Με το «Thor: Ragnarok» στις αίθουσες, ιεραρχούμε τις δέκα καλύτερες ταινίες με σούπερ ήρωες, σύμφωνα πάντα με τη σεμνή και ταπεινή γνώμη του υπογράφοντος.
SUPERMAN (1978): Αν και ταινίες με σούπερ ήρωες υπάρχουν σχεδόν από την απαρχή του κινηματογράφου (θυμηθείτε τα περίφημα serials), είναι το φιλμ του Richard Donner με την πρώτη σέλιλοϊντ περιπέτεια του «ανθρώπου από ατσάλι» που έθεσε τα στάνταρντ για το υπο-είδος. Θεαματικά για την εποχή τους εφέ, εμβάθυνση στην ψυχοσύνθεση του ήρωα, το ακριβότερο cameo στην ιστορία (14 εκατ. δολάρια τότε για τα 10 λεπτά του Marlon Brando στην οθόνη!) και φυσικά η χαρισματική persona του Christopher Reeve, που ταυτίστηκε με τον ρόλο μέχρι το τέλος. Κι ακόμα να ξεπεραστεί.
BATMAN RETURNS (1992): Οι δύο ταινίες «Batman» διά χειρός Tim Burton θα έχουν πάντα μια θέση στη βιντεοθήκη μας (ή μήπως θα πρέπει πια να λέω «στον σκληρό μας»;), όμως το «Batman Returns» αναμφίβολα πιάνει στασίδι και στην καρδιά μας. Ο γερμανικός εξπρεσιονισμός συναντά το gothic και το γκροτέσκο, και η Michelle Pfeiffer παραμένει η πιο σέξι Catwoman της οθόνης (με κοστούμι που παραπέμπει σε S&M φαντασίωση).
X-MEN 2 (2003): Το original ήταν απλά το ορεκτικό και το sequel το κυρίως πιάτο. Και τι πιάτο, σκέτη haute cuisine. Εδώ όλα είναι μεγαλύτερα, περισσότερα, θεαματικότερα, δυνατότερα, ένας παράδεισος του υπερθετικού βαθμού, που δεν χάνει όμως δράμι από την ουσία, που είναι οι χαρακτήρες, οι αξίες και τα συναισθήματα. Η superhero movie όπως πρέπει να είναι.
SPIDER-MAN 2 (2004): Ο πρώτος «Spider-Μan» (2002) δεν κατάφερε να μπει στη λίστα, όχι γιατί δεν αξίζει ως ταινία, αλλά επειδή η πρώτη συνέχεια τον καλύπτει σε όλα και προσφέρει και κάτι παραπάνω. Ο Sam Raimi εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στον προβληματικό του ήρωα και την καταστροφική προσωπική του ζωή, σε σημείο μάλιστα κάποια στιγμή να ξεχνάς ότι βλέπεις ταινία με σούπερ ήρωα.
IRON MAN (2008): Όχι ακριβώς κι απ’ τους δημοφιλέστερους ήρωες της Marvel, αφού ο Tony Stark δεν διαθέτει κάποια υπερφυσική ικανότητα, παρά αντλεί τη δύναμή του από μια υπερσύγχρονη πανοπλία. Βέβαια εκεί που το κόμικ υστερεί σε σχέση με το φιλμ είναι στο ότι ο Robert Downey Jr. και να θέλει, δεν μπορεί να υπάρξει χάρτινος. Η χαρισματική προσωπικότητα του πρώην έκπτωτου σταρ δεν αφήνει περιθώρια: Είναι ο Iron Man, δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να φανταστούμε άλλον στη θέση του.
THE DARK KNIGHT (2008): Ναι, με συνοπτικές διαδικασίες αυτός είναι ο «Πολίτης Κέιν των σούπερ ηρώων». O Christopher Nolan κατάφερε το σχεδόν αδύνατο: Μια ταινία με σούπερ ήρωα που θα μπορούσε άνετα να σταθεί αντάξια ανάμεσα σε κορυφαία δράματα, όπως το «Godfather» ή το «Taxi Driver». Και είναι τα πάντα που συμβάλλουν σ’ αυτό: Η σκηνοθεσία, το σενάριο, η ατμόσφαιρα και, φυσικά, οι ερμηνείες. Ο Christian Bale ξεπερνάει εαυτόν και ο Heath Ledger τον ίδιο τον θάνατο.
