Ο ξακουστός βιρτουόζος και συνθέτης, που συνέβαλε όσο λίγοι στην έξοδο του βιολοντσέλου από τα όρια της κλασικής μουσικής, είναι βαθιά πεπεισμένος ότι η μουσική αναστέλλει τον χρόνο και δημιουργεί χώρους εσωτερικής γαλήνης.

Για εκατομμύρια ανθρώπους είναι ο ένας από τους δύο μουσικούς που, με τους 2CELLOS, μετέτρεψαν ένα κατεξοχήν κλασικό όργανο σε παγκόσμιο φαινόμενο. Οι αρένες, τα viral βίντεο, οι περιοδείες και η πρωτοφανής δημοφιλία έμοιαζαν να επιβεβαιώνουν ότι το όργανο αυτό μπορούσε να κατακτήσει χώρους που μέχρι τότε ανήκαν αποκλειστικά στη ροκ και την ποπ κουλτούρα. Σήμερα, ο Λούκα Σούλιτς μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για μια διαδρομή λιγότερο θορυβώδη, περισσότερο εσωτερική και προσωπική. Η προσοχή του είναι στραμμένη στη σύνθεση, στην έμπνευση και σε μια μουσική που αναζητεί λιγότερο τον εντυπωσιασμό και περισσότερο την αλήθεια. Αφού κατέκτησε τον κόσμο με την εξωστρέφεια και την εκρηκτική σκηνική του παρουσία, στράφηκε ξανά προς την ουσία. Άλλωστε, πριν ακόμη το βιολοντσέλο αποκτήσει στα χέρια του την ενέργεια μιας ηλεκτρικής κιθάρας, είχε ήδη διαγράψει λαμπρή πορεία στον απαιτητικό κόσμο της κλασικής μουσικής. Σ’ αυτή τη νέα φάση και στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας για την προώθηση του νέου του προσωπικού άλμπουμ «LIFE», εμφανίζεται στην Κύπρο και το ειδυλλιακό Αρχαίο Θέατρο Κουρίου. Με το έναυσμα αυτό, μοιράζεται στον «Φ» τις σκέψεις του αλλά και την πεποίθηση ότι μια μελωδία μπορεί να αγγίξει την ανθρώπινη καρδιά με τρόπο που τίποτε άλλο δεν μπορεί.

–Θα παίξετε σ’ ένα αρχαίο θέατρο δύο χιλιάδων χρόνων, δίπλα στη θάλασσα. Αλλάζει ο τρόπος που προσεγγίζετε μια συναυλία σε τέτοιες περιπτώσεις; Κάθε χώρος έχει τη δική του ατμόσφαιρα, αλλά μέρη σαν αυτό είναι πραγματικά ξεχωριστά. Σε κάνουν να αποκτάς μεγαλύτερη επίγνωση του πού βρίσκεσαι. Αυτό αλλάζει φυσικά τη συγκέντρωσή σου και προσδίδει μεγαλύτερο νόημα σε όλη την εμπειρία. Νιώθεις το βάρος των αιώνων κι αυτό σε οδηγεί να προσεγγίζεις την ερμηνεία με ακόμη μεγαλύτερη ταπεινότητα.

–Σ’ έναν χώρο όπου η πέτρα, η μνήμη και ο ήχος συνυπάρχουν εδώ και αιώνες, αισθάνεστε ότι η μουσική αποκτά διαφορετική βαρύτητα, ότι κατά κάποιον τρόπο συνομιλεί και με τον ίδιο τον χρόνο; Ναι, αισθάνεσαι συνδεδεμένος με κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Σε τέτοιες στιγμές η μουσική φαντάζει διαχρονική. Συνειδητοποιείς ότι πριν από εσένα έζησαν εκεί τόσοι άνθρωποι και, με έναν τρόπο, η μουσική τα συνδέει όλα αυτά. Είναι σαν ένας διάλογος ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Αυτό δίνει στην ερμηνεία ένα διαφορετικό βάρος.

–Πιστεύετε ότι η μουσική αφήνει «ίχνη» σε έναν τόπο όπου παίζεται; Πιστεύω πως ορισμένοι τόποι, όχι μόνο οι άνθρωποι, διατηρούν μια ενέργεια αφότου περάσει από μέσα τους η μουσική. Ίσως όχι με κυριολεκτικό τρόπο, αλλά σίγουρα σε συναισθηματικό και μεταφυσικό επίπεδο. Σαν να θυμούνται ακόμη και οι ίδιοι οι τοίχοι.

