O Στέλιος Καλλινίκου προσκαλεί το κοινό σε έκθεση φωτογραφίας χρησιμοποιώντας τον τίτλο του άσματος του Διονύση Σαββόπουλου «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη «Πού πας παλικάρι ωραίος σαν μύθος». Η ιστορία που καλύπτει το συγκεκριμένο κομμάτι του Σαββόπουλου βρίσκει παράλληλες οδούς με τη νέα φωτογραφική ενότητα του Καλλινίκου που εκτίθεται στο Point στη Λευκωσία.
Η πρώτη ονομασία του τραγουδιού του Σαββόπουλου ήταν «Ωδή στον Γκεβάρα». Γράφτηκε το Μάη του ’68, στο Παρίσι όμως όταν ήρθε η ώρα να το ηχογραφήσει – το ’69- για να περάσει από τη λογοκρισία της δικτατορίας το τραγούδι μετονομάστηκε σε «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη».
Αυτή η κρυφή, συναρπαστική, ρομαντική ιστορία κρύβει πίσω της μια σκληρή πολιτική κατάσταση με αντιφατικές έννοιες και ερμηνείες. Πιστεύω ότι σε αυτό το σημείο – στο προφανές και το κρυμμένο – συναντώνται οι στίχοι του Σαββόπουλου με τις φωτογραφίες του Στέλιου Καλλινίκου. Παρουσιάζει μια σειρά από μικρές και μεγάλες φωτογραφίες κυρίως τοπίων (μερικές νεκρές φύσεις) των οποίων κοινό στοιχείο είναι το κρησφύγετο. Ο φωτογράφος συνεπαρμένος από αυτή την πτυχή του αγώνα της ΕΟΚΑ έκανε ένα μακρύ και ερευνητικό ταξίδι στις πιο απόμακρες περιοχές της Κύπρου και φωτογράφησε τα κρησφύγετα των αγωνιστών. Αυτό βεβαίως ήταν η αφορμή για ένα ταξίδι στην ιστορία της Κύπρου, μια πρόκληση για τον ίδιο, προκαλώντας ο ίδιος στη συνέχεια το κοινό για μια εκ νέου ανάγνωσή της.
Σε ένα άλλο επίπεδο, οι φωτογραφίες του Καλλινίκου προβάλλουν μεταφυσικές και άλλες προεκτάσεις υφαίνοντας ένα εννοιολογικό και σημειολογικό παιχνίδι με το κρησφύγετο, τη σπηλιά, το ταφικό μνημείο, το άγνωστο, την αρχιτεκτονική του φυσικού περιβάλλοντος, τη μήτρα.
Πέραν όμως των όσων διαβάζονται σε δεύτερο επίπεδο, ο Καλλινίκου προσφέρει μια σειρά από εξαιρετικές φωτογραφίες, αποδεικνύοντας ότι ο φωτογραφικός φακός δεν απαθανατίζει μόνο την οπτική πραγματικότητα αλλά γίνεται πεδίο περαιτέρω ανακαλύψεων ιντριγκάροντας τη σκέψη, τη μνήμη και τις αισθήσεις . Προσφέρει στο θεατή την κρυφή γοητεία να ανακαλύψει πράγματα που προσπερνά.
«Όσες απορίες κι αν έχω, κοιτάω να βρω τις απαντήσεις στη φύση» έχει πει ο ίδιος, κάτι που αποτελεί και το μότο της φωτογραφικής του αναζήτησης. Η δουλειά του, μέσα από την προφανή απλότητά της, χαρακτηρίζεται από τις πολύπλευρες και αντιφατικές παρατηρήσεις του για το φυσικό περιβάλλον. Πρόφαση η φωτογραφία να μιλήσει για πράγματα που αφορούν την ιστορία, την πολιτική και τις εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης. Εν ολίγοις κάνοντας το κλικ δεν καταγράφει απλώς ένα ντοκουμέντο αλλά δημιουργεί ένα ποιητικό συνειρμό που πέρα από μια όμορφη εικόνα δημιουργεί και μια ωραία εικόνα.
Εκμεταλλευόμενος τη δυνατότητα επιλογής οπτικής γωνιάς για να κλειδώσει τη στιγμή μια για πάντα και να την περάσει στην αιωνιότητα, πολύ προσεκτικά επιλέγει τη θέση που στέκεται ο ίδιος. Και ακολουθεί τεχνικές που συμβάλλουν στο τελικό αποτέλεσμα, με πολλή προσοχή στο φωτισμό, το χρώμα, την αίσθηση βάθους, στις λιτές σε αντικείμενα αλλά και σε χρώματα συνθέσεις, στο φυσικό chiaroscuro που χαρακτηρίζει το κυπριακό τοπίο.
Η φωτογραφία δεν είναι μόνο είναι η τέχνη της αποτύπωσης μιας εικόνας με φως στο χαρτί, είναι πάθος, έρωτας, είναι μνήμη, , άποψη, ταξίδι και γνώση. Ένα χαρτί γεμάτο χημικά και χρώματα που μετατρέπεται σε μια συλλογή συναισθημάτων και σε οδηγό για το ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο.
Ο φωτογραφικός φακός του Καλλινίκου εστιάζει σε εκείνες τις μαύρες τρύπες στη γη της Κύπρου που φαντάζουν διαφορετικές στο ειδυλλιακό περιβάλλον που καταγράφει ο φακός του. Με την ανθρώπινη παρουσία παντελώς απούσα, με εμφανή μόνο τα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί.
· Λευκωσία, Point Centre for Contemporary Art. Mέχρι 9/6. Ανοικτή Τετάρτη- Παρασκευή 10π.μ-5μ.μ και Σάββατο 11π.μ-3μ.μ
