ΙΣΤΟΡΙΚΗ, μπορεί να χαρακτηρισθεί, η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου για ανέγερση μνημείου αφιερωμένου στις γυναίκες θύματα σεξουαλικής βίας του 1974. Η απόφαση εγκρίθηκε πρόσφατα από το Υπουργικό Συμβούλιο και παίρνει τον δρόμο της υλοποίησης.
ΟΛΑ ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του Ιδρύματος «Ζωή κατά της Εμπόλεμης Βίας» για τη δημιουργία του μνημείου, αλλά κι άλλων οργανωμένων φορέων. Και είναι θετικό το γεγονός ότι αυτή η πρωτοβουλία κατάφερε να υλοποιηθεί μετά την ανταπόκριση που βρήκε από την κυβέρνηση. Σημειώνεται ότι το μνημείο θα ανεγερθεί σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, με τη στήριξη του Δημάρχου, Χαράλαμπου Προύντζου
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να πιστώσουμε όλους όσους έχουν συμβάλει στην προσπάθεια αυτή. Πρόκειται για μια κίνηση, η οποία στηρίζει τις βιασθείσες, κατά τη διάρκεια της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, γυναίκες. Οι βιασμός είναι έγκλημα πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για το μεγάλο στόχο των εισβολέων, για εθνοκάθαρση.
ΠΕΡΑΝ των 1.000 γυναικών έπεσαν θύματα βιασμού από τον κατοχικό στρατό. Κάποιες εξ αυτών είχαν καταγγείλει το βιασμό τους. Άλλες, οι περισσότερες, λόγω και των κοινωνικών συνθηκών, του φόβου, του κλίματος, επέλεξαν τη σιωπή. Όπως συναφώς ανέφερε η Επίτροπος για την Ισότητα των Φύλων, Τζόζη Χριστοδούλου, σε εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε προ ημερών για το ζήτημα τούτο, «η σιωπή και αποσιώπηση της σεξουαλικής βίας σε γυναίκες και κορίτσια σε συνθήκες πολέμου δεν προστατεύει τα θύματα – αντίθετα τις κρατά αόρατες και αποκλεισμένες από τη δημόσια μνήμη».
ΝΑ υπενθυμίσουμε σε σχέση με το ζήτημα τούτο, την πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (FEMM), η οποία είναι αποτέλεσμα έρευνας και καταγραφής μαρτυριών. Και μετά την έκθεση το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε ψήφισμα για τις κακοποιημένες γυναίκες της τουρκικής εισβολής.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα ψήφισμα, που μετά από 52 χρόνια, αναδεικνύει ένα έγκλημα και το καταδικάζει. Φέρνει στο προσκήνιο ένα έγκλημα, που όχι μόνο δεν έμεινε ατιμώρητο αλλά έμεινε στο σκοτάδι. Ήταν ένα από τα λίγα εγκλήματα, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ στην πρώτη γραμμή για λόγους που ο καθένας μπορεί να κατανοήσει. Παρότι, οι βιασμοί ήταν και είναι, όπλο πολέμου και εργαλείο εξόντωσης.
ΕΣΤΩ και τώρα, το ζήτημα τούτο, με προσοχή και απόλυτο σεβασμό στα θύματα, επανέρχεται- και σωστά- στο προσκήνιο.
