Μάριος Κακουλλής: Η εμπειρία που δημιουργώ είναι αυτή που θα ήθελα να ζήσω ως θεατής

Ένας τηλεφωνικός θάλαμος γίνεται χώρος ιστοριών και προσωπικής αφήγησης, αλλά και αφορμή για μια συζήτηση με τον σκηνοθέτη Μάριο Κακουλλή που υπογράφει την καλλιτεχνική ιδέα, προσκαλώντας το κοινό να γίνει μέρος μιας διαδραστικής εμπειρίας.

Πώς μετατρέπεται ένας τηλεφωνικός θάλαμος σε έναν απρόσμενο χώρο προσωπικής αφήγησης και επικοινωνίας; Ο σκηνοθέτης Μάριος Κακουλλής με την εγκατάστασή «+357», που παρουσιάζεται από τις 12 Σεπτεμβρίου έξω από το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας, εξηγεί την ιδέα της καλλιτεχνικής επιμέλειας που υπογράφει, σε κείμενα Σταύρου Λαμπράκη, Ελένης Ξένου, Χαράς Ζυμαρά, Μάριου Κωνσταντίνου και Ναταλίς Γιαξή. 

-Ποιο ακριβώς είναι το εγχείρημά σου και ποιος ο ρόλος σου ως σκηνοθέτη; Πρόκειται για μια διαδραστική εγκατάσταση στο πλαίσιο της οποίας επικεντρώνομαι στη σκηνοθεσία της εμπειρίας και τη δραματουργία που εξυπακούει όλο αυτό. Αυτό που με ενδιαφέρει και μ’ αρέσει ως σκηνοθέτης είναι να βάζω το κοινό μέσα να μέσα στη διαδικασία της διάδρασης και της παράστασης. Σε κάθε δουλειά μου στο παρελθόν με διαφορετικά μέσα και χώρους —με το πλοίο, το λεωφορείο, ακόμη και το κλαμπ στην Αθήνα— με ενδιέφερε πάντοτε ο τρόπος με τον οποίο το κοινό φεύγει από την ‘παθητική’ στάση του θεατή και γίνεται κομμάτι της δραματουργίας αυτής.

–Από πού προέκυψε η ιδέα του τηλεφωνικού θαλάμου; Την ιδέα του τηλεφωνικού θαλάμου την σκεφτόμουν εδώ και καιρό. Με γοήτευε η σκέψη πως με το πέρασμα του χρόνου η τεχνολογία και ο σύγχρονος τρόπος επικοινωνίας τούς έχουν ουσιαστικά εξαφανίσει. Ήταν ένας τόπος αναμνήσεων, ιστοριών, συμβάντων, φωνών, γεγονότων. Θέλησα λοιπόν να δημιουργήσουμε ένα καινούριο θάλαμο, με μια φουτουριστική προσέγγιση όπου ο θεατής μπορεί να εισέλθει όποια στιγμή επιθυμεί και να ακούσει μια ιστορία. Όλα ξεκινούν σκανάροντας ένα κωδικό QR και μέσα σε ένα χρονικό όριο δέκα περίπου λεπτών μπορεί να ακούσει μια ιστορία, να κάνει κάτι που του ζητά η εγκατάσταση, να παρατηρήσει, να καταγράψει ακόμα και μια δική του ιστορία πριν η εμπειρία ολοκληρωθεί.

–Πού σε οδηγεί η αναζήτηση νέων μορφών έκφρασης; Τα τελευταία χρόνια με ενδιαφέρει πολύ το πώς δραματουργείται ο θεατής, εκεί συγκεντρώνομαι. Πολλές φορές σκέφτομαι πρώτα τι θα ήθελα εγώ να ζήσω ως θεατής και μετά προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να προσφέρω αυτή την εμπειρία που θα ήθελα να ζήσω σε κάποιον άλλο. Όλο αυτό, είναι μια πρόκληση και για τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Η τέχνη τρέχει με πολύ γρήγορους ρυθμούς και νομίζω ότι είναι καλό να προκαλούμε και τον εαυτό μας. Για μένα είναι πολύ ωραίο να επιστρέφω στη σκηνή και στο θέατρο, αλλά ταυτόχρονα είναι σημαντικό να δοκιμάζουμε νέες μορφές.

–Πιστεύεις ότι το κοινό είναι έτοιμο για τέτοιου είδους εμπειρίες; Νομίζω ότι το κοινό εκπαιδεύεται. Θέλει μια εμπειρία, ερέθισμα. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε συνηθίσει να καθόμαστε και να βλέπουμε θέατρο. Χρειάζονται, όμως, και άλλες εμπειρίες για να εξοικειωθούμε με διαφορετικούς τρόπους θέασης και συμμετοχής.

