«Ο ερωτισμός στην τρίτη ηλικία είναι γενικά ένα θέμα ταμπού και το στίγμα που συνδέεται με τις εκφράσεις σεξουαλικής πρόθεσης από ηλικιωμένους είναι ευρέως διαδεδομένο στους περισσότερους πολιτισμούς και βέβαια και στον δικό μας» μου είπε ο ειδικός παθολόγος-γεροντολόγος δρ Μάριος Κυριαζής.
Η διατύπωση του αυτή με ταξίδεψε σε αμέτρητες κρύες, μοναχικές και σκοτεινές κάμαρες όπου συνάντησα όλα αυτά τα χρόνια της δημοσιογραφικής περιπέτειας, γυναίκες και άντρες της τρίτης ηλικίας που μου μίλησαν για τις επιθυμίες τους για μεγαλύτερη σύνταξη και για καλύτερο σπίτι, αλλά ποτέ για τις επιθυμίες τους για…άλλους ανθρώπους. Κρατούσαν πάντα για τον εαυτό τους τις σκέψεις τους για άτομα που γνώρισαν και για άτομα που θα ’θελαν να γνωρίσουν, απολαμβάνοντας μυστικά την υπέροχη παρέα κάθε επιθυμητής γυναίκας ή άντρα σ’ εκείνο το φαντασιακό επίπεδο όπου όλοι οι περιορισμοί, οι φασισμοί, οι απαγορεύσεις, οι προκαταλήψεις εξατμίζονται κι όπου εκπληρώνονται όλοι οι ανεκπλήρωτοι πόθοι.
Μια από τις λίγες εξαιρέσεις ήταν ένας σεβάσμιος παλιός γυμνασιάρχης που πλησίαζε τα 90 και τον είχα επισκεφθεί στο δωμάτιο του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν άρρωστος, μόνος κι έρημος. Όταν τον ρώτησα αν είχε μετανιώσει για οτιδήποτε στη ζωή του, μου αφηγήθηκε ένα περιστατικό από τα φοιτητικά του χρόνια στην Αθήνα, όταν πήγε μια νύχτα στο δωμάτιο μιας όμορφης συμφοιτήτριας του.
«Μου είπε η κοπέλα «κάνε με ότι θέλεις»…και μετανιώνω όσο τίποτα στη ζωή μου, επειδή φάνηκα δυνατός εκείνη τη νύχτα και τη σεβάστηκα και δεν προχώρησα να κάνω αυτό που επιθυμούσα και γύρισα…άπρακτος στο δωμάτιό μου…» ψιθύρισε ξεψυχισμένα.
Απέμεινα να κοιτάζω τα θολά του μάτια καθώς τα διαπέρασε μια στιγμιαία λάμψη ζωής…σκέφτηκα ότι δεν μπορεί καν να περπατήσει, αλλά το μυαλό του πετά σαν του έφηβου εβδομήντα χρόνια πίσω, στο ημίγυμνο κορμί μιας φοιτήτριας…και η σκέψη του αυτή ήταν και η ελευθερία του από τη φυλακή της καθήλωσης στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου.
