Οι ημικρατικοί, η βιτρίνα του Γνωμοδοτικού και το κόσκινο των ημετέρων

Πρόβλημα ασυμβίβαστου προέκυψε για ένα άτομο το οποίο διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο της Cyta και η Κυβέρνηση θα τον αντικαταστήσει. Όμως, ο πρόεδρος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου δήλωσε χθες ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα να ελέγχουν για σύγκρουση συμφέροντος του όποιου υποψηφίου με τον οργανισμό στον οποίο θέλει να διοριστεί. Μα αν το ασυμβίβαστο δεν βρίσκεται στα κριτήρια του Γνωμοδοτικού, τότε τι βρίσκεται;

Βεβαίως, αυτό δεν είναι το σημαντικότερο θέμα που αφορά το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Σοβαρότερο είναι το θέμα των πληροφοριών ότι έγιναν διορισμοί ατόμων τα οποία δεν είχαν υποβάλει αίτηση. Σοβαρότερες είναι και οι πληροφορίες ότι πολλοί διορισμοί έγιναν από τις λίστες που έδωσαν κόμματα της συμπολίτευσης.

Και τα δύο ενδεχόμενα οφείλουν να απαντηθούν με στοιχεία και αποδείξεις. Διαφορετικά θα πληγεί καίρια η εμπιστοσύνη των πολιτών και στον εν λόγω θεσμό, ο οποίος άρχισε να λειτουργεί τα τελευταία τρία χρόνια. Το θέμα, άλλωστε, έχει ήδη πάρει το δρόμο για την Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, όπως δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Δημήτρης Δημητρίου.

Προτού εστιάσουμε στους προχθεσινούς διορισμούς, όμως, καλό είναι να θυμηθούμε τι συνέβαινε με την υπόθεση των ημικρατικών οργανισμών κατά το παρελθόν. Το οποίο ήταν σαφώς αμαρτωλό.

Για πολλά χρόνια, τα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών ήταν καθαρά κομματικά. Αναλόγως, από ποιο κόμμα προερχόταν ο Πρόεδρος ή ποια συνεργαζόμενα κόμματα τον στήριζαν. Την πρώτη μεγάλη αλλαγή σε αυτό το έγκλημα επιχείρησε ο Γιώργος Βασιλείου. Καθιέρωσε τις κομματικές λίστες από τις οποίες έκανε τις επιλογές του, ώστε να υπάρχει αντιπροσώπευση από όλα τα κόμματα.

Αν και δικαιότερη μέθοδος, εντούτοις, δεν απέφευγε τη συνέχιση του εγκλήματος. Επειδή, απλούστατα, συνέχιζε να παραγνωρίζει χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι και τα προσόντα διέθεταν και την τεχνογνωσία και την ικανότητα. Το μόνο που δεν διέθεταν ήταν κομματική ταυτότητα!

Τη συνταγή Βασιλείου προσπάθησαν να συνεχίσουν και κάποιοι που ακολούθησαν. Όσο, όμως, περνούσαν τα χρόνια, τόσο δυνάμωνε η οργή όσων δεν ήσαν ενεργοί σε κάποιο κόμμα και ήθελαν να προσφέρουν.

 Η εκλογή Χριστοδουλίδη σε μια εποχή κατά την οποία η οργή για τα κόμματα και τις αναξιοκρατικές μεθόδους που ακολουθούσαν είχε κορυφωθεί, φάνταζε ως η ιδανική στιγμή για να πεταχτεί το κομματικό κόσκινο μέσα από το οποίο περνούσαν τα προηγούμενα χρόνια οι διάφορες υποψηφιότητες και επιλέγονταν μόνο ημέτεροι.

Η εξαγγελία για ίδρυση του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου, το οποίο είχε αρχικά αφεθεί να γίνει αντιληπτό ότι θα έκανε την επιλογή και θα ερχόταν το Υπουργικό Συμβούλιο να την επικυρώνει, έδωσε την εντύπωση ότι επιτέλους είχε βρεθεί η λύση.

Πλην, όμως, γρήγορα οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Διότι στην πράξη διεφάνη ότι το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο εκείνο που κάνει είναι, μετά από ένα ξεσκαρτάρισμα της μακρά λίστας των υποψηφίων, να επιλέγει τρεις υποψηφίους για κάθε θέση σε διοικητικό συμβούλιο. Για παράδειγμα, φέτος υπέβαλαν αίτηση 1.282 πολίτες για 94 θέσεις σε 12 οργανισμούς και το Συμβούλιο έστειλε στο Υπουργικό περίπου 300 υποψηφίους.

Εύλογα δύναται ο καθένας να αντιληφθεί ότι το Υπουργικό, από την στιγμή που έχει ενώπιον του τρεις υποψήφιους για κάθε θέση, με ευκολία μπορεί να επιλέξει τους ημέτερους και να κόψει πολλούς που δεν πρόσκεινται στην κυβέρνηση. Όταν, μάλιστα, πολλές από τις επιλογές του Υπουργικού προέρχονται από τις λίστες που έδωσαν τα κόμματα της συμπολίτευσης (η στήλη το γνωρίζει από εγκυρότατες πηγές) τότε το πρόβλημα γίνεται πολύ μεγάλο.

Θα γίνει και τεράστιο αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες ότι διορίστηκαν και άτομα τα οποία δεν είχαν υποβάλει αίτηση στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Κυβερνητική πηγή φέρεται να δήλωσε στον “Άλφα” ότι το 80% των διορισμών έγιναν από τις εισηγήσεις του Γνωμοδοτικού.

Κάποιοι μπορεί να αντιτάξουν ότι τα δ.σ. των ημικρατικών ασκούν πολιτική η οποία είναι συνυφασμένη με εκείνην της κυβέρνησης. Άρα ορθώς επιλέγει ημέτερους για να εξασφαλίσει αυτό το ζητούμενο.

Πλην, όμως, με αυτό το σκεπτικό θυματοποιούνται ικανότατα άτομα τα οποία μπορεί να μην πρόσκεινται στην κυβέρνηση. Άρα, ουσιαστικά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο με εκείνο του αμαρτωλού παρελθόντος. Ελαφρώς βελτιωμένο ίσως. Αφού μπορεί μέσω αυτής της διαδικασίας να διασωθούν και μερικοί που δεν είναι ημέτεροι της κυβέρνησης ή των κομμάτων που την στηρίζουν.

Η πρόκληση, ωστόσο, γύρω από την πολυσυζητημένη αξιοκρατία είναι μεγάλη. Αν κάποιοι τολμούν, τότε υπάρχουν δυο βήματα που θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Πρώτον, το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο να δημοσιοποιεί όλους όσους υποβάλουν αίτηση ώστε να μπορεί να ελεγχθεί ποιοι διορίστηκαν, ποιοι όχι και να υπάρχει καθαρή εικόνα επί των προσόντων τους. Δεύτερον και ακόμη τολμηρότερο, να επιλέγει ισάριθμους υποψηφίους με τις θέσεις, συν ένα επιλαχόντα ανά οργανισμό, και να καλείται το Υπουργικό να επικυρώσει τις επιλογές.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, θα αποκτήσει πραγματικό κύρος και βαρύτητα το Γνωμοδοτικό. Διαφορετικά, το κόσκινο του Υπουργικού θα συνεχίσει να ακυρώνει το κόσκινο του Γνωμοδοτικού! Το τελευταίο να εκτίθεται ως μια βιτρίνα – άλλοθι. Και η ημετεροκρατία να συνεχίζει να βασιλεύει!