Ισχυρές φωνές για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας

Η υπόθεση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου με την επικύρωση του από τη Βουλή της Λιβύης, συγκλόνισε το ελληνικό πολιτικό σκηνικό, καθώς θεωρήθηκε μία μεγάλη εθνική ήττα. Με το δικαίωμα που μας δίνει η Δημοκρατία, θεωρώ ότι είναι υπερβολική η αντίδραση, για ένα θέμα για το οποίο απαιτείται πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία και βεβαίως ενότητα όλων. Άλλωστε, όλοι συμφωνούμε ότι το μνημόνιο είναι παράνομο.

Αυτό το παραμύθι ότι «εγώ θα τα έκανα καλύτερα» είναι η πιο σοβαρή ασθένεια του κομματικού συστήματος και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το ίδιο λάθος έκανε η Νέα Δημοκρατία, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Το ίδιο λάθος επαναλαμβάνουν τα κόμματα σήμερα.

Είναι σεβαστός ο ισχυρισμός της αντιπολίτευσης αν και μερικές φορές -αυτό συμβαίνει και στη Μεγαλόνησο- η κριτική φτάνει στο σημείο να υιοθετεί τους πανηγυρισμούς της κατοχικής Τουρκίας, η οποία και σε αυτή την περίπτωση άνοιξε ακόμα μία τρύπα μέσα στο νερό. Από τη στιγμή που συμφωνούν οι πάντες -εκτός των Αμερικανών του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ που χωρίς αιδώ άλλαξαν τη θέση τους- ότι το μνημόνιο είναι ένα χαρτί για τα σκουπίδια, γιατί τόσο κομματικό μίσος.

Την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να μην ψέξουμε το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών που απέτυχε να σταματήσει την «άλωση» από την Άγκυρα της Βεγγάζης και της διεφθαρμένης οικογένειας των Χαφτάρ. Η Αθήνα γνώριζε ότι ο πατέρας και οι υιοί του αγοράζονται και πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας. Ή θα έπαιζε το βρώμικο παιγνίδι ή θα έκανε την «αθώα περιστερά (και παρθένα)» -με το συμπάθιο.

Όταν έχεις απέναντι σου την Τουρκία, η οποία φυσικά είναι οτιδήποτε άλλο από αυτό που εύχεσαι να είναι, η ηθική στην πολιτική πρέπει να εξαφανίζεται. Η ελληνική κυβέρνηση, πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι η γεωγραφία της έτυχε ένας κακός γείτονας, ο οποίος πρέπει να αντιμετωπιστεί πριν να είναι αργά.

Και αυτή η διαπίστωση δεν οδηγεί αναγκαστικά σε πολεμική ενέργεια. Έχει όπλα η Ελλάδα, αλλά και η Κύπρος που επίσης επηρεάζεται. Έφτασε η ώρα να σταματήσουν να κάνουν τα καλά παιδιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.). Και η Αθήνα πρέπει να σκεφτεί και τις όποιες επιλογές έχει μέσα από το ΝΑΤΟ, αλλά και την ισχύ που της δίνει το Δίκαιο της Θάλασσας και οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι ο στρατός, το ναυτικό και η αεροπορία βρίσκονται σε θέση να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε απειλή προκύψει από την τουρκική παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας.

Οι φωνές για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου είναι πλέον ισχυρότατες ακριβώς επειδή δεν προέρχονται μόνο από αυτούς που αυτοχαρακτηρίζονται «εθνικιστές». Αρκετοί σοβαροί άνθρωποι, που είναι δικαιολογημένα αγανακτισμένοι με την απαράδεκτη συμπεριφορά της Τουρκίας, υποστηρίζουν ότι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα η οριοθέτηση της ΑΟΖ, που βρίσκεται για 26 χρόνια στο στάδιο του στρατηγικού και πολιτικού σχεδιασμού.

Κακώς μέχρι σήμερα δεν έχει υπογραφεί η επίσημη διμερής συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ακούω και αυτούς που προειδοποιούν ότι θα ακολουθήσει πόλεμος, ακούω και τους άλλους που λένε το αντίθετο. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο τείνω προς τη δεύτερη άποψη. Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι και ο «μπαμπούλας» του (δήθεν) πολέμου, κάθε φορά που τίθεται το θέμα της υποστήριξης της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και των δικαιωμάτων της Ελλάδας στη θάλασσα και στον αέρα.

Είναι ελληνικό δικαίωμα η οριοθέτηση της ΑΟΖ. Είναι επίσης ελληνικό δικαίωμα η επέκταση των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας. Τελεία και παύλα.

