Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Τηλεφώνησα στον παιδικό μου φίλο, Μιχάλη Πόλεο, για να τον συγχαρώ για τον διορισμό του ως πρώτου κοινοτάρχη της κατεχόμενης κοινότητάς μας, της Κάτω Δερύνειας, που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 2 Οκτωβρίου 2026 – ενός διορισμού που ανοίγει ακόμα περισσότερο την πόρτα της ορατότητας, της αυτονομίας και της αναγνώρισής της ως ξεχωριστής θεσμικής και διοικητικής οντότητας. Και η κουβέντα το έφερε σε μια… άλλη πόρτα, την παλιά εξώπορτα του ερειπωμένου πατρικού του σπιτιού στην κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια, που με τη βοήθεια του φίλου μας του Τάκη της Αγγέλας, βρίσκεται σήμερα στο «προσωρινό» του σπίτι στην ελεύθερη Δερύνεια.
«Αυτή η πόρτα του σπιτιού των μακαριστών γονιών μου, της Φανούς και του Γιώργου Πόλεου, δεν έκλεινε ποτέ κανέναν έξω και ήταν πάντα ανοιχτή για τον κόσμο, όπως ανοιχτή ήταν και η καρδιά της μητέρας μου της Φανούς, μιας γυναίκας φιλόξενης, γεμάτης αγάπη για τους ανθρώπους και τον τόπο μας», μου είπε ο Μιχάλης.
Πρόσθεσε ότι «κοιτάζει κάθε μέρα αυτή την πόρτα και ταξιδεύει πίσω, στα παιδικά χρόνια, στις όμορφες στιγμές στην Κάτω Δερύνεια, στο πατρικό σπίτι, στις ρίζες μας». Και συνέχισε με τα εξής: «Είναι σαν να ζωντανεύουν ξανά μπροστά μου οι άνθρωποι, οι φωνές, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μιας ζωής που έμεινε πίσω, στην άλλη πλευρά της κατοχής. Το όνειρό μου είναι μια μέρα να πάρω αυτή την πόρτα και να την επιστρέψω εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Με πονά γιατί βρίσκεται μακριά από τη φυσική της θέση, στο σπίτι που την κράτησε για χρόνια στην αγκαλιά του.
Την ίδια ώρα, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που έχω κοντά μου ένα κομμάτι από την ιστορία της οικογένειάς μας, που μπορώ να μοιράζομαι με τις αδελφές μου, την Ελλάδα, τη Μαρίνα και τη Μαρία, καθώς και με τα παιδιά μου. Κάποτε, σκέφτομαι να τη συντηρήσω, να τη φροντίσω και να της δώσω μια περίοπτη θέση μέσα στο σπίτι μου. Κάτι, όμως, μέσα μου με σταματά. Ίσως, γιατί αν της δώσω μια μόνιμη θέση εδώ, φοβάμαι πως θα είναι σαν να αποδέχομαι ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Κι εγώ δεν θέλω να πάψω να περιμένω.
Δεν θέλω να αποχωριστώ την ελπίδα της επιστροφής. Μέχρι εκείνη τη μέρα, η πόρτα αυτή θα παραμένει για μένα κάτι πολύ περισσότερο από ένα οικογενειακό κειμήλιο, θα είναι το σύμβολο της αγάπης, της μνήμης και της προσμονής μου. Μια πόρτα που δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Μια πόρτα που περιμένει υπομονετικά, όπως κι εμείς, να ανοίξει ξανά. Αυτή τη φορά στην ελεύθερη Κάτω Δερύνεια».
