Λίγα λόγια για τον Άγιο Επίκτητο που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 12 Οκτωβρίου γράφει ο Χριστόδουλος Γ. Παχουλίδης.
Λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της όμορφης πόλης της Κερύνειας, χωμένο στο πράσινο των ελιών και των χαρουπιών, σε ένα πλάτωμα, λίγο πιο πέρα από το πολύβουο το κύμα, κάτω από τις δασωμένες πλαγιές της βόρειας πλευράς του Πενταδάκτυλου και τη σκιά του φημισμένου κάστρου του Βουφαβέντο, ή του Λέοντος, βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα κεφαλοχώρια της Κερύνειας, ο Άγιος Επίκτητος.
Τούτο το χωριό πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο άγιο, τον Όσιο και Θαυματουργό Επίκτητο, που έζησε σε τούτο το όμορφο μέρος, μια κατά Χριστό ζωή και αξιώθηκε από τον Δωρεοδότη Θεό να τελεί θαύματα και ενώ ζούσε, αλλά και μετά τον θάνατό του, ώστε επάξια πήρε την επωνυμία, «θαυματουργός».
Ο Άγιος Επίκτητος είναι ένας από τους τριακοσίους Αγίους, τους λεγομένους «Αλαμάνους Αγίους», που ήλθαν και έζησαν στο νησί μας τον 12ο αιώνα. Αυτοί οι Άγιοι ήσαν Έλληνες εργάτες που εργαζόντουσαν στη Γερμανία. Κινούμενοι από ζήλο ιερό, όταν άκουσαν ότι γίνεται μια Σταυροφορία για απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους Μωαμεθανούς, ( Β΄ Σταυροφορία 1147 – 1149 μ. Χ.), αφήσαν τα πάντα για την αγάπη του Χριστού και ακολούθησαν τη Σταυροφορία αυτή, γιατί νόμιζαν ότι υπηρετούσαν έναν ιερό αγώνα.
Όταν όμως διαλύθηκε η Σταυροφορία αυτή, χωρίς να επιτελέσει την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, που έλεγε ότι ήταν ο αρχικός και κύριος σκοπό της, και ασχολήθηκε μάλλον με το πλιάτσικο και τις καταπιέσεις προς τους Ορθόδοξους χριστιανούς, οι τριακόσιοι αυτοί Έλληνες ορθόδοξοι στρατιώτες άφησαν τους επίγειους βασιλιάδες και αποφάσισαν να προχωρήσουν προς την έρημο και να ασκητέψουν εκεί, και έτσι να υπηρετήσουν τον επουράνιο Βασιλέα, τον Θεό. Όμως εκεί που πήγαν να ασκητέψουν, και οι αλλόθρησκοι Σαρακηνοί τους καταδίωκαν και οι Λατίνοι τους πίεζαν να αφήσουν την Ορθόδοξή τους πίστη. Συνεννοήθηκαν τότε όλοι, και ομόφωνα κατέβηκαν στην παραλία, βρήκαν καράβι και το ναύλωσαν για την Κύπρο, που τότε βρισκόταν κάτω από τη διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στον δρόμο προς την Κύπρο, το καράβι τους ναυάγησε στα βράχια, κοντά στην Πάφο. Όμως με τις προσευχές των αγίων αυτών ανθρώπων, πλήρωμα και επιβάτες γλύτωσαν όλοι, με τρόπο θαυμαστό. Βγήκαν στη στεριά και διασκορπίστηκαν σ’ ολόκληρο το Νησί και μόνασαν «εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».
Ό χρονογράφος της εποχής εκείνης Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει στο χρονικό του 67 ονόματα, από τους τριακόσιους αυτούς Αγίους. Για τον Άγιο Επίκτητο γράφει ότι πορεύτηκε στα βόρεια της Κύπρου και μόνασε πλησίον του Καζά Πιφάνη, σημερινού χωριού Καζάφανι, λίγα μίλια ανατολικά της Κερύνειας. Εκεί ο Άγιος Επίκτητος βρήκε μια σπηλιά και την έκανε ασκητήριό του. Μόνασε εκεί ζούσε μια πνευματική ασκητική ζωή.
Οι εκτοπισμένοι κάτοικοι του χωριού Άγιος Επίκτητος, προς τιμήν του πολιούχου και προστάτη του χωριού τους, Αγίου Επικτήτου, του οικοδόμησαν στην προσφυγιά νέα εκκλησία παρά το χωριό Μονή Λεμεσού, όπου τακτικότατα εκκλησιάζονται και τον παρακαλούν να πρεσβεύει στον Θεό, σύντομα να αξιωθούν να επιστρέψουν και επανεγκατασταθούν στο αγαπημένο τους χωριό, στην πατρώα τους γη με συνθήκες ελευθερίας και ασφάλειας.