Δεν προσχώρησα στο στρατόπεδο των «εθνικιστών», όπως θα ισχυριστούν αυτοί που διαφωνούν με την ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων της Ελλάδας. Τα φοβικά σύνδρομα του πολιτικού συστήματος μόνο κακό προκαλούν στην Ελλάδα. Όσες φορές η Ελλάδα επέλεξε την στρατηγική της αντίδρασης και της ανάσχεσης, η Τουρκία υποχώρησε. Και ένα απτό παράδειγμα, είναι οι ψευτοπαλλικαρισμοί  της Τουρκίας στο Καστελόριζο, τον Αύγουστο του 2020. Ο Ερντογάν ήταν αυτός που υποχώρησε διότι ενημερώθηκε μέσω …Βερολίνου και Ουάσιγκτον, ότι οι Έλληνες είχαν στοχευμένα όλα τα πολεμικά του πλοία.

Το πολιτικό σύστημα πρέπει να σταματήσει να υποτιμά τους Έλληνες πολίτες. Καταλαβαίνουν, αλλά και γνωρίζουν, πολύ περισσότερα απ’ ότι νομίζουν οι ηγέτες τους -και μιλώ για όλους όσους κυβέρνησαν.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός πρέπει να τολμήσει να πάρει τις όποιες αποφάσεις απαιτούνται για την προστασία των ελληνικών στρατηγικών συμφερόντων. Όσο και αν πιστεύει διαφορετικά η Αθηναϊκή Ελίτ, αυτή η προστασία της ελληνικής κυριαρχίας δεν είναι επιθετική ενέργεια, αλλά καθαρά αμυντική…

Η κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε την άτακτη υποχώρηση στην απόφαση της λιβυκής Βουλής να αναγνωρίσει το παράνομο μνημόνιο με την Τουρκία. Η απόφαση των ΗΠΑ είναι κατάπτυστη, δήλωσε ο πιο φιλοαμερικανός Έλληνας πολιτικός, ο Δημήτρης Καιρίδης. Συμφωνώ ότι περιέγραψε με τρεις λέξεις την πραγματική κατάσταση. Όσο και να φωνάζει και να κτυπιέται ο κ. Τραμπ, προκάλεσε και ρεζίλεψε τους ομογενείς ψηφοφόρους που τον υποστήριξαν… Η καταδίκη του παράνομου μνημονίου είναι καθολική απαίτηση. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει χρόνο να διορθώσει το λάθος του μέχρι τις 3 Νοεμβρίου…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν …παίζεται ο άνθρωπος. Εννοώ δεν μας αφήνει να βρούμε ησυχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πάντα σωστός -διότι δεν είναι… Όταν ζητά την αναστολή των κυρώσεων στη Ρωσία, αυτός ένας φιλοαμερικανός -μέχρι παρεξηγήσεως- πολιτικός, κάπου δεν ζυγίζει σωστά τα πράγματα. Διότι οι κυρώσεις επιβλήθηκαν στον Βλαδίμηρο επειδή εισέβαλε και πλέον κατέχει έδαφος της Ουκρανίας. Έπρεπε, λοιπόν, να ζητά επιβολή κυρώσεων και στην Τουρκία, την οποία δυστυχώς χαϊδεύει με τις θέσεις του για το Κυπριακό. Έτσι είναι κ. Νεοφύτου.

Όμως, μερικές φορές μας κάνει και γελάμε. Η άφιξη του στα γραφεία του Δημοκρατικού Συναγερμού με τα κουτιά με τις υπογραφές για την υποψηφιότητά του, είναι μία αστεία στιγμή, χωρίς αμφιβολία. Εννοώ το όλο σκηνικό… Θυμίζει τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος ενώ βρέχει καταρρακτωδώς, αυτός περπατά χωρίς να βρέχεται… Διότι δεν φοβάται να τσαλακώνεται…

Πάντως, ο Γιώργος Παμπορίδης είναι ένας σκληρός αντίπαλος, που δεν χωρατεύει. Οπότε, σε αυτή την κομματική σύγκρουση δεν θα βοηθήσουν τον κ. Νεοφύτου οι μαλαγανιές (δηλαδή οι κολακείες, τα καλοπιάσματα, οι γαλιφιές ή τα πονηρά τερτίπια)…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Αυτό που κάθε τρεις και λίγο, η πρόεδρος του ΔΗΣΥ σηκώνεται και πάει στην Αθήνα, είναι άξιο προσοχής. Δικαίωμα της φυσικά… Αλλά αναγκάζεται ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να την υποδέχεται στο Μαξίμου και να ακούει τα ίδια και τα αυτά. Αυτή τη φορά, πάντως, δεν πρόκειται να κάνει το λάθος του 2023 όταν τον έπεισαν να υποστηρίξει τον προεδρικό υποψήφιο του ΔΗΣΥ και βρέθηκε ηττημένος…