώχνουν τους Ε/κ αγρότες, την άλλη στήνουν προωθημένα φυλάκια, την άλλη εμποδίζουν κτηνίατρους να ελέγξουν μάντρες στο Πέργαμος που είναι γραμμένες στην Κυπριακή Δημοκρατία, και την παράλλη άνευ λόγου και αιτίας απαγάγουν πυροσβέστη μπροστά στους Οηέδες. Κι από πάνω έχουμε τον Ερντογάν να εξαπολύει κάθε λίγο απειλές για την σκληρή απάντηση που θα μας δώσει αν δεν είμαστε όσο φρόνιμοι μας θέλει.

Κατά τα άλλα ο Έρχιουρμαν προσπαθεί, λέει, να δημιουργήσει ατμόσφαιρα λύσης και την εμποδίζει ο Χριστοδουλίδης, επειδή κάνει συμφωνίες με τη Γαλλία, που δεν είναι εγγυήτρια χώρα. Και έχουμε κι ένα σωρό κωθώνια, δικά μας κωθώνια, να υιοθετούν τις υποκρισίες του και να κατηγορούν τους Ελληνοκύπριους ότι καταστρέφουν την ατμόσφαιρα. Ποια ατμόσφαιρα;