-Πώς βλέπεις το ρόλο της τεχνολογίας και του ΑΙ στη σύγχρονη καλλιτεχνική δραματουργία; Η τεχνολογία είναι πλέον μέσα στη ζωή μας και δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό. Το ίδιο ισχύει και για την τεχνητή νοημοσύνη και όλα τα καινούρια εργαλεία. Για μένα είναι εργαλεία. Το σημαντικό είναι πώς τα επιλέγεις και πώς τα χρησιμοποιείς για να δημιουργήσεις κάτι. Δεν είναι η τεχνολογία από μόνη της που κάνει ένα έργο πρωτοποριακό.

–Η Αθήνα με ποιο τρόπο επηρεάζει τη δουλειά σου; Είναι η βάση μου πια και είναι μια πόλη που μου δίνει πάρα πολλές δυνατότητες. Έχει ένα πολύ μεγάλο θεατρόφιλο κοινό και μια τεράστια ποικιλία ανθρώπων, χώρων και καλλιτεχνών. Υπάρχει συνεχώς κάτι που συμβαίνει. Για μένα η Αθήνα είναι και το τοπίο στο οποίο βρίσκομαι, οι χώροι, οι άνθρωποι, οι φίλοι, οι παρέες, οι συνεργασίες. Έχω γνωρίσει πολύ σημαντικούς ανθρώπους και έχω δουλέψει με ανθρώπους που υπήρξαν και δάσκαλοί μου.

–Πώς βλέπεις σήμερα τη σχέση σου με την Κύπρο; Η Κύπρος, παραμένει σημαντική για μένα. Όταν επιστρέφω, αισθάνομαι ότι την παρατηρώ και λίγο ως εξωτερικός παρατηρητής. Αυτό έχει ενδιαφέρον, γιατί μπορώ να δω κάποια πράγματα διαφορετικά.Ταυτόχρονα, θέλω να επιστρέφω και να δημιουργώ στην Κύπρο. Με ενδιαφέρει να δω τι μπορεί να γίνει εδώ, πώς μπορεί να ανταποκριθεί το κοινό και πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι που να συνομιλεί με τον τόπο.

–Έχεις ήδη σκεφτεί το επόμενο βήμα; Ναι. Υπάρχει η σκέψη να ολοκληρωθούν οι διαδραστικές αυτές παραστάσεις με τα μεταφορικά μέσα με μια παράσταση μέσα σε ένα αεροπλάνο. Το λεωφορείο και το πλοίο ήταν σε κίνηση, ενώ εδώ θα υπάρχει ένα αεροπλάνο στο έδαφος, αλλά η εμπειρία θα παραπέμπει σε μια πτήση. Και εκεί η τεχνολογία θα έχει ξανά σημαντικό ρόλο, μέσα από ακουστικά και άλλα μέσα. Επίσης, με ενδιαφέρει πολύ η προοπτική να στηθεί ένας αντίστοιχος τηλεφωνικός θάλαμος στα κατεχόμενα, ώστε να υπάρχουν ιστορίες και από τις δύο πλευρές και να μπορεί να δημιουργηθεί ένα είδος ανταλλαγής.

–Τελικά, τι είναι αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο ως σκηνοθέτη; Αν πούμε ότι για να υπάρξει η τέχνη χρειάζεται πάντα ένας θεατής, τότε αυτός ο θεατής είναι πολύ σημαντικός για μένα. Χρειάζεται κάποιος να δει το έργο σου, να ακούσει τη μουσική σου, να διαβάσει αυτό που έγραψες. Με ενδιαφέρει η στιγμή που ο δημιουργός καλεί τον θεατή να μπει σε ένα παιχνίδι. Να μη βρίσκεται απλώς απέναντι από το έργο, αλλά να συμμετέχει σε αυτό. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η ουσία της δραματουργίας που με ενδιαφέρει σήμερα.

-Θεωρείς πως στην πορεία σου στάθηκες τυχερός; Πιστεύεις στην τύχη; Ή όλα όσα έχεις πετύχει είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς;  Πιστεύω στην τύχη. Αλλά θα έλεγα ότι όταν η τύχη σού χτυπά την πόρτα, μετά είναι στο χέρι σου να την ανοίξεις.

• INFO: Η εγκατάσταση «+357»  βρίσκεται στην Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας μέχρι την 1^η Νοεμβρίου 2026.

Eλεύθερα, 20.09.2026