ΣΕ έντονη κινητικότητα αναμένεται ότι θα εισέλθει το Κυπριακό, με βάση τις κινήσεις που γίνονται από τα Ηνωμένα Έθνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Βρισκόμαστε, βέβαια, ακόμη στην αρχή. Η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, είχε επαφές στο τρίγωνο Λευκωσία, Αθήνα και Άγκυρα και αναμένεται ότι θα επανέλθει στην περιοχή, προσθέτοντας στην περιοδεία της και τις Βρυξέλλες.
ΥΠΑΡΧΕΙ δρόμος ακόμη για να προχωρήσει η προσπάθεια. Όπως συναφώς αναφέρθηκε, κομβικής σημασίας ήταν τα όσα έχουν συζητηθεί στη συνάντηση που είχε η κ. Ολγκίν με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, στην Άγκυρα. Ίσως περισσότερη σημασία θα έχει η νέα συνάντηση, που θα έχει η Προσωπική Απεσταλμένη του Γ.Γ. στην επικείμενη επίσκεψη της στην Άγκυρα. Πρωτίστως, σημασία θα έχουν οι συζητήσεις, που θα έχει η κ. Ολγκίν με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών.
ΟΣΟ και αυτό να έχει αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν και έχει γίνει κλισέ, ισχύει: Το κλειδί της λύσης του Κυπριακού βρίσκεται στην Άγκυρα. Κι αυτό γιατί η Τουρκία κατέχει εδάφη στην Κύπρο και διατηρεί στρατό κατοχής για να διασφαλίσει την παράνομη παρουσία της στο νησί. Αυτή είναι η ουσία του Κυπριακού και στη βάση αυτή θα πρέπει να διαχειρίζονται τα Ηνωμένα Έθνη το Κυπριακό.
ΤΗΝ ίδια ώρα, ο κατοχικός ηγέτης, Τουφάν Έρχιουρμαν, σχολιάζοντας τις εξελίξεις και την κινητικότητα στο Κυπριακό, έσπευσε να αναφέρει πως σε οποιαδήποτε διαδικασία «5+1», τον τελικό λόγο έχουν οι δύο πλευρές και οι τρεις εγγυήτριες χώρες. «Ο τουρκοκυπριακός λαός είναι υποκείμενο στη λύση αυτού του προβλήματος και όταν προκύψει οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση, θα ενημερωθεί έγκαιρα, σωστά και χωρίς παραμορφώσεις». Γιατί το αναφέρει αυτό; Επειδή έχει αντιληφθεί το προφανές. Ό,τι δηλαδή, είναι η Άγκυρα που αποφασίζει και όχι ο ίδιος. Το γνωρίζει, το βιώνει και σπεύδει να.. διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για εντυπώσεις, αλλά η πραγματικότητα.
Ο ΤΟΥΦΑΝ Έρχιουρμαν, ανέφερε ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά «δεν θα επιτρέψει μια νέα απογοήτευση στο Κυπριακό κατά την επόμενη περίοδο, όπως συνέβη το 2004 και το 2017». Το γνωστό αφήγημα, δηλαδή, πως και στις δυο περιπτώσεις οι ευθύνες «φορτώνονται» στην ελληνική πλευρά.
ΣΕ αυτή τη φάση του Κυπριακού, πενήντα δυο χρόνια μετά την εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή, δεν μπορεί να επιχειρείται, πριν ξεκινήσει μια νέα πρωτοβουλία, προσπάθεια απόδοσης ευθυνών. Αυτή η πρακτική το μόνο που πετυχαίνει είναι να δημιουργεί και να συντηρεί τοξικό κλίμα, υπονομεύοντας την προσπάθεια στο Κυπριακό.
