Αν κανείς αναζητήσει έναν από τους πλέον χαρισματικούς ανθρώπους, θα εύρει, ότι αυτός είναι και ο Σταύρος Κορνήλιος, του οποίου το αυτο-βιογραφικό βιβλίο «Ένας αγώνας όλη μου η ζωή», καταγραφή – γενική επιμέλεια Χρύσανθος Χρυσάνθου, παρουσιάστηκε στο Μέγα Συνοδικό του εν Λευκωσία Μετοχίου της Ιεράς Μονής Κύκκου «Άγιος Προκόπιος».
Ο Σταύρος Κορνήλιος, κατά θεοσημία, με κοινή μετά του Εθνάρχου Μακαρίου γενέτειρα την κώμη της «Παναγιάς», είναι ένα άλλο εγώ του αειμνήστου εκείνου της Κύπρου μας μεγάλου ηγέτη. Αφιέρωσε τη ζωή του και αγωνίστηκε για την υποστήριξη, μέχρι κεραίας, της εθνικής πολιτικής του Μακαρίου, τη διαφύλαξη της ζωής του από απειλητικά αντίμαχα στοιχεία, και τη συνέχιση του αγώνα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, κατά τις υποθήκες του, μετά την αδόκητη εκδημία του.
Το πλήθος έχει την ψευδαισθησία, ότι οι ρηξικέλευθοι άνθρωποι, που μεγαλουργούν και μεταβάλλουν τα καθεστώτα, κατέχουν διπλώματα πανεπιστημίων και περγαμηνές σοφίας. Στην πραγματικότητα οι πλείστοι είναι αυτοδημιούργητοι, άνθρωποι του λαού, χωρίς περγαμηνές. Όμως έχουν κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό, που λέγεται χάρισμα. Χαρισματικός είναι και ο Σταύρος Κορνήλιος, ο οποίος από άσημος βιοπαλαιστής ράπτης αναδείχθηκε, με τους αγώνες και την πίστη του, σε ηγέτη, και πέρα από κόμματα συνήγαγε εις εν προέδρους, υπουργούς, βουλευτές, αξιωματούχους, διανοουμένους και τον απλό λαό.
Το βιβλίο του Σταύρου Κορνηλίου δεν είναι ιστορικό σύγγραμμα, το οποίο στηρίζεται σε αρχεία και πηγές. Είναι πρωτογενής πηγή ιστορίας, γιατί παραδίδει τα γεγονότα, όπως τα έζησε ο ίδιος. Πηγές και αρχεία του Σταύρου Κορνηλίου είναι οι αναμνήσεις του. Ο άνθρωπος έχει το χάρισμα να μετατρέπει τα γεγονότα σε νοερές καταστάσεις και να ανατρέχει σ’ αυτές με δεύτερο πλούν, βλέποντας ταυτόχρονα τον εαυτό του ως παιδί, ως έφηβο και ως ώριμο, όπως κάποτε υπήρξε. Ένας δεύτερος πλούς σε πολυκύμαντη ζωή είναι και το βιβλίο του Σταύρου Κορνηλίου.
Το βιβλίο, όπως είναι διαρρυθμισμένο σε κεφάλαια, με απλή γλαφυρή γλώσσα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αναγινώσκεται με ευχαρίστηση και αδιάπτωτο ενδιαφέρον. Αποδείξεις των λεγομένων είναι παραθέσεις φωτογραφιών, εγγράφων και δημοσιευμάτων εφημερίδων. Απ’ αρχής μέχρι τέλους πρυτανεύει το ήθος και η σεμνότητα. Πουθενά δεν υπάρχει ίχνος υπεροψίας και κομπασμού. Ο Σταύρος Κορνήλιος στο βιβλίο του κατέθεσε τον εαυτό του και τον χαρακτήρα του.
Προς γνωριμία του ανδρός, κυρίως από τους νεωτέρους, -γιατί είναι πασίγνωστος σε όλους τους παλαιοτέρους-, αρκεί μια σύντομη αναδρομή στη ζωή και στους αγώνες του, όπως καταγράφονται στο βιβλίο του. Ο ίδιος θεωρεί όλη τη ζωή του ένα αγώνα.
Ο Σταύρος Κορνήλιος γεννήθηκε στην κώμη Παναγιά της Πάφου το 1935, εποχή βαρύτατων χειμώνων ανέχειας και δουλείας. Μακαριστοί γονείς του ήταν ο Κορνήλιος και η Πολυξένη. Άγει ήδη το ογδοηκοστό όγδοο έτος της ηλικίας του. Του ευχόμεθα να συμπληρώσει και να υπερβεί την εκατονταετία. Ήταν ο μικρότερος από έξι παιδιά, τέσσερεις θυγατέρες και δύο υιούς.
Φοίτησε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο δημοτικό σχολείο Παναγιάς. Η οικογένειά του ζούσε σε άκρα πτωχεία. Έτσι όλοι οι δρόμοι για μόρφωση ήταν κλειστοί για τον μικρό Σταύρο Κορνήλιο. Πήγε μισθαργός σε τσαγγάρη και σε ράφτες για να μάθει τέχνη. Στη Λευκωσία προσελήφθη στη Λέσχη Αποφοίτων του Παγκυπρίου Γυμνασίου με πέντε σελίνια τον μήνα, για να φτιάχνει σάντουιτς. Τρεφόταν από τα αποφάγια και κοιμόταν πάνω σε κάποιο μπιλιάρδο. Εν τέλει άνοιξε δικό του ραφείο στην Πεντάγεια.
Κατετάγη στον απελευθερωτικό αγώνα, όπως και ο αδελφός του Χαράλαμπος. Συνελήφθη να κατέχει φυλλάδια της οργάνωσης της ΕΟΚΑ και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση. Ο αδελφός του συνελήφθηκε και εγκλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς.
Η ανάγκη για κάποια εγχείρηση τον έφερε κοντά στον Μακάριο, τον οποίο δεν γνώριζε, για βοήθεια. Με συγκίνηση αναφέρει την υποδοχή του Μακαρίου και τη βοήθειά του, που ήταν καθολική σε όλους τους αναξιοπαθούντες. Ο Μακάριος τον έστειλε στην Αθήνα, για να σπουδάσει ραπτική, πέρα από την ερασιτεχνική εξάσκηση. Επί τέλους είχε αποκτήσει δίπλωμα ραπτικής από Επαγγελματική Σχολή.
Μετά την επιστροφή του από την Αθήνα, νυμφεύθηκε τη μνηστή του Μαρούλα Μενελάου, κόρη πτωχής οικογενείας, και εγκαταστάθηκε στη Νεάπολη Λευκωσίας. Άνοιξε ραφείο στην παλαιά Λευκωσία, πλησίον του σωματείου «Ολυμπιακός». Έτσι κέρδιζε τα προς το ζην. Ως πραγματικός σύζυγος, με αισθήματα, αναγνωρίζει τη μεγάλη συμβολή της συζύγου του, σε ό,τι έπραξε και ό,τι είναι, λέγοντας γι’ αυτή στο βιβλίο του: «Χωρίς τη Μαρούλα, με τη γλυκύτητά της, την πραότητά της, τη νοικοκυροσύνη της, την εξυπνάδα της, δεν θα κατάφερνα τίποτε στη ζωή μου».
Από την 1η Νοεμβρίου 1963, με βάση το δίπλωμα της ραπτικής, που είχε αποκτήσει από τη Σχολή Ραπτικής στην Αθήνα, διορίστηκε διδάσκαλος ραπτικής στις Κεντρικές Φυλακές. Έτσι η οικογένεια είχε πλέον ένα ικανοποιητικό εισόδημα.
