Ο Χαράλαμπος Μερακλής γράφει για την αύξηση των λαϊκιστών των αυταρχικών καθεστώτων.
Συνεχίζοντας την περιγραφή της κατάρρευσης του δημοκρατικού αιώνα και της παγκόσμιας ανόδου του αυταρχισμού παρατηρούμε τα ακόλουθα: Από τις 15 χώρες του κόσμου με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα, τα 2/3 είναι μη δημοκρατικές (Ιράν, Καζακστάν, Ρωσία, Κίνα, Σ. Αραβία κ.λπ.) και το αναφερόμενο εισόδημά τους ξεπερνά τις 20.000 δολάρια το χρόνο. Αυτή η οικονομική άνοδος τις ώθησε να ανακατευθούν στην πολιτική των φιλελεύθερων δημοκρατιών σε διάφορες δυτικές χώρες και σε άλλα ιδρύματα που επηρεάζουν κυβερνητικές και κοινωνικές αποφάσεις. Εκτός τούτων των δραστηριοτήτων παρατηρείται επίσης μια αυξημένη ισχύς σε διάφορους τομείς, όπως είναι οι ακαδημαϊκοί κύκλοι, λαϊκή κουλτούρα, ξένες επενδύσεις, αναπτυξιακή βοήθεια, παρουσία στη μετάδοση ειδήσεων, τηλεοπτικών προγραμμάτων κ.λπ. Σύμφωνα με στοιχεία του Times Higher Educations 16 από τα 250 κορυφαία ιδρύματα βρίσκονται σε Κίνα, Ρωσία, Σ. Αραβία, Σιγκαπούρη. Η άνθηση που κυριαρχούσε άλλοτε στις δυτικές χώρες βρίσκεται προς το τέλος της ένεκα των έντονων θεσμικών στοιχείων αποσύνθεσης που κυριαρχούν σ’ αυτές και της ανάπτυξης εκ μέρους των λαϊκιστών αυταρχικών λύσεων, που επικεντρώνονται σ’ ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο που υπήρχε παλαιότερα στις πλούσιες δυτικές χώρες. Υπολογίζεται ότι η οικονομική επιτυχία των αυταρχικών καθεστώτων θα είναι σύντομη, επειδή εξαρτώνται υπερβολικά από τα έσοδα που σχετίζονται με τα ορυκτά καύσιμα (Ρωσία, Σ. Αραβία) ενώ ανάπτυξη της Κίνας οφείλεται στην τροφοδότησή της από το διογκωμένο δημόσιο χρέος και τις ευνοϊκές δημογραφικές ιδιαιτερότητες που θα την πλήξουν με τη γήρανση του πληθυσμού. Από πλευράς των δυτικών οικονομιών παρατηρείται μια εξάντληση των επιπτώσεων της Μεγάλης Ύφεσης και πως αυτές (ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές) επιστρέφουν σταδιακά στα παλαιά τους προπύργια της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Συγκρίνοντας την πορεία αυτών των δυο οικονομιών παρατηρούμε ότι οι δυτικές οικονομίες υπόφεραν πολύ πριν της οικονομικής κρίσης λόγω του δημογραφικού τους και της χαμηλής αύξησης της παραγωγικότητας. Από την άλλη πλευρά οι νέες αναδυόμενες οικονομίες έχουν μεγάλες ενδοχώρες για ανάπτυξη, που τους επιτρέπουν να αποκομίζουν οφέλη από το σημερινό τους μοντέλο ανάπτυξης. Η μόνη ελπίδα που απομένει είναι οι αναδυόμενες δημοκρατίες (Βραζιλία, Ινδία, Ινδονησία, Ν. Αφρική) που μπορεί να συμβάλουν στην υποστήριξη των δημοκρατικών συμμαχιών που κατά τον πολιτικό επιστήμονα Marc Plattner με την εξωτερική πολιτική τους θα συμβάλουν στην υπεράσπιση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, όπως συνέβη και στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία που αντιτάχθηκαν κατά της απόφασης του ΟΗΕ για κυρώσεις εναντίον της. Οι διολισθήσεις που παρατηρούνται σε Τουρκία, Αργεντινή, Μεξικό, Ινδονησία, Φιλιππίνες, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα γίνουν ελαττωματικές δημοκρατίες και οι ελπίδες για το σημερινό σύνολο των δημοκρατικών χωρών είναι μάταιες γιατί θα παύσουν να συνδέονται με τον πλούτο και την ισχύ τους. Εκείνο που απομένει για τη φιλελεύθερη δημοκρατία είναι οι αρχές της να προσελκύσουν τους λαούς των αυταρχικών χωρών που θα προέλθουν με τις επιβαλλόμενες μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα πρέπει να γίνουν σ’ αυτές τις χώρες.
Το ερώτημα που παραμένει είναι εάν η δημοκρατία θα πετάξει έξω από το αγκυροβόλιο, που είναι η Δύση και θα δημιουργήσει ένα νέο παγκόσμιο δημοκρατικό αιώνα ή θα παραμείνει σε πολύ κορεσμένη μορφή διακυβέρνησης, σε μια οικονομικά και δημογραφικά παρακμάζουσα γωνιά του κόσμου που βρίσκεται σήμερα.
Εικονογράφηση: http://btl.ticadine.com/government/collectivism-revolution/the-age-of-authoritarianism-government-of-the-politicians-by-the-military-for-the-corporations/