–Η πορεία σας μοιάζει να μετακινήθηκε από την εξωστρέφεια της σκηνικής έκρηξης προς κάτι πιο στοχαστικό. Επρόκειτο για καλλιτεχνική επιλογή ή προσωπική ανάγκη; Ήταν και τα δύο. Καθώς μεγαλώνεις, αλλάζουν οι προτεραιότητές σου. Ένιωσα φυσικά να με ελκύει κάτι πιο προσωπικό και πιο ειλικρινές. Να δημιουργήσω τη δική μου μουσική και να δείξω πραγματικά την ψυχή μου. Ήταν κάτι που μου φαινόταν απολύτως σωστό. Εξακολουθώ να απολαμβάνω τη σκηνική έκρηξη και υπάρχει ακόμη αρκετή απ’ αυτή στις συναυλίες μου, απλώς με διαφορετικό τρόπο (γέλια).

–Όταν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των 2CELLOS, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που χρειάστηκε να ξαναβρείτε μέσα σας ως καλλιτέχνης; Τον δικό μου ρυθμό. Έπειτα από τόσα έντονα χρόνια, χρειαζόμουν χώρο για να επανασυνδεθώ με τη μουσική χωρίς πίεση και ν’ ανακαλύψω ξανά τι είναι αυτό που με εμπνέει προσωπικά. Ήταν κάτι απολύτως απαραίτητο.

© Simone De Luka

–Οι συναυλίες σας έχουν πάντα έντονη σωματικότητα, σχεδόν σαν αθλητική δοκιμασία. Πώς έχει αλλάξει με τα χρόνια η σχέση σας με το σώμα και την εξάντληση; Με τον καιρό έμαθα ότι και το σώμα είναι ένα όργανο. Πρέπει να το σέβεσαι, να το φροντίζεις και να το ακούς. Υπάρχει σοφία σ’ αυτή την ισορροπία. Προσπαθώ επίσης να διατηρούμαι σε καλή φυσική κατάσταση μέσα από έναν υγιεινό και δραστήριο τρόπο ζωής. Αυτό είναι σημαντικό και για το μυαλό. Όλα συνδέονται μεταξύ τους.

–Υπάρχει κάτι που σας κουράζει στη σύγχρονη ανάγκη των καλλιτεχνών να είναι διαρκώς «ορατοί»; Πιστεύω ότι η αληθινή τέχνη και η δημιουργικότητα χρειάζονται χώρο. Χρειάζονται ησυχία και χρόνο μακριά από τη διαρκή προσοχή. Χρειάζονται ιδιωτικότητα και γαλήνη. Μερικές φορές τα πιο ουσιαστικά πράγματα συμβαίνουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Προσπαθώ να επικεντρώνομαι περισσότερο στην εξέλιξή μου ως άνθρωπος, πατέρας, σύζυγος, μουσικός και καλλιτέχνης και λιγότερο στο να είμαι διαρκώς ορατός. Είμαι βέβαιος ότι η μουσική μου θα βρει τον δρόμο της προς τις καρδιές των ανθρώπων. Αλλά πρέπει να προχωρώ βήμα- βήμα.

–Τι σημαίνει για εσάς το βιολοντσέλο σήμερα; Είναι εργαλείο, προέκταση του σώματος ή κάτι πιο υπαρξιακό; Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας κάνει να το κρατάτε στα χέρια κάθε μέρα; Αντιμετωπίζω το βιολοντσέλο μου σαν ανθρώπινη ύπαρξη. Με αγάπη και φροντίδα. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να ανακαλύψω. Αισθάνομαι ότι αποτελεί μέρος της ύπαρξής μου. Συνεχίζει να με διδάσκει και με βοηθά να δώσω ζωή στη μουσική μου και να δείχνω την ψυχή μου στον κόσμο.

–Υπάρχουν στιγμές στη σκηνή όπου το σώμα παίζει πριν από τη σκέψη, που αισθάνεστε ότι χάνετε τον έλεγχο και λειτουργείτε καθαρά ενστικτωδώς; Ναι. Εγώ το αποκαλώ «κατάσταση ροής» (flow state) κι είναι κάτι που επιδιώκω σε κάθε συναυλία. Κάθε εμφάνιση είναι σαν ένας νέος πίνακας ζωγραφικής που δημιουργείται εκείνη ακριβώς τη μοναδική στιγμή, όταν σταματάς εντελώς να σκέφτεσαι και παραδίνεσαι. Τότε μπορεί να συμβεί κάτι πολύ αληθινό. Εμπιστεύεσαι όλα αυτά στα οποία έχεις εξασκηθεί και απλώς αφήνεις τον εαυτό σου να ζήσει τη στιγμή.

–Στη δουλειά σας συνυπάρχουν η κλασική πειθαρχία και μια έντονη συναισθηματική ελευθερία. Είναι δύο δυνάμεις που ενίοτε συγκρούονται μέσα σας; Όχι, αλληλοσυμπληρώνονται. Η πειθαρχία σού δίνει έλεγχο και το συναίσθημα δίνει νόημα. Ωστόσο, για να μπορέσεις να εκφραστείς πραγματικά και να νιώσεις ελεύθερος, χρειάζεσαι πειθαρχία και μια ισχυρή τεχνική βάση. Αν θέλεις να φτάσεις σε υψηλά επίπεδα καλλιτεχνικής ελευθερίας και έκφρασης, χρειάζεσαι και τα δύο.

