Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google


Κάθε απόφαση δικαστηρίου που διατάσσει την πληρωμή χρημάτων μπορεί να εκτελεστεί με όλα ή με οποιαδήποτε από τα ακόλουθα μέσα: (α) με κατάσχεση και πώληση κινητής περιουσίας, (β) με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας ή επιβάρυνση αυτής με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης (μέμο), (γ) με μεσεγγύηση ακίνητης ιδιοκτησίας, (δ) με κατάσχεση ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου και (ε) με την εξέταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη για πληρωμή του χρέους με δόσεις, άρθρο 14 του Κεφ. 6. Η επιλογή του εξ αποφάσεως πιστωτή πρέπει να λαμβάνει υπόψη το ύψος του οφειλόμενου ποσού, τον χρόνο αποπληρωμής του και το προσφερόμενο μέσο προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Εάν η επιλογή του είναι να προωθήσει πέραν του ενός τρόπου εκτέλεσης, ελέγχεται από το δικαστήριο κατά πόσο η προώθηση αυτή είναι καταχρηστική διαδικασία οπότε την απορρίπτει. Στις περιπτώσεις ύπαρξης υποθήκης και επιδίωξης εκποίησής της, ενώ παράλληλα προωθείται και αίτηση για έκδοση διατάγματος μηνιαίων πληρωμών εναντίον του οφειλέτη, το δικαστήριο ελέγχει ποια από τις δύο διαδικασίες προωθήθηκε πρώτα και εάν η δεύτερη διαδικασία αποτελεί κατάχρηση. Η εκποίηση υποθήκης δεν περιλαμβάνεται στα μέσα εκτέλεσης απόφασης έστω και αν εκδόθηκε σχετικό διάταγμα και γίνεται με σκοπό την ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, όμως μπορεί να εξεταστεί κατά πόσο αποτελεί κατάχρηση.

Το κατά πόσο η προώθηση της πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου στοιχειοθετεί καταπίεση εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Π.Ε. Ε145/2014 ημερ. 15/11/2019 που εξέδωσε ο Δικαστής, κ. Χ. Μαλαχτός, αναφέροντας ότι η διαδικασία αυτή δύσκολα μπορεί να στοιχειοθετήσει καταπίεση. Τόνισε ότι αυτό μπορεί να συμβεί ίσως μόνο αν το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους είναι πολύ μικρό και διαφαίνεται ότι μπορεί να εξοφληθεί σύντομα με άλλο τρόπο, ενδεχομένως με την καταβολή μερικών ακόμη μηνιαίων δόσεων, τις οποίες ο εξ αποφάσεως χρεώστης τακτικά καταβάλλει. Πρόσθεσε ότι καταπίεση και κατ’ ακολουθία κατάχρηση μπορεί πιο συχνά να διαπιστωθεί εκεί όπου, ενώ εκκρεμεί η διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου, με ενδείξεις ότι το ποσό που θα εισπραχθεί θα ικανοποιήσει πλήρως το εξ αποφάσεως χρέος και τα έξοδα, προωθείται και άλλο μέτρο εκτέλεσης, το οποίο εκ των πραγμάτων προβάλλει αχρείαστο. 

Η περίπτωση αφορούσε απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου που απέρριψε αίτηση πιστωτικού ιδρύματος για διάταγμα εκποίησης με δημόσιο πλειστηριασμό υποθήκης μετά από εγγραφή διαιτητικής απόφασης, ενώ προηγήθηκε η έκδοση διατάγματος εναντίον του οφειλέτη να πληρώνει μηνιαίες δόσεις, με το οποίο συμμορφωνόταν. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε επιδίωξη δύο τρόπων εκτέλεσης της εγγραφείσας διαιτητικής απόφασης εναντίον του οφειλέτη που ήταν καταλυτική για την τύχη της αίτησης και την απέρριψε. Η απόφαση εφεσιβλήθη και ο δικηγόρος του οφειλέτη κατά τη συζήτηση της έφεσης αναγνώρισε ότι διαφορετικά μέτρα εκτέλεσης εναντίον του ιδίου εξ αποφάσεως χρεώστη μπορούν να επιτραπούν νοουμένου ότι δεν είναι αχρείαστα και καταπιεστικά. Εισηγήθηκε ότι η αίτηση του πιστωτικού ιδρύματος ήταν καταπιεστική για τον οφειλέτη που αχρείαστα επιβαρύνθηκε έξοδα και διερωτήθηκε κατά πόσο υπήρχε αθέμιτη σκοπιμότητα, αφού το πιστωτικό ίδρυμα είχε πρόθεση πολύ σύντομα να καταχωρήσει αίτηση, αιτούμενο διάταγμα για την εκποίηση της υποθήκης, όπως και έπραξε λιγότερο από ένα μήνα μετά.

Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν συμφώνησε με την ανωτέρω εισήγηση, καθόσον το γεγονός ότι το πιστωτικό ίδρυμα γνώριζε για την ύπαρξη της υποθήκης κατά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων δεν διαφοροποιούσε την υπόθεση, αφού εξάλλου ήταν υπόψη και του οφειλέτη. Τόνισε ότι το Δικαστήριο δεν καλείται να αποφασίσει κατά πόσο η αίτηση μηνιαίων δόσεων ήταν καταχρηστική ή τα εκδοθέντα διατάγματα μηνιαίων πληρωμών έχουν καταστεί τέτοια μετά την προώθηση της εκποίησης της υποθήκης. Αναμφίβολα όμως, λαμβανομένου υπόψη του ποσού που ο οφειλέτης διατάχθηκε να πληρώνει, που κάλυπτε τους τόκους και μικρό μόνο μέρος του ποσού που επιδικάστηκε, η μεταγενέστερη προώθηση της εκποίησης της υποθήκης δεν συνιστά καταχρηστική διαδικασία. Κατέληξε ότι η συμπεριφορά του πιστωτικού ιδρύματος να αιτηθεί διάταγμα για την εκποίηση με δημόσιο πλειστηριασμό της υποθήκης δεν ήταν καταπιεστική για τον οφειλέτη. Έξοδα θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν ο οφειλέτης δεν είχε ένσταση στην αίτηση. Γι’ αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση και εξέδωσε διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η εκποίηση της υποθήκης και η πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό του ενυπόθηκου ακινήτου και όπως το προϊόν της πώλησης διατεθεί προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, τυχόν δε υπόλοιπο να διατεθεί στον οφειλέτη, εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του ακινήτου, πλέον έξοδα. 

* Δικηγόρου στη Λάρνακα.