Χαίρετε. Ξεκινώ με κάτι χαριτωμένο από το «Χ», πρώην Twitter, που κάνει τον γύρο του κόσμου και πέφτει πολύ γέλιο. Είναι μία ανάρτηση από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκο Χριστοδουλίδη, που φέρεται να λέει, ή να … στοχάζεται το εξής: «Γιατί να μην διεκδικήσει και η Κύπρος το Μουντιάλ;»
Μία απάντηση έρχεται στο Χ από τον πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου, Κωνσταντίνου Χριστοφίδη, που λέει το εξής: «Όταν η φαιδρότητα ξεπερνά ακόμα και τα κβαντικά της όρια, τότε η λογική απλώς σηκώνει τα χέρια ψηλά. Καλώς ήρθατε σε αυτό το σημείο…»
Άααχ Παναγία μου, πότε θα μάθουμε ότι το βασικό αξίωμα ότι πρέπει να απλώνεις τα πόδια σου σε κρεβάτι που σε χωράει. Πού σε παίρνει! Αυτή η μεγαλομανία, πραγματικά με ξεπερνάει.
Όπου κι αν περπατώ, κάθε μέρα, εδώ και πολλά χρόνια, στα απέραντα κατατόπια όπου φυτεύονται, βλαστάνουν και αναπτύσσονται οι ειδήσεις, κυρίως εκείνες που πάνε τον κόσμο μας μπροστά, κάνω μια βαθιά υπόκλιση σε όλους εκείνους που πρόσθεσαν και προσθέτουν στην πρόοδο των ανθρώπων,
Επιστήμονες κρατούν τα σκήπτρα. Εμπνευσμένοι και ικανοί πολιτικοί, έχουν κτίσει το υπόβαθρο της υλοποίησης. Όποτε κάτι πάει στραβά στον τόπο μου (όπως ξέρετε, τόχω δίπορτο αυτό το προνόμιο…), αυτό μας συντρίβει όλους.
Όλους; Το περίμενα! Και νομίζω πως ξέρουμε να ξεχωρίζουμε την ήρα από το στάχυ. Το «νομίζω», έχει να κάνει με τα κριτήρια με τα οποία κάθε πολίτης αποφασίζει ποιόν θα «σταυρώσει» στο ψηφοδέλτιό του όταν έρθει η ως της κάλπης.
Η διαφθορά δεν είναι σημερινό φρούτο. Πάντα υπήρχαν εκείνοι, που κρυφά έκλεβαν από την κληματαριά του γείτονα. Που έκτιζαν το σπίτι τους με άδειες οικοδόμησης «φτιαγμένες». Που πουλούσαν κάτι που δεν τους ανήκε προσωπικά για γρήγορο πλουτισμό. Που δηλητηρίαζαν τα οικόσιτα του γείτονα, με το … σκεπτικό του φθόνου.
Προσωπικά, όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στη Κύπρο, με αποκορύφωμα και απαρχή το βιβλίο «Κράτος Μαφία» του Μακάριου Δρουσιώτη, με έχουν αποκαρδιώσει. Ιδίως όταν γκρεμίζεται κάτι στο οποίο πραγματικά πίστεψα: Την λύση του Κυπριακού. Και, πριν βιαστεί κάποιος να παπαγαλίσει την επίσημη θεωρία, λυπάμαι αλλά δεν την αγοράζω. Μίλησα με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους στην ΕΕ. Ό,τι έχουν πει είναι διασταυρωμένο. Τέλος!
Εδώ και μέρες άρχισα να διαβάζω το δεύτερο της τριλογίας, με τον επίσης πολύ σκληρό τίτλο «Συμμορία». Είμαι στην σελίδα 53, μέχρι την οποία ο συγγραφέας απλώνει τεκμηριωμένα την εμπλοκή και την εκμετάλλευση των Ρώσων μεγιστάνων που «κατέβηκαν» στην Κύπρο για να παρκάρουν τα βρώμικα χρήματά τους. Και προφανώς, δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν και να καλλιεργήσουν αμέσως πρόσβαση στο Προεδρικό.
…Ώς την άλλη εβδομάδα, λοιπόν, θα μάθουμε πόθεν προέκυψε ο τίτλος «Συμμορία», το προηγούμενο, αν δεν κάνω λάθος, από το Κράτος Μαφία». Όπως και να έχει, ισχύον δύο βασικά αξιώματα:
1. Κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδειχθεί ότι ήταν. Και,
2. Όσοι ενδιαφέρονται για αυτά τα σημαντικά γεγονότα του τόπου μας, και μάλιστα από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση, είναι καλύτερα να σχηματίσουν δική τους άποψη διαβάζοντας τα βιβλία, παρά να αρκεστούν στο κλασσικό «είπαν μου’το, άνθρωποι που ξέρουν».