THE AVENGERS (2012): Μόνο ο Joss Whedon θα αναλάμβανε το ριψοκίνδυνο εγχείρημα της συγκέντρωσης τεσσάρων σούπερ ηρώων (Thor, Iron Man, Hulk, Captain America), ο καθένας με το δικό του franchise, χωρίς να σκάσει το εγχείρημα στα μούτρα του –κανείς δεν ξέρει να χειρίζεται το geek υλικό καλύτερα από το ίδιο το αρχιgeek που μας έδωσε την «Buffy». Ένα κράμα έξυπνου χιούμορ, καλογραμμένων χαρακτήρων, ασταμάτητης δράσης και εντυπωσιακών εφέ, οι «Εκδικητές» είναι το όνειρο του μέσου comic buff που γίνεται πραγματικότητα.
DEADPOOL (2016): O Ryan Reynolds γεννήθηκε για τον ρόλο του φαφλατά μισθοφόρου με τις εξαιρετικές πολεμικές ικανότητες και την τάχιστη αυτοθεραπεία –και η ολόδική του ταινία είναι όπως ακριβώς και το κόμικ: βάναυση, πρόστυχη, αγενής, βλάσφημη, κάφρικη, κυνική, σπαρταριστά αστεία, υπέρμετρα βίαιη κι αιματηρή. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα. Το «Deadpool» έγινε η εμπορικότερη R-rated ταινία όλων των εποχών και ένα από τα πιο ψυχαγωγικά δίωρα στην πρόσφατη μνήμη. Θα γουστάρετε ακόμα κι αν δεν έχετε την παραμικρή ιδέα για το τι είναι ο τύπος.
CAPTAIN AMERICA: CIVIL WAR (2016): Περισσότερο κάτι σαν «Avengers 2.5» παρά προσθήκη στο franchise του «Captain America», το «Civil War» είναι αναμφίβολα από τα καλύτερα του Σινεματικού Σύμπαντος της Marvel. Και όχι μόνο γιατί εμφανίζονται της Παναγιάς τα μάτια από σούπερ ήρωες, αλλά κυρίως λόγω θέματος, δομής, ενός εξαιρετικά ισορροπημένου σεναρίου και μιας αφηνιασμένης σκηνοθεσίας που σφυροκοπά με ξέφρενους ρυθμούς, φαρμακερές ατάκες και επικές σκηνές μάχης (θα κάνει καιρό η Marvel να ισοφαρίσει την αναμέτρηση στο αεροδρόμιο).
WONDER WOMAN (2017): Της πήρε κοντά 76 χρόνια, αλλά πραγματικά άξιζε την αναμονή. Δεν είναι μόνο το ότι η Gal Gadot τα σπάει στον επώνυμο ρόλο, αλλά και το γεγονός ότι χρειάστηκε μία γυναίκα σκηνοθέτης (η Patty Jenkins) για να δείξει στα αγόρια πως κάνεις μια γαμ**η ταινία με σούπερ ήρωες χωρίς να θυσιάζεις πλοκή, χαρακτήρες και ουσία και –το κυριότερο– χωρίς να αδικείς κανένα από τα δύο φύλα. Και το πιο δυνατό σημείο της; Όταν η κάμερα εστιάζει στην ηρωίδα, όταν τη χαϊδεύει σε αργή κίνηση αναδεικνύοντας την εξωτερική ομορφιά και την εσωτερική δύναμη.
Στις αίθουσες
O Θορ είναι φυλακισμένος στην άλλη άκρη του σύμπαντος χωρίς να έχει στη διάθεσή του το τρομερό του σφυρί. Πρέπει να νικήσει τον χρόνο για να επιστρέψει στον πλανήτη Asgard και να σταματήσει το Ράγκναροκ, δηλαδή την καταστροφή του πλανήτη του και του πολιτισμού του από τα χέρια μιας νέας, παντοδύναμης απειλής, της αδίστακτης Χέλα. Πρώτα, όμως, πρέπει να διευθετήσει μερικά φλέγοντα ζητήματα. Πρώτον, να στεφθεί νικητής μιας θανάσιμης μονομαχίας ενάντια στον πρώην σύμμαχό του και επίσης Εκδικητή, τον Απίθανο Hulk.
