Το κορυφώνει το ζήτημα το ΑΚΕΛ. Για το ΕΛΑΜ που πήρε προεδρίες κοινοβουλευτικών επιτροπών και ειδικά της Άμυνας.
Άκουσα χτες ένα επιχείρημα από τον βουλευτή Χρίστο Χριστοφίδη, που κάποιοι έξυπνοι το έγραψαν και κάτω από δικό μου σχόλιο την περασμένη εβδομάδα, αγνοώντας ότι άμα γράφω τη γνώμη μου απευθύνομαι σε εκείνους που ξέρουν να διαβάζουν με ανοικτά τα μάτια, όχι στους βαρεμένους που περιμένουν να μοιράσουν χαρακτηρισμούς.
Έλεγε, λοιπόν, ο κ. Χριστοφίδης, ότι «το επιχείρημα ότι πήρε ψήφους στις εκλογές (το ΕΛΑΜ, εννοεί) είναι μια προσέγγιση ανιστόρητη και απαράδεκτη». Διότι, «και ο Χίτλερ μέσα από εκλογές έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας. Αυτό δεν νομιμοποιεί ούτε μπορεί να δικαιολογήσει όσα έπραξε στη συνέχεια».
Να το ακούς αυτό από διάφορους φτανούς είναι ένα, να το ακούς από βουλευτή είναι άλλο. Αποκτά πολιτική βαρύτητα. Μιλάμε τώρα για κάτι που συμβαίνει το 2026 και μας παραπέμπει σε γεγονότα του 1932. Πριν σχεδόν έναν αιώνα! Τι σχέση μπορεί να έχουν με τα σημερινά όσα συνέβησαν πριν έναν αιώνα; Δεν άλλαξε ο κόσμος από τότε; Οι δημοκρατικοί πολίτες μπορούν σήμερα να παρασυρθούν σε πόλεμο, ας πούμε; Ή στη δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων;
Όντως ο Χίτλερ άρπαξε την εξουσία μετά που το κόμμα του αναδείχθηκε πρώτο σε εκλογές. Αλλά, επρόκειτο για συνθήκες που δεν είχαν σχέση ούτε με την εποχή μας, ούτε ειδικά με τη σημερινή ευρωπαϊκή Κύπρο. Η Γερμανία βγήκε ηττημένη από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η γερμανική αυτοκρατορία οδηγήθηκε σε κατάρρευση, επικρατούσε κοινωνική, οικονομική και πολιτική αναταραχή (πολεμικά χρέη, υπερπληθωρισμός, υποτίμηση του νομίσματος) και το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ ευνοήθηκε από τις συνθήκες, οι Ναζί κέρδιζαν ψηφοφόρους μέσα στην κρίση υποσχόμενοι να κάνουν ξανά μεγάλη τη Γερμανία.
Μέσα από πολιτικές πλεκτάνες και αναταραχές (ακόμα και μετά από πρόταση μομφής από το κομμουνιστικό κόμμα εναντίον της Κυβέρνησης φον Πάπεν, που έχασε την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου και ξαναπροκηρύχθηκαν εκλογές για να τις κερδίσει πιο ισχυρός ο Χίτλερ), ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ πείσθηκε από πολιτικούς που νόμιζαν ότι θα εκμεταλλευτούν τη δημοτικότητα του Ναζιστικού Κόμματος, και διόρισε τον Χίτλερ Καγκελάριο. Και τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση προς τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεγάλη ιστορία για να την περνούμε με μερικές προτάσεις σε ένα άρθρο, αλλά ακόμα χειρότερα για να την περνούμε με τηλεοπτικές ατάκες του στιλ: Και ο Χίτλερ μέσα από εκλογές έγινε Καγκελάριος.
Αν είναι ναζιστές σήμερα οι ελαμίτες και υπάρχει κίνδυνος να καταλάβουν την εξουσία και να κηρύξουν τον Γ Παγκόσμιο Πόλεμο, οφείλουν τα υπόλοιπα κόμματα να μη δημιουργούν τις συνθήκες που το ευνοούν. Όπως δημιουργούσαν οι Γερμανοί τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για να κερδίζει εκλογές ο Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα.
Μέχρι τώρα αυτό κάνουν. Δημιουργούν συνθήκες, που ευνοούν το ΕΛΑΜ ή και διάφορους ψεκασμένους, που μπαίνουν στη Βουλή. Οι πολίτες, πολλοί εν πάση περιπτώσει, στρέφονται στα ακραία κόμματα όταν δεν βλέπουν να λύνονται τα προβλήματα από τα μη ακραία, και δεν νιώθουν να βελτιώνονται οι συνθήκες της ζωής τους. Δεν θα χάσει ψηφοφόρους το ΕΛΑΜ επειδή το ΑΚΕΛ παρουσιάζει την ανάληψη της προεδρίας της Επιτροπής Άμυνας ως να κηρύχθηκε πολεμική επιστράτευση. Αντίθετα αποτελέσματα θα έχει.
Κανονικοποίησαν το ΕΛΑΜ, που είναι στη Βουλή δέκα χρόνια (φαντάσου ότι στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο του έδωσαν την προεδρία της ad hoc επιτροπής για το δημογραφικό για να ασχολείται και με τους μετανάστες!), και τώρα ξαφνικά μας παραπέμπουν στις εκλογές του Χίτλερ επειδή πήρε προεδρίες κοινοβουλευτικών επιτροπών ως τρίτο κόμμα! Και τι πρέπει να κάνουμε οι δημοκράτες; Να μην αναγνωρίσουμε το ποσοστό που πήρε; Να τους αφορίσει η Βουλή τους οκτώ βουλευτές;
Κουβέντα να γίνεται. Το ότι ας πούμε Κοσμήτορας της Βουλής είναι βουλευτής του ΕΛΑΜ (Μάριος Πελεκάνος) με καθήκον να βοηθά την Πρόεδρο «εις την τήρησιν της τάξεως εν τη Βουλή», δεν τρέχει τίποτα!
