Το Πάσχα και ο εαυτός μας…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, αρκετά ΜΜΕ στην Ελλάδα, όπως παίζουν όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα το Ιησούς από τη Ναζαρέτ, και ταυτόχρονα, επειδή έχει και ενδιαφέρον αλλά και αντιπαράθεση, μεταδίδουν της Θείες Λειτουργίες. Πάντα, εδώ και χρόνια, επειδή ο Έλληνας έχει το «ναι μεν αλλά» ψωμοτύρι.

Με έχουν κουράσει αυτές οι κουβέντες, και όποτε με φώναξαν στην τηλεόραση «να πεις τη γνώμη σου για το Πάσχα», απαντούσα «αυτόν είναι δικό μου φυλακτό, δεν μπορών να το μοιραστώ».

Ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, 66, έχει  δημοσιεύσει είκοσι βιβλία. Ανάμεσά τους: Οι ανήλικοι (1980), Το παυσίπονο (1982), Η καρδιά του κτήνους (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), Η πρώτη εμφάνιση (1994), Τιμής ένεκεν (2004), Η καλοσύνη των ξένων (2006), Νεοέλληνες (2007), Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Γκαγκάριν (2016). Βουλευτής κατά την περίοδο 2012-2015. Μέλος της ελληνικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο της Ευρώπης (2012-2013). Έχει δύο παιδιά, τον Γιάννη και τη Δανάη.

Όποτε έρχεται Πάσχα, τον «φωνάζουν» στα κανάλια για να κάνει σαματά. Δηλαδή να εξηγήσει γιατί είναι άθεος. Για να τεκμηριώσει την επιλογή του, αποδομεί πολλά πρόσωπα και πράγματα που συνδέονται με την θρησκεία μας: Δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει Χρηστός, «που δήθεν τον γέννησε η Παναγία», και άλλα πολλά.

Οι αντιδράσεις εναντίο του, συχνά περνούν τα όρια του λελογισμένου και ήρεμου λόγο. Ο άνθρωπος εκφράζει την δική του άποψη. Το ζητούν μάλιστα, και άνθρωποι που θέλουν να τον καταλάβουν, το ζητούν και εκείνοι που διαφωνούν

Δεν βρίζει κανέναν, δεν ενοχοποιεί κάποιον που θα ανάψει ένα κερί στην Εκκλησία, ή που θα κάνει μια προσευχή στον Χριστό και στην Παναγία. Είναι δικαίωμά του. Όπως και δικαίωμα του, λέει, να πιστεύει ότι δεν υπάρχουν Άγιοι, ούτε και θαύματα.

Ο Πέτρος δεν βγαίνει σε όλα τα κανάλια για να κάνουν νούμερα και να αφηνιάσουν οι φανατικοί. Ξεχνούν, ότι και τον Χριστό μας σταύρωσαν οι … φανατικοί πιστοί.

Η προσευχή και η κατάνυξη, δεν πωλούνται.

Εγώ, στην Ανάσταση θα πάω. Γιατί; Το νοιώθω. Και θα ανάψω το κεράκι από όποιον βρεθεί κοντά μου. Το ότι βγαίνει ένας παπάς από μια κρύπτη στα Ιεροσόλυμα με το Άγιο Φως, που μεταφέρεται με αεροπλάνο σε πολλά και διάφορα μέρη, δεν σβήνει για μένα αυτό που πιστεύω, άσχετα αν δεν με πειράζει που δεν μπορώ να το αποδείξω.

Τις αποδείξεις τις λύνω στις μαθηματικές μου ασκήσεις. Από μικρός. Και πιστέψτε με, είναι και αυτό μια υπέροχη ιεροτελεστία.

Εμένα με αγγίζει η κατάνυξη, που τόσοι άνθρωποι, κρατούν στο χέρι ένα κεράκι, το ανάβουν από κάποιον η κάποια δίπλα τους, και θα πουν το Χριστός Ανέστη. Επιστρέφοντας σπίτι μου, εδώ και πολλά χρόνια πιά, δεν με ενδιαφέρει πως «έρχεται» το Άγιο Φως.

Με ενδιαφέρει, μέσα μας, να το κρατάμε ανοικτό πάντα!

Καλή Ανάσταση. Καλό Πάσχα.

(ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΥ)