Αποκάλεσε τον πατέρα του δαιμονισμένο και άρπαξε μια καρέκλα και την γύρισε επιθετικά προς αυτόν.

Η πιο πάνω περιγραφή ανήκει σε μητέρα η οποία κατηγορεί τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο και τον ηγούμενο Μαχαιρά Επιφάνιο ότι άρχισαν να προσηλυτίζουν τον γιό της στο μοναχισμό όταν αυτός ήταν ηλικίας 15 ετών.

Την υπόθεση έφερε στο φως το περασμένο Σάββατο ο “Φ” και σήμερα δίδει περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τα όσα θα αποτελέσουν θέμα της δικαστικής διαμάχης.

Συγκεκριμένα σε δήλωσή της ενώπιον του Δικαστηρίου η κ. Ε……. Ν…….. αναφέρει τα εξής:

«Στις αρχές Σεπτεμβρίου το 2003, είχαμε συζήτηση στο σπίτι, ως οικογένεια, και ο Ενάγοντας (πατέρας του μοναχού πλέον) είπε στον γιό του ότι θα ήταν καλύτερα να ολοκληρώσει τις σπουδές του και στην συνέχεια να αποφασίσει ώριμα τι επιθυμεί να κάνει με την ζωή του. Ο γιος του, ενώ δεν ήταν αυθάδης απέναντι στους γονείς του, άρχισε να φωνάζει εκτός εαυτού ότι ο πατέρας του είναι δαιμονισμένος, άρπαξε μια καρέκλα και την γύρισε επιθετικά προς το μέρος του Ενάγοντα», δηλαδή του πατέρα του.

Εξάλλου, σύμφωνα πάντα με την μητέρα, όταν κάποια στιγμή ο γιος της εγκατέλειψε το σπίτι, της τηλεφωνούσε και της έλεγε πως είναι δράκουλας και ότι θα μπει και θα πεθάνει στο μοναστήρι.

Η μητέρα αναφέρει επίσης, πως στη συνέχεια ο γιος της, νιώθοντας και ο ίδιος ότι δεν ήταν καλά, πήγε σε συνεδρία στην Ψυχίατρο Δρ. … η οποία ανέφερε στη μητέρα, ότι ο γιος της θεοποίησε τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Και η μητέρα συνεχίζει: «Σε συζήτηση που είχα τότε μαζί του μου είπε ότι δεν ξέρει πότε θα τον πάρει κοντά του ο κύριος, μακριά από τον μάταιο τούτο κόσμο και γι’ αυτό ένα πράγμα μένει, η σωτηρία της ψυχής. Στις σημειώσεις του καταγράφει ότι θα μπει στο Μοναστήρι και το πότε εξαρτάται από το τι θα πει ο γέροντας (Μητροπολίτης Λεμεσού).

Όπως καταθέτει η μητέρα του μοναχού, το ίδιο διάστημα (2003) η μητέρα ενός φίλου του γιου της την προσέγγισε και εξέφραζε ανησυχία για τον (γιό της μητέρας του μοναχού) διότι στράφηκε προς τη θρησκεία και τον κ. Αθανάσιο και σταμάτησε να πηγαίνει στα φροντιστήρια.

Σύμφωνα με δήλωση της μητέρας στο Δικαστήριο, στην τρίτη Λυκείου, περί το έτος 1999, όταν ο γιος της ήταν 17 -18 ετών στο υπνοδωμάτιο του οι αφίσες ποδοσφαιριστών αντικαταστάθηκαν από εικόνες Αγίων, και φωτογραφία του Μητροπολίτη Λεμεσού ενώ τα μαθητικά βιβλία παραγκωνίστηκαν και άρχισαν να εμφανίζονται πατερικά βιβλία. Επίσης, αντί να ακούει Βασίλη Παπακωσταντίνου, όπως πιο παλιά, άκουγε με μανία τις ομιλίες του  Μητροπολίτη.

Η μητέρα αναφέρει επίσης, πως αρχικά, δεν την ανησύχησε η σχέση που ανέπτυξε ο υιός της με την Εκκλησία μέσω του Μητροπολίτη Λεμεσού, καθότι πραγματικά ένιωθε εμπιστοσύνη και ασφάλεια όταν ο υιός της βρισκόταν κοντά στην Εκκλησία. Ωστόσο, σιγά σιγά γινόταν μυστικοπαθής και έντονα εσωστρεφής και οι κοινωνικές του συναναστροφές περιορίστηκαν.

Κοπέλα με την οποία διατηρούσε σχέση, ανέφερε στη μητέρα πως ο δεσμός τους κυλούσε αρμονικά, εκτός από σύντομα χρονικά διαστήματα μετά την εξομολόγηση του από τον Μητροπολίτη Λεμεσού.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν απέτυχε να περάσει στη γυμναστική ακαδημία και να γίνει δόκιμος αξιωματικός στο στρατό, ενώ παρουσίασε υποτροπή όταν απεβίωσαν δύο από τους καλύτερους του φίλους σε τροχαία δυστυχήματα, σε διάστημα μιας εβδομάδας.

Έκτοτε, παρουσίαζε συμπτώματα κατάθλιψης, εξέφραζε έντονους προβληματισμούς για υπαρξιακά ζητήματα και βίωνε αισθήματα ματαιότητας. Μετά τον θάνατο των φίλων του, άρχισε να μαζεύει αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής με ανακοινώσεις θανάτων.

Μετά την λήξη της θητείας του στην Εθνική Φρουρά, μετέβη στο Άγιο Όρος. Ο ίδιος ο υιός της, της είπε ότι ο Λεμεσού Αθανάσιος τον καθοδήγησε πού να πάει και εκεί είχε επαφές με τους Βατοπεδινούς. Μάλιστα, όπως της είπε ο γιος της (μετά την επιστροφή του) περίμενε αρκετές μέρες μέχρι να καταφέρει να τους συναντήσει, όπως του είχε υποδείξει ο Μητροπολίτης Λεμεσού.

Τον Νοέμβριο του 2001, αναχώρησε για την Αμερική και ενώ η οικογένεια του ανέμενε ότι εκεί θα ηρεμούσε, πληροφορήθηκε από συγγενικό πρόσωπο ότι τον παρέλαβε συνεργάτης του Μητροπολίτη Λεμεσού.

Εννέα μήνες μετά, επέστρεψε από την Αμερική, δηλαδή περί τον Δεκέμβριο του 2002 και εγκατέλειψε την προσπάθεια στο πανεπιστήμιο.

Η μητέρα του κατέθεσε και τα εξής:

Συνάντησα τον Μητροπολίτη Λεμεσού και εξέφρασα ανησυχία για τη συμπεριφορά του γιού μου, οπόταν ο κ. Αθανάσιος μου είπε: “Λαλείς τον υιό σου πελλό;” και του είπα “όχι, στην κατάθλιψη μπορεί να πάρεις λάθος αποφάσεις για την ζωή σου”.

Σύμφωνα πάντα με τη μητέρα, ο Λεμεσού Αθανάσιος μετέφερε στο γιό της, πως κατά τη διάρκεια της συνάντησης η ίδια είχε αναφέρει πως ο γιος της είναι πελλός.

Περαιτέρω η μητέρα ισχυρίζεται πως μετέβη με τον αδελφό  και τον σύζυγό της στη Μητρόπολη Λεμεσού και ανέφερε στον Μητροπολίτη πως βρήκε τις χειρόγραφες σημειώσεις του (από τις οποίες διαπιστώνονταν οι συναντήσεις τους) και τον ρώτησε «γιατί έλεγε ψέματα ότι δύο μόνο φορές τον συνάντησε».

Η μητέρα ισχυρίζεται στην κατάθεσή της πως όταν ο Αθανάσιος κατάλαβε ότι έχει αντίγραφα των σημειώσεων της είπε, πως για να απομακρύνει τον γιό της από το Μοναστήρι πρέπει “να τον φκάλλει πελλο”.

Μετά την συνάντηση αυτή ο γιος της την πήρε τηλέφωνο και ήταν πολύ αγχωμένος καθότι όπως της είπε, ο Μητροπολίτης ήταν έξαλλος μαζί του για τις σημειώσεις αυτές που αποτυπώνουν τις συζητήσεις τους και έθεταν σε κίνδυνο την προεκλογική εκστρατεία του.