–Η μουσική μπορεί ακόμη να δημιουργεί χώρους για στοχασμό και περισυλλογή σε μια θορυβώδη εποχή; Απολύτως. Νομίζω ότι οι άνθρωποι το έχουν αυτό ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Η μουσική μπορεί να σταματήσει τον χρόνο για λίγα λεπτά και να μας επαναφέρει στον εαυτό μας.

–Προκύπτουν ακόμη στιγμές αμφιβολίας πριν βγείτε στη σκηνή; Πάντα. Και πιστεύω ότι αυτό είναι υγιές. Σημαίνει ότι νοιάζεσαι βαθιά. Η δημιουργική αγωνία, το σφίξιμο, είναι μια υπενθύμιση ότι είμαστε ζωντανοί.

–Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας συγκινεί βαθιά στη μουσική, έπειτα από τόσα χρόνια διεθνούς πορείας; Η ικανότητα της μουσικής να συνδέει τους ανθρώπους μ’ έναν τόσο άμεσο και ειλικρινή τρόπο. Αυτό δεν παύει ποτέ να είναι ισχυρό. Μία μόνο νότα μπορεί να αγγίξει κάτι στην καρδιά που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φτάσει. Κι αυτό εξακολουθεί να με εκπλήσσει.

–Υπήρξε στιγμή που νιώσατε ότι το «show», η σκηνική διάσταση, άρχισε να υπερβαίνει τη μουσική; Ναι, στο παρελθόν. Όχι όμως τα τελευταία χρόνια. Κι όταν συμβαίνει αυτό, είναι σημαντικό να επιστρέφεις στην ουσία των πραγμάτων. Η μουσική πρέπει να παραμένει στο επίκεντρο. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.

© Simone De Luka

–Το «LIFE» μοιάζει σχεδόν σαν αντίδραση στον θόρυβο των προηγούμενων χρόνων. Είναι σωστή αυτή η ανάγνωση; Ναι, ως έναν βαθμό. Γεννήθηκε από ένα πιο ήσυχο και στοχαστικό μέρος του εαυτού μου. Ήταν ο δικός μου τρόπος να ξαναπάρω μια βαθιά ανάσα. Μπόρεσα να είμαι απόλυτα ο εαυτός μου- ειλικρινής, αυθεντικός, ευάλωτος. Επιτέλους ένιωσα ότι μπορούσα να δείξω στον κόσμο την πραγματική μου φύση και την ψυχή μου.

–Οι τίτλοι των κομματιών, «Pain», «Phoenix», «Eternal», «Blue Heart», θυμίζουν κεφάλαια ημερολογίου. Γράφετε μουσική για να εξηγήσετε συναισθήματα που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια; Ορισμένα συναισθήματα είναι υπερβολικά βαθιά ή πολύπλοκα για να χωρέσουν στη γλώσσα. Η μουσική μπορεί να πει αυτά που οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν. Πιο άμεσα και πιο ειλικρινά από οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης, κατά τη γνώμη μου. Κάθε κομμάτι του άλμπουμ έχει τη δική του πηγή έμπνευσης, αλλά η ίδια η Ζωή (Life) τα συνδέει όλα. Γι’ αυτό και επέλεξα αυτόν τον τίτλο για τον δίσκο.

–Νιώθετε ότι η κλασική μουσική υπέφερε επί χρόνια από έναν αχρείαστο ελιτισμό; Η μουσική ανήκει σε όλους. Το συναίσθημα ανήκει σε όλους. Δεν θα έπρεπε ποτέ να μοιάζει κλειστή ή απόμακρη. Προσπαθώ να γκρεμίσω αυτά τα τείχη κάθε φορά που πατάω στη σκηνή.

–Όταν βλέπετε νεαρότερα ακροατήρια να έρχονται πιο κοντά στην κλασική μουσική χάρη στη δική σας επιρροή, αισθάνεστε ότι πετύχατε μια μικρή πολιτιστική ανατροπή; Αυτό σημαίνει τα πάντα για μένα. Αν έστω κι ένας άνθρωπος ανακαλύψει αυτόν τον κόσμο και νιώσει έμπνευση ή παρηγοριά μέσα από αυτόν, αυτό είναι κάτι υπέροχο.

–Τι μένει πιο έντονο όταν τελειώνει μια συναυλία: η ανάμνηση της μελωδίας ή το συναίσθημα; Για μένα, πάντα το συναίσθημα. Και μερικές φορές μια συναυλία μπορεί να παραμείνει στην καρδιά σου για πολλά χρόνια, ίσως και για πάντα. Ελπίζω αυτό να συμβεί και στην Κύπρο. Ας δημιουργήσουμε μαζί λίγη μαγεία.

Ελεύθερα, 7.6.2026