Μια νέα ηλεκτρονική πλατφόρμα ετοιμάζεται να βάλει τη Δικαιοσύνη στην ψηφιακή εποχή. Λέγεται i-justice αυτή τη φορά. Το προηγούμενο ήταν το e-justice και χρειάστηκε τέσσερα χρόνια να ολοκληρωθεί (με δύο χρόνια καθυστέρηση) και πέρσι τερματίστηκε διότι αντί σε ψηφιακή εποχή μπήκε η Δικαιοσύνη (όλο το σύστημα) σε ψηφιακές περιπέτειες.

Θα το δούμε και το νέο σύστημα, το i-justice, αλλά πότε θα παραδεχτούμε ότι δεν τα καταφέρνουμε με την τεχνολογία; Κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Στον εγκέφαλό μας; Στα συμφέροντα τους; Στους διεφθαρμένους μας; Πάντως, δεν γίνεται να είναι όλα τόσο προβληματικά, κάτι θα φταίει. Ή κάποιοι θα φταίνε. Αλλά ποτέ δεν τους ζητήθηκαν ευθύνες.

Εδώ, μια πλατφόρμα τηλεοπτικής μετάδοσης πήγαν να αλλάξουν, για πιο σύγχρονες εκπομπές, ψηφιακές, υψηλής ευκρίνειας, και μείναμε με τηλεοράσεις να δείχνουν: no signal.

Θυμάστε που πέσαμε όλοι μαζί από τα σύννεφα όταν ανακαλύψαμε ότι οι σέρβερ του κράτους ήταν σε ένα υπόγειο του υπουργείου Οικονομικών μαζί με τα ντεπόζιτα του νερού; Κι όταν πλημμύρισαν πήγαν όλα του βρόντου και το κράτος δεν μπορούσε να δουλέψει; Ε, κάπως έτσι είμαστε ακόμα. Έχουμε τους επιστήμονες, έχουμε την τεχνολογία αλλά ακόμα την έχουμε όπως τα ντεπόζιτα του νερού στα υπόγεια. Κι ας δουλεύει όλος ο κόσμος πια με την Τεχνητή Νοημοσύνη, που όπως πάει σύντομα θα κάνει θαύματα αν της το ζητήσεις.

Την ρώτησα χτες αν κάνει θαύματα να δω τι στο καλό θα μου πει. Και μου είπε κάτι που μπορεί να βοηθήσει και τα γρανάζια της γηραιάς κρατικής μας μηχανής. Μου είπε, λοιπόν, με ειλικρίνεια ότι δεν κάνει θαύματα, ότι είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή, μου εξήγησε για «το  αποτέλεσμα μαθηματικών, αλγορίθμων και επεξεργασίας τεράστιου όγκου δεδομένων σε ελάχιστα δευτερόλεπτα», αλλά προσέξτε και αυτή την απάντηση: «Το πραγματικό “θαύμα” συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί δημιουργικά αυτά τα εργαλεία για να πετύχει τους στόχους του».

Είναι τόσο απλό. Γιατί εμείς το κάνουμε περίπλοκο; Όχι, δεν είναι από ανικανότητα. Είναι επειδή χρησιμοποιούνται δημιουργικά αυτά τα εργαλεία για να πετύχει τους στόχους του εκείνος που αναλαμβάνει τη δουλειά. Ή και εκείνος που αναθέτει τη δουλειά. Κι όταν μιλάμε για δουλειά του κράτους εννοούμε χρήμα. Κάμποσο και εύκολο χρήμα.

Ε, γιατί να μην πηγαίνει το μυαλό μας στις οικονομικές ματσαράγκες (και κατ΄ επέκταση στη διαφθορά) όταν ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι η Ελεγκτική Υπηρεσία έστελνε επιστολές για την εφαρμογή του e-justice και μιλούσε για προβλήματα στα έγγραφα του διαγωνισμού, για ασυνήθιστα χαμηλή προσφορά που κατακυρώθηκε, για κατ΄ επανάληψη παραβιάσεις των χρονοδιαγραμμάτων.

Σε πιάνει ρίγος αν σκεφτείς πόσα έργα του κράτους έχουν σχέση με την «ψηφιακή εποχή» ή, τέλος πάντων με την τεχνολογία, και δεν εφαρμόστηκαν όπως μας συμβουλεύει η τεχνητή νοημοσύνη: Να χρησιμοποιούνται δημιουργικά αυτά τα εργαλεία για να πετύχει τους στόχους του το κράτος.

Το σύστημα του ελέγχου των κινητών στις Κεντρικές Φυλακές, χρόνια ολόκληρα σε εκκρεμότητα. Το λογισμικό του ΓεΣΥ, που κάθε τόσο βελτιώνεται και όλοι οι γιατροί κάνουν παράπονα, που μια δουλεύει και μια όχι. Οι κάμερες της τροχαίας, για να πούμε το απλούστερο, που έκαναν πάνω από δέκα χρόνια να τοποθετήσουν μερικές και τώρα θα κάνουν άλλα δέκα για να βρουν τρόπο να μοιράζουν και να εισπράττουν τα πρόστιμα.

Το ότι ακόμα δεν μπόρεσαν οι δημόσιες υπηρεσίες του κράτους να έχουν μια ενιαία ψηφιακή πλατφόρμα, κάτι σαν αρχείο δεδομένων, ώστε να μην αναγκάζεται ο πολίτης να δίνει τα ίδια στοιχεία σε κάθε υπηρεσία που πάει να υποβάλει μια αίτηση. Ή το ακόμα απλούστερο, που σε διάφορες υπηρεσίες δεν απαντούν πια τηλέφωνα και σε παραπέμπουν να στείλεις email για να κάνεις τη δουλειά σου, αλλά όταν το στέλνεις δεν σου απαντούν ποτέ. Ούτε email. Στην εποχή της ΑΙ.

Περιμένουμε, λοιπόν, και το i-justice, που ανακοινώθηκε προχτές, να δούμε και να θαυμάσουμε. Αλλά, για να πούμε την αλήθεια, όταν ακούμε για τον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους και την ψηφιακή εποχή παθαίνουμε μια φοβία.