Ένα μπορεί να το πει κανείς με πάσα βεβαιότητα: όταν, την 7η Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς, υπό την καθοδήγηση και εκπαίδευση της Τεχεράνης, αμόλυε περίπου 4.000 τρομοκράτες της από τριάντα διαφορετικά σημεία εντός του Ισραήλ, διαπράττοντας τις γνωστές κτηνωδίες, αλλά και την επομένη, όταν η Χεζμπολάχ, μέρος του σχεδίου και αυτή, άρχιζε τις