Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Χθες (21/9) Παγκόσμια Ημέρα για τη νόσο Αλτσχάιμερ, όπως έχει καθιερωθεί η 21η Σεπτεμβρίου κάθε έτους, αποφάσισα να ξαναδώ την επιτυχημένη αμερικανική ταινία «Still Alice» που αφηγείται την περίπτωση μιας ασθενούς με την πρώιμη μορφή Αλτσχάιμερ. Η ταινία βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Lisa Genova με κεντρικό χαρακτήρα μια καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, την Alice Howland. Την υποδύεται η ηθοποιός Τζούλιαν Μουρ (Julianne Moore), που πήρε και το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου το 2015 για τον ρόλο της αυτό.
Η Alice στα 50 της χρόνια διαγιγνώσκεται με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, αφού αρχίζει προοδευτικά να χάνει τον προσανατολισμό της και τη μνήμη της, χάνει τον δρόμο στην πόλη και στη γειτονιά της και τελικά δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει ούτε τα ίδια τα παιδιά της. Το βιβλίο και η ταινία παρουσιάζει τη συγκλονιστική επίδραση που η ασθένεια έχει στην οικογένειά της, τον σύζυγο και τα τρία παιδιά της, καθώς αντιμετωπίζουν τις αλλαγές πάνω της και την ανάγκη να τη φροντίζουν, αφού πλέον δεν μπορεί να φροντίσει μόνη τον εαυτό της.
Το μήνυμα της ταινίας, έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο ασθενής παραμένει ο εαυτός του, δεν χάνει την ταυτότητά του, την αξία του και τη μοναδικότητά του ως ανθρώπινη ύπαρξη, παρ’ όλο που δεν αναγνωρίζει πια τους άλλους. Για τη σημασία της αλληλεγγύης, της αγάπης και της φροντίδας των συγγενών και των φίλων των ασθενών, μου μίλησε ο νευρολόγος ψυχίατρος, δρ Κυριάκος Βερεσιές, ένας από τους ιδρυτές –πριν από 30 χρόνια– του Συνδέσμου Στήριξης Ατόμων με τη Νόσο Αλτσχάιμερ. «Η αξία της ζωής ενός ατόμου», μου είπε, «δεν καθορίζεται ούτε από την ηλικία του, ούτε από τη σωματική ή ψυχική του πάθηση. Ο ασθενής με Αλτσχάιμερ είναι απροσανατόλιστος σε χώρο, χρόνο και πρόσωπα, αφού έχουν σβηστεί όλες οι σχετικές πληροφορίες που είχε στον εγκέφαλό του προηγουμένως. Μπορεί π.χ. να νομίζει ότι η κόρη του είναι η μητέρα του… Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται ένα ή και δύο άτομα να φροντίζουν τον ασθενή μέρα και νύχτα. Αυτό επιτυγχάνεται με την αυτοθυσία των παιδιών και άλλων συγγενών, αφού η βοήθεια από το κράτος είναι πολύ λίγη».
Η αναφορά αυτή, μου θύμισε δημόσια παρέμβαση του γιου 92χρονου ασθενούς σε εκδήλωση στη Λευκωσία, ότι «δεν νοείται η Κύπρος, χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μην έχει ούτε μια κρατική δομή για τους ανθρώπους με άνοια. Και είναι απαράδεκτο το ότι το κράτος αφήνει το πρόβλημα στον εθελοντισμό και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του»…
