Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Οι σύγχρονοι εθνικοί ύμνοι αναπτύχθηκαν κυρίως από τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όταν οι επαναστάσεις, η συγκρότηση εθνικών κρατών και η διάδοση του πατριωτισμού έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στα κοινά σύμβολα. Η γαλλική «Μασσαλιώτιδα» γεννήθηκε το 1792 μέσα στην επαναστατική αναταραχή και συνδέθηκε με την ιδέα ενός πολίτη να υπερασπίζεται την πατρίδα και την ελευθερία του.
Ο ελληνικός «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό το 1823, μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της φοβερής Ελληνικής Επανάστασης. Το ποίημα, που αποτελείται από 158 στροφές, συνδέει την ελευθερία με τον αγώνα ενός λαού για την πολιτική του χειραφέτηση, την ανεξαρτησία, τον απεγκλωβισμό από τετρακόσια χρόνια οθωμανικής κατοχής. Οι δύο πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας το 1865. Ένας ύμνος που απέκτησε συμβολική σημασία πέρα από τα σύνορα της τότε και τώρα Ελλάδας.
Η ιστορία των πρώην αποικιών έχει ιδιαίτερη σημασία στη συζήτησή μας, που διεξάγεται σε αυτό το ξερονήσι της εξυπνάδας και της αρπαχτής μια δυο φορές τον χρόνο. Η Αυστραλία, επί παραδείγματι, χρησιμοποίησε το «God Save the King» από την εποχή της ομοσπονδίας, το 1901. Το «Advance Australia Fair» ανακηρύχθηκε εθνικός ύμνος το 1984, ύστερα από δεκαετίες συζήτησης και δημόσιας διαβούλευσης, ενώ ο βρετανικός διατηρήθηκε ως βασιλικός ύμνος για συγκεκριμένες περιστάσεις.
Το «O Canada» ακούστηκε για πρώτη φορά το 1880 αλλά καθιερώθηκε νομοθετικά μόλις το 1980. Η πορεία αποτυπώνει τη σταδιακή διαμόρφωση μιας ξεχωριστής καναδικής ταυτότητας, με βαθιές βρετανικές και γαλλικές ιστορικές ρίζες.
Μετά το τέλος του απαρτχάιντ, η Νότια Αφρική δεν περιορίστηκε στην επιλογή ενός εντελώς νέου τραγουδιού. Το 1997 καθιέρωσε έναν ενιαίο ύμνο που συνδυάζει τμήματα του «Nkosi Sikelel’ iAfrika», τραγουδιού συνδεδεμένου με τον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, και του παλαιότερου «Die Stem van Suid-Afrika», το οποίο είχε συνδεθεί με το προηγούμενο κρατικό καθεστώς. Ο σημερινός ύμνος χρησιμοποιεί πέντε γλώσσες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία υιοθέτησε τον ελληνικό εθνικό ύμνο αρκετά μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία, όχι ως δήλωση επιμονής στην ένωση με την Ελλάδα (δυστυχώς), αλλά ως συμβολισμός μιας ευρύτερης ιστορικής, πολιτισμικής και πολιτικής σχέσης. Και δεν θέλει και πολλή ανάλυση γιατί υιοθετήθηκε ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», παρά ένας ύμνος χωρίς λόγια με σκοπό να επαναλαμβάνεται -και σ’ αυτό το επίπεδο- μια ανούσια απολογία εκ μέρους των Ελλήνων της Κύπρου.
Η χρήση του ελληνικού εθνικού ύμνου στην Κύπρο δεν αναιρεί την ξεχωριστή κρατική υπόσταση ούτε αποτελεί δήλωση εναντίον της συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους, όσο κι αν φαντασιώνονται οι φλύαροι νυν και πρώην αντιδράσεις από την «άλλη πλευρά». Αντιδράσεις που φυτεύτηκαν και δεν έπιασαν από τον καιρό της αποικιοκρατίας, με μπόλιασμα από τους αποικιοκράτες και που αφορούν τη γλώσσα, τη σημαία, την παιδεία. Ό,τι μπορεί να αποτελέσει σύμβολο έμπνευσης για τον κυπριακό λαό. Και για να τελειώνουμε με τη συζήτηση, μια νέα, ελεύθερη και δημοκρατική Κύπρος, δεν θα ανθίσει επ’ ουδενί αν ο λαός της εγκλωβιστεί σε μια δήθεν συναίνεση για την αποδόμηση των συμβόλων, της ταυτότητας και της ιστορικής συνέχειας, κατά πως το έθεσε -όχι πρωτάκουστα- η πρώην υπουργός. Χρειάζεται λαό που να εκφράζεται και να εμπνέεται από τα σύμβολα και ειδικά αυτό το αριστούργημα του Σολωμού που απορρίπτει τη διχόνοια υμνώντας την ελευθερία.
