Μία συνέντευξη-ντοκουμέντο, με αδημοσίευτα έως και σήμερα αποσπάσματά της, φόρος τιμής από τα «Ελεύθερα» σε μία από τις μεγάλες κυρίες του σινεμά και του θεάτρου, η οποία έφυγε από τη ζωή την προηγούμενη Τετάρτη 15/7.
Θυμάμαι κάθε λεπτό μαζί της – σα να ‘ταν χθες. Με είχε κοιτάξει καλά-καλά -εξονυχιστικά-, και μετά τα σιωπηλά διαπιστευτήριά μου καθίσαμε σε ένα μικρό café στη «Στοά του βιβλίου», επί της οδού Πανεπιστημίου.
Ξεκίνησε να ψάχνει τον αναπτήρα της μέσα στην μαύρη τσάντα της («που στο καλό τον έχω βάλει πια;»), δανειστήκαμε, τελικά, έναν από το κορίτσι της ασφάλειας στο χώρο που της τον χάρισε στο τέλος, επειδή «είναι η κυρία Κοντού και είναι πολύ Κυρία», άναψε τσιγάρο – το πρώτο από τέσσερα που θα ακολουθούσαν στην επόμενη μία ώρα που θα συνομιλούσαμε.
«Συγνώμη που φοράω μαύρα γυαλιά, εγώ αντιπαθώ να μου μιλάνε άνθρωποι που καλύπτουν τα μάτια τους, αλλά έχω πάθει μία αλλεργία από το μακιγιάζ» έσπευσε να μου εξηγήσει. Τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά από το πρώτο τσιγάρο της, ξεκίνησα να της μιλώ για τις ταινίες της -ω! Τι πρωτότυπο!- χαμογέλασε. «Προτεραιότητα μου μέχρι σήμερα ήταν η ίδια η ζωή μου, αλλά μέσα σ’ αυτήν ήταν και η δουλειά μου. Δεν τα ξεχωρίζω. Το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο».
Από παιδί θέλατε να γίνεται ηθοποιός; Το αρχικό μου όνειρο ήταν ο κλασσικός χορός, τελείωσα τη σχολή, πήρα μία υποτροφία για να συνεχίσω στο εξωτερικό, αλλά οικογενειακά και οικονομικά θέματα δεν με άφησαν ώστε να το συνεχίσω. Έτσι, ξεκίνησα με το χορό αρχαίας τραγωδίας του τότε «Βασιλικού Θεάτρου», που ήταν κάτι «συγγενικό» με αυτό που αγαπούσα. Το ένα έφερε το άλλο. Μετά πήρα την άδεια σαν εξαιρετικό ταλέντο, άρχισαν οι προτάσεις για θέατρο και σινεμά. Η σημερινή μου πείρα, μου λέει ότι δεν μπορείς να αποφύγεις ό,τι σου είναι γραμμένο. Αλλού ξεκίνησα, αλλού βρέθηκα -και μιλώ και για αργότερα, όταν ασχολήθηκα και με την πολιτική-, αλλά είμαι ευχαριστημένη.
–Το μέλλον σας το ονειρεύεστε μέσα στο θέατρο; Τώρα που μεγάλωσα δεν ονειρεύομαι το μέλλον, γιατί η ζωή μου έχει αποδείξει ότι εμένα μου τα φέρνει η τύχη κάπως τα πράγματα. Σα να είναι γραμμένα. Το μόνο που ονειρεύομαι είναι να είμαι γερή, μέχρι τα βαθιά γεράματα. Από εκεί και πέρα, έχω πάρα πολλά ενδιαφέροντα: Ζωγραφίζω, γράφω, ταξιδεύω, έχω συγγενείς, φιλίες δυνατές. Η καθημερινότητά μου είναι απλή, σαν τη δική σας: ξυπνάω συνήθως νωρίς, τρώω, ασχολούμαι πολύ με το σπίτι, μαγειρεύω πολύ και τα πάντα -η σπεσιαλιτέ μου είναι οι γλυκόξινες πιπεριές με κοτόπουλο-, μετά θα πάω βόλτες, θα γυμναστώ λιγάκι, για ‘κανά δεκάλεπτο, θα φροντίσω τις γλάστρες μου και τα λουλούδια στη βεράντα μου.
-Πάντα ήσασταν τόσο αισιόδοξη στη ζωή σας; Όχι. Γύρω στα 50 μου πέρασα δύσκολα, αναρωτιόμουνα ποια είμαι, πού πάω, τι θέλω.
-Λόγω ηλικίας; Νομίζω, ναι. Μία κρίση ηλικίας πέρασα, λιγάκι καθυστερημένη. Υπήρξα τυχερή όμως που την έπαθα, γιατί έτσι αναγκάστηκα να ψαχτώ. Επειδή ήμουν ένα πάρα πολύ όμορφο κορίτσι, όταν άρχισαν στα 50 μου τα πρώτα σημάδια ταράχτηκα, δεν ήμουν προετοιμασμένη φαίνεται, όσο θα έπρεπε. Έβαλα τον εαυτό μου κάτω, συζητήσαμε πολλές φορές για πράγματα που είχα στο κεφάλι μου, για παιδικά τραύματα, για έρωτες, για διαζύγια και τότε ακριβώς άφησα το θέατρο διότι σκέφτηκα ότι, λόγω των ταινιών μου, δεν μπορούν να με φανταστούν σε κάτι άλλο και όλες οι προτάσεις ήταν μόνο για κωμωδία ή για επιθεώρηση. Κι έτσι, ασχολήθηκα με το δήμο της Αθήνας, με το «Μητέρα», με την πολιτική. Έγινε ένας ωραίος κύκλος, κέρδισα ένα μεγάλο κομμάτι αυτογνωσίας, συνειδητοποίησα ότι μεγάλωσα, έγινα πολύ ευχαριστημένη που είχα αυτή την ηλικία και αυτό το σουλούπι και ξαναβρέθηκα στην πηγή μου.
-Πώς ήσασταν νέα; Είχα πολλές ανασφάλειες – επαγγελματικές, προσωπικές, ερωτικές. Τώρα δεν έχω καμία απολύτως ανασφάλεια, όλα βαίνουν καλώς. Ζω εν ειρήνη με τον εαυτό μου. Ό,τι με απασχόλησε στη ζωή μου, μήπκε σε μια τάξη και απαντήθηκε. Ξέρετε, είναι πολύ όμορφο να μεγαλώνεις και να περνάς ωραία!
-Παρακολουθείτε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, στις οποίες πρωταγωνιστήσατε; Μόνο για πέντε λεπτά. Τις έχω χορτάσει πια. Ούτε φωτογραφίες κρατάω, ούτε αρχεία, ούτε τίποτα από εκείνη την εποχή, είμαι κατά των κειμηλίων και των αφιερωμάτων. Είμαι πολύ νέα ακόμη για να κρατάω ενθύμια, δεν με απασχολεί το παρελθόν (χαμογελάει).
-Δεν νοσταλγείτε καθόλου εκείνα τα χρόνια; Καθόλου! Τίποτα δεν νοσταλγώ! Είμαι εδώ!
-Ούτε έρωτές σας; Καθόλου. Υπάρχουν στη μνήμη μου. Είχα σουξέ στους άντρες, άρεσα, αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Και την Marilyn Monroe την είχαν κερατώσει και την Ava Gardner και την Elizabeth Taylor.
-Κι εσάς; Σίγουρα, ναι!
-Δεν θα θέλατε σήμερα έναν σύντροφο; Όχι. Γιατί, άμα θέλεις, υπάρχουν. Εγώ, θέλω ειδικών προδιαγραφών σύντροφο. Τώρα πια, σ’ αυτή την ηλικία, δεν δουλεύει η πρώτη ματιά, οι ορμόνες, δουλεύει λιγάκι μία άλλη συνθήκη: να έχεις έναν σύντροφο που να τα έχει βρει πολύ καλά με τον εαυτό του, να είναι ήρεμος, να έχει κατασταλάξει. Σ’ αυτή την ηλικία θέλεις σύντροφο, δεν θέλεις εραστή. Κι αυτό είναι λίγο δύσκολο.
–Ζήσατε μεγάλους έρωτες; Ασφαλώς. Και ήταν πολύ ωραία. Και αγάπησα και αγαπήθηκα και πρόδωσα και προδόθηκα – όλα είναι μέσα στη ζωή και όλα είναι πολύτιμες εμπειρίες. Και όλα, με το πέρασμα του χρόνου, τα βρίσκεις πια φυσιολογικά.
-Λείπει κάτι απ’ τη ζωή σας; Θα γίνω παιδί αν σου πω ότι θα ήθελα να είχα λίγα περισσότερα χρήματα για όταν απογεράσω, μήπως μου χρειαστούν. Γιατί είμαι μονίμως άψιλη. Τα σκορπάω, δεν είμαι καθόλου οικονόμα.
-Είχατε ποτέ την επιθυμία για ένα παιδί; Ποτέ δεν μου έλειψε ένα παιδί. Ήξερα από πολύ νέα, από 20 χρόνων, ότι δεν μπορούσα να κάνω παιδιά και το είχα «φορέσει» ωραία στο κεφάλι μου, το είχα αποδεχτεί. Τότε είχα πολλές ασχολίες και, όταν μου το είπε ο γυναικολόγος, είπα «ε, και λοιπόν;». Μου είχε πει ο γιατρός: «Θα υιοθετήσεις, αν κάνεις έναν πετυχημένο γάμο». Δεν έκανα, όμως, επιτυχημένο γάμο, οπότε δεν χρειάστηκε, ούτε σκέφτηκα ποτέ την υιοθεσία. Έχει παιδιά η αδελφή μου, έχει εγγόνια κι αυτό είναι υπεραρκετό για μένα – τα έχω σαν δικά μου.
-Θα αλλάζατε κάτι από τη ζωή σας σήμερα; Θα ήθελα αυτή η εσωτερική ηρεμία που έχω τώρα, να μην διαταραχτεί με τίποτα. Τα βλέπω όλα όμορφα, κατανοώ τους ανθρώπους, τις δυσκολίες. Νομίζω, ένα άλλο επάγγελμα που θα μπορούσα να κάνω, είναι αυτό του ψυχολόγου. «Διαβάζω» πολύ εύκολα τους απέναντι, από τη στιγμή όμως που έμαθα πρώτα τα δικά μου.
–Φοβάστε καθόλου το θάνατο, κυρία Κοντού; Δεν τον σκέφτομαι. Έχω δώσει πάντως εντολή στον εγκέφαλό μου, να πεθάνω από ανακοπή. Ξαφνικά!
Ελεύθερα, 19.07.2026
