Γιατί τα κατάφεραν ο Λέλλος και ο Ακκιντζί;

Γιατί εκτιμούσε ο ένας τον άλλον! Γιατί ήταν ειλικρινείς με τον κόσμο τους δεν τους παραμύθιαζαν με παραβολές και μεγάλα λόγια!

Γιατί πίστευαν με πάθος σ’ αυτό που προσπαθούσαν να επιτύχουν και τόλμησαν να προχωρήσουν παρά τις δύστροπες και σκληρές ηγεσίες αμφοτέρων.

Γιατί και οι δυο ήταν Λεμεσιανοί, έξω καρδιάς άνθρωποι, ακομπλεξάριστοι, ετοιμόλογοι, όχι κρυψίνοες! Γιατί αμφότεροι αποφάσισαν ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος, άλλη επιλογή ή τρίτος από μηχανής θεός που θα αναλάμβανε να σώσει τη Λευκωσία! Γιατί η λύση στο πρόβλημα ήταν η κύρια ενασχόληση τους, δεν υπήρχαν άλλα πιο σοβαρά!

Γιατί γνώριζαν τους λόγους και τις αιτίες που μας έφεραν στο ‘74. Πάνω από όλα πίστευαν και οι δυο ειλικρινά ότι η συνεργασία τους για τη Λευκωσία ήταν μια απαρχή και το πείραμα έπρεπε να πετύχει για το καλό όλου του τόπου.

Θα χαμογελάσετε και θα μου πείτε ότι αυτό έγινε πριν πολλά χρόνια και ότι τώρα άλλαξαν οι συνθήκες και η Τουρκία επιμένει αυτή να κρατά όλα τα σχοινιά, αυτή να έχει τον πρώτο λόγο κι αυτή να επιλέγει τη λύση που της αρμόζει.

Θα σας απαντήσω ότι και τότε η Τουρκία κρατούσε τα σχοινιά και σήμερα έχει τον πρώτο λόγο! Η διαφορά είναι ότι σήμερα δεν μιλάμε για τη σωτηρία της πρωτεύουσας, όπως τότε. Σήμερα ο κίνδυνος να χάσουμε τα πάντα είναι πιο ορατός από ποτέ και βέβαια είναι επακόλουθο του ότι οι ηγέτες δεν τα καταφέρνουν να συνομιλήσουν με ειλικρίνεια ανάμεσά τους.

Βέβαια, τότε τα κατάφεραν γιατί υπήρχε μια ευκαιρία κι αυτή ήταν το αποχετευτικό και ο κίνδυνος να πλημμυρίσει η ποδά Χώρα των Κυπρίων με λύματα. Άρπαξαν με τα δόντια την ευκαιρία, πίστεψαν σ’ αυτήν και δούλεψαν με πάθος και επιμονή και όχι μόνο τα κατάφεραν, το παραπούλι της επιτυχίας ήταν η δημιουργία του Πολεοδομικού Σχέδιου της Λευκωσίας, μια πρώτη και μοναδική συνεργασία ΕΚ και ΤΚ για τη διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς!

Ο τρόπος σκέψης, η συνεργασία, η αμοιβαία εκτίμηση και φιλία ανάμεσά τους ανάγιωσε μια νέα γενιά Κυπρίων που έμαθαν να βλέπουν μια Κύπρο που μόνο μονιασμένη και ενωμένη θα μπορούσε να έχει μέλλον με προοπτικές για όλους, μακριά από εθνικισμούς και ακρότητες.

Το όλο εγχείρημα έγινε με τη βοήθεια και την επίβλεψη των ΗΕ, αλλά η βάση και το θεμέλιο ήταν θέληση και η βούληση των δύο δημάρχων να σηκώσουν τα μανίκια τους και να το αναλάβουν. Αυτό έφερε το θετικό αποτέλεσμα, όχι οι μεσολαβητές, οι άλλοι, οι τρίτοι. Η διαφορά σήμερα είναι ότι τα ΗΕ και η ΕΕ παραμένουν «λεκτικά» να μας υποστηρίζουν, μας παρακολουθούν κατά πόδας εδώ και χρόνια, μας έμαθαν και είναι σε θέση να διαχωρίζουν ανάμεσα στην ειλικρινή θέληση και τη βούληση και τις φτιαχτές δικαιολογίες και τα αφηγήματα.