Αλλά, για να μη μακρηγορήσω ακόμη περισσότερο, γιατί νιώθω ότι έχω ήδη υπερβεί τα όρια στα πλαίσια ενός Χαιρετισμού, θα ήθελα πολύ σύντομα να αναφέρω περιληπτικά και τα ακόλουθα: Όταν την 21η Δεκεμβρίου 1963 είχε αρχίσει η τουρκοανταρσία, με αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, και η Νεάπολη βρέθηκε πολιορκημένη από τους Τούρκους και κινδύνευε να κατα-ληφθεί, την έσωσε η ετοιμοπόλεμη ομάδα αγωνιστών του Σταύρου Κορνηλίου. Όταν τον Μάρτιο του 1970 έγινε απόπειρα κατά της ζωής του Προέδρου Μακαρίου, όταν θα πήγαινε με ελικόπτερο στον Μαχαιρά για το Μνημόσυνο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, ο Σταύρος Κορνήλιος ήταν εκείνος, ο οποίος προσέτρεξε αμέσως και συνόδευσε με το αυτοκίνητό του τον Μακάριο στον Μαχαιρά, έστειλε δε και όλη τη φρουρά του εκεί, γιατί υποψιάστηκε πως κάποιοι ήθελαν τον Μακάριο απροστάτευτο, για να είναι εύκολη λεία στις δολοφονικές ορέξεις τους. Αλλά ο Σταύρος Κορνήλιος ήταν και ο πρωταγωνιστής για την ίδρυση του Παγκυπρίου Δημοκρατικού Κινήματος (ΠΑΔΗΚ), του οποίου υπήρξε και ο πρώτος Πρόεδρος. Το κίνημα εξέλεξε εκατονταμελές συμβούλιο και απλώθηκε σ’ όλη την Κύπρο με χιλιάδες μέλη. Ο Σταύρος Κορνήλιος τιμήθηκε με μετάλλιο αντίστασης από τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο το 2004, με τιμητικό δίπλωμα για τη συμμετοχή του στον απελευθερωτικό αγώνα 1955-59 από τον ίδιο Πρόεδρο το 2005, και τιμητικό δίπλωμα για την εθελοντική συμμετοχή του στον αγώνα κατά της τουρκοανταρσίας από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη.
Παραμένει πάντα Ελληνας
Ο αγωνιστής για την ελευθερία και τη δημοκρατία της Κύπρου Σταύρος Κορνήλιος παραμένει πάντοτε Έλληνας, πιστός στις ελληνικές αξίες και τα ελληνικά ιδανικά. Δεν αρνήθηκε ποτέ την ελληνική του συνείδηση, όπως μερικοί ηλίθιοι, οι οποίοι νομίζουν ότι μόνο έτσι θα λυθεί το κυπριακό.
Τελειώνω με τα δικά του λόγια, που τον εκφράζουν, που εκφράζουν τον μικρό και μέγα, τον ταπεινό και υπερήφανο ράπτη και λαϊκό ηγέτη, όταν τιμήθηκε με τιμητική πλακέτα από τη γενέτειρά του, Παναγιά: «Ως άνθρωπος έμαθα πάντα να τιμώ το καλό και αγαθό, χωρίς κανένα αντάλλαγμα και χωρίς καμία αμοιβή. Έτσι κι αλλιώς, ό,τι έκαμα στη ζωή μου κι ό,τι πρόσφερα στον τόπο μου δεν είναι κάτι, που να μπορεί κανείς να το προτάσσει, ως επίτευγμα. Είμαι κι εγώ το αυτονόητο. Υπηρέτησα και υπηρετώ αρχές και αξίες, όπως τα διδάχτηκα από τα παιδικά μου χρόνια και στη συνέχεια από την ίδια τη ζωή. Την τιμή αυτή την αφιερώνω στην ίδιά μου τη γενέτειρα και τους σεβαστούς μου γονείς και διδασκάλους, που μ’ έμαθαν ν’ αγαπώ, ό,τι πιο ιερό υπάρχει στη ζωή του ανθρώπου: την ελευθερία και τη δημοκρατία».
