Ο εθνικός ύμνος είναι η ίδια μας η ψυχή Έμιλυ Γιολίτη! Μην μας προκαλείς!

«Υπάρχουν στιγμές που ξεπερνούν το εφήμερο της καθημερινότητας και χαράσσονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη. Στιγμές που δεν περιγράφονται με ψυχρές αναλύσεις. Που μετρά μόνο το ρίγος το οποίο διαπερνά το κορμί. Και τα δάκρυα που πλημμυρίζουν τα μάτια.

Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε το Σάββατο 30 Αυγούστου 2025, στο στάδιο «Σπύρος Κυπριανού» στη Λεμεσό. Στην ιστορική αναμέτρηση του EuroBasket, όταν ακούστηκε ο εθνικός ύμνος μία φορά, για δύο ομάδες που στέκονταν απέναντι η μία στην άλλη. Της Κύπρου και της Ελλάδας.

Οι αθλητές παραταγμένοι αντικριστά. Όταν άρχισε ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», διεγράφη κάθε τι διαχωριστικό. Οι αθλητές αγκαλιάστηκαν. Ξεχάστηκαν οι ονομασίες. Οι φωνές ενώθηκαν σε μία. Ο ύμνος αντήχησε ως υπόσχεση: Όσο κι αν περνούν τα χρόνια, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, παραμένουμε ένα έθνος.

Οι φίλαθλοι όρθιοι. Παππούδες έψελναν μαζί με τα εγγόνια τους. Μεγαλύτεροι σε ηλικία χαμογελούσαν, αντανακλώντας την ευφροσύνη της ψυχής τους. Νέοι με μάτια βουρκωμένα, που μπορεί να μην έζησαν πολέμους, αλλά κουβαλούν μέσα τους την ίδια ιστορική μνήμη. Ήταν περηφάνεια. Ήταν συγκίνηση. Ήταν η συνείδηση μιας κοινής καταγωγής που δεν χρειάζεται άδεια για να εκφραστεί».

Το πιο πάνω κείμενο το ανασύραμε από το αρχείο μας. Είχε γραφτεί σε εκείνη την σπουδαία στιγμή τον Αύγουστο του 2025. Είναι η απάντηση στην Έμιλυ Γιολίτη. Πού ήρθε ξαφνικά (από το στούντιο του Φειδία, Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) να μας εξηγήσει ότι διαφωνεί με τον ελληνικό εθνικό ύμνο, επειδή η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος.

Η Κύπρος είναι ελληνική στην ιστορία, στη γλώσσα, στον πολιτισμό και στην ψυχή της, κυρία Γιολίτη. Ο εθνικός ύμνος αποτελεί σύμβολο της ιστορικής μας μνήμης, των αγώνων και των θυσιών του κυπριακού Ελληνισμού. Ναι, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος. Η ανεξαρτησία της, όμως, δεν αναιρεί την ελληνική ταυτότητα της πλειονότητας του λαού.

Το έθνος αφορά κοινά πολιτιστικά στοιχεία, όπως γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, παραδόσεις και συνείδηση καταγωγής. Το κράτος αποτελεί οργανωμένη πολιτική εξουσία που ασκείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο και διαθέτει λαό, θεσμούς και νόμους.

Από πότε, άραγε, η κρατική ανεξαρτησία προϋποθέτει εθνική αμνησία; Από πότε για να αποδείξουμε ότι είμαστε κυρίαρχο κράτος πρέπει να αποκοπούμε από την ιστορία μας; Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1960. Το Σύνταγμα δεν όριζε συγκεκριμένο εθνικό ύμνο για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ο Μακάριος ανέθεσε στον Σόλωνα Μιχαηλίδη να συνθέσει έναν ύμνο για το νέο κράτος. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1963 και χρησιμοποιήθηκε σε ορισμένες επίσημες περιστάσεις, αλλά δεν καθιερώθηκε ποτέ επίσημα ως εθνικός ύμνος. Μετά από την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από κρατικά όργανα, η προσπάθεια για έναν κοινό κυπριακό ύμνο εγκαταλείφθηκε.

Το 1966, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν». Δεν πρόκειται για μια αυθαίρετη απόφαση, αλλά για μια θεσμική επιλογή με ιστορική διαδρομή.

Ας κοιτάξουμε επιτέλους τη μεγάλη εικόνα. Η κυρία Γιολίτη και άλλοι, που κατά καιρούς αποφασίζουν να δαιμονοποιήσουν κάθε ελληνικό σε αυτό τον τόπο θεωρούν ότι αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας αυτή την στιγμή;

Την ώρα που η τουρκική πλευρά επιμένει σε θέσεις που απομακρύνουν την προοπτική λύσης, αυτοί επιλέγουν να ανοίξουν μέτωπο με το σύμβολο που συνδέει την Κύπρο με την ελληνικότητά της. Προσφέρει οτιδήποτε αυτή η ανόητη μεγαλοψυχία; Πόσο άτοπο έως και επιζήμιο είναι να διαγράφει κάποιος με τόση απερισκεψία την ωμή πραγματικότητα μιας Τουρκίας, που ελέγχει απόλυτα σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο τα κατεχόμενα;

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η Κύπρος έχει ανάγκη από ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα. Όχι από τεχνητές αποστάσεις. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η Ελλάδα αποτελεί το σημαντικότερο πολιτικό και διπλωματικό μας στήριγμα. Οι στενές σχέσεις δεν ακυρώνουν την κυριαρχία μας. Την ενισχύουν, όταν στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό.

Μια απλή ματιά αρκεί για να δει κάποιος τι ενοχλεί τα μάλα την Τουρκία. Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Ως ανεξάρτητο κράτος συμμετέχει η Κύπρος. Όχι ως παρακλάδι της Ελλάδας. Η ανεξαρτησία δεν απαιτεί απομόνωση. Απαιτεί συμμαχίες, αυτοπεποίθηση και επίγνωση των πραγματικών κινδύνων.

Ο σεβασμός προς τους Τουρκοκυπρίους είναι αναγκαίος. Δεν μπορεί, όμως, να οικοδομηθεί κοινή πατρίδα αν ζητάς από τον Ελληνοκύπριο να ντρέπεται για όσα είναι. Η ειρηνική συμβίωση δεν μπορεί να επιτευχθεί με την ισοπέδωση της ιστορικής μνήμης.

Η πρόκλησή σας, όμως, κυρία Γιολίτη, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη και για έναν άλλο λόγο. Υπήρξατε υπουργός της Κυβέρνησης. Σε πόσες επίσημες εκδηλώσεις, τελετές και δεξιώσεις πήγατε; Σε πόσες από αυτές ακούσατε τον εθνικό ύμνο; Δεν διαμαρτυρηθήκατε ποτέ όταν καθόσασταν στον υπουργικό θώκο.

Όταν σας πρότειναν την υπουργοποίηση γιατί δεν τους είπατε ότι δεν μπορείτε να γίνετε υπουργός σε ένα κράτος που έχει για εθνικό ύμνο τον ύμνο της Ελλάδας; Τότε, όμως, ο ύμνος συνόδευε τις στιγμές της εξουσίας σας. Προφανώς, ακουγόταν διαφορετικά στ’ αφτιά σας…

Αν όσοι υπηρετούν σε δημόσια αξιώματα ή βρίσκονται στο χώρο της πολιτικής, θέλουν να αλλάξουν τον εθνικό ύμνο, ας το πουν καθαρά. Ας αναλάβουν την ευθύνη της θέσης τους. Ας εξηγήσουν στους πολίτες γιατί πρέπει να εγκαταλειφθεί ένα σύμβολο ιστορικής μνήμης, αγώνων και θυσιών του κυπριακού ελληνισμού.

Ο εθνικός ύμνος είναι η ίδια μας η ψυχή κυρία Γιολίτη! Κανείς δεν παζαρεύει την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κανείς δεν θα την ανταλλάξει με ψεύτικες υποσχέσεις και διπλωματικά χαμόγελα. Άλλο, όμως, η κρατική ανεξαρτησία και άλλο η παραχάραξη της Ιστορίας.

Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν ξεχωριστές κρατικές οντότητες. Ανήκουν, όμως, στο ίδιο έθνος. Έχουν κοινές ρίζες, κοινό πολιτισμό,  κοινά χαρακτηριστικά. Σταματήστε, λοιπόν, να πληγώνετε ό,τι μας κάνει περήφανους!

ΥΓ: Μετά που γράφτηκε αυτό το άρθρο, η κ. Γιολίτη επανήλθε με ανάρτησή της και προσπάθησε να εξηγήσει τι εννοούσε. Δυστυχώς για εκείνην, όμως, όσα είπε στο συγκεκριμένο απόσπασμα είναι κρυστάλλινα!