Έχουν επίγνωση των νέων τάσεων των Κυπρίων, αναγνωρίζουν τις συμμαχίες που όζουν εθνικισμό και μισαλλοδοξία και κατά βάθος και πλάτος αποδέχονται το status quo.

Σήμερα υπάρχει και μια ολόκληρη βιομηχανία των ΜΜΕ που δεν ευκολύνει τα πράγματα. Βλέπουμε στην τηλεόραση τους δυο ηγέτες, τη γλώσσα του σώματος και τα βλέμματά τους που προδίδουν τις σκέψεις τους. Θυμάμαι το χιούμορ και των δυο δημάρχων, την απουσία της σοβαροφάνειας, ενώ και οι δύο είχαν πλήρη συναίσθηση της τεράστιας ευθύνης που είχαν αναλάβει.

Θυμάμαι την επιμονή τους να φτάσουν σε ένα αποτέλεσμα που ήταν προϋπόθεση επιβίωσης της πόλης, τις συζητήσεις, τους καβγάδες και τη βαθιά φιλία που τους συνέδεσε. Οι συναντήσεις σταθερές ανάμεσά τους χωρίς τα έντονα φώτα της δημοσιότητας, υπήρχαν, αλλά διακριτικά. Σήμερα μια εικόνα λέει χίλιες λέξεις, η αμφιβολία φαίνεται, τίποτα δεν είναι κρυφό, τα πάντα αποκαλύπτονται και ο κόσμος είναι σε θέση να καταλάβει. Δεν είναι παλαβός.

Τα ΗΕ είδαν τις δηλώσεις στην Πύλα την περασμένη βδομάδα και επανήλθαν δριμύτεροι στο παρά πέντε. Ζητούν απεγνωσμένα μια ύστατη προσπάθεια, ένα ΜΟΕ που δεν είναι η παρουσία των ηγετών στον χορό του παλουζέ ή του κιοφτερκού!

Θέλουν μια απόδειξη και μια δέσμευση που θα μπορούσε να εγγυηθεί το μέλλον των διαπραγματεύσεων που και αυτή τη φορά αφορά στο μέλλον του νησιού. Το επαναλαμβάνουν σταθερά δεν πρόκειται να μπούν σε συνομιλίες για χάριν των συνομιλιών, θέλουν την υπογραφή αμφοτέρων για ν’ ανοίξει ένα παράθυρο της μιας και μοναδικής ευκαιρίας που μας απομένει.

Και αν ποτέ τα βρουν ανάμεσα τους οι δυο τωρινοί, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Βατικανού. Να τους παραχωρήσουμε ένα σπιτάκι από εκείνα που έκτισαν οι Εγγλέζοι στο Τροόδος, να πάνε εκεί μόνοι τους να γνωριστούν χωρίς παρακοιμώμενους, να καθίσουν να συζητήσουν σοβαρά χωρίς ζιβανίες, να περπατήσουν στο δάσος για ν’ ανοίξει ο νους τους στον καθαρό αέρα και το οξυγόνο, να τους φέρνει καμιά πέστροφα για φαγητό ο Χρυσανθής και μόνον όταν φτάσουν σε μια τελική συμφωνία και μας τη δείξουν γραπτώς και με υπογραφές, και μετά να τους επιτρέψουμε να εξέλθουν και να παν στα προεδρικά τους ένθεν και ένθεν.

Χορτάσαμε διαμονές σε ακριβά ξενοδοχεία των Άλπεων και της Νέας Υόρκης με συνοδείες και παρατρεχάμενους και έξοδα (που πληρώνουμε εμείς), για να κωλυσιεργούμε, να τρώμε τον χρόνο χωρίς αποτέλεσμα.

Ελεύθερα, 25.10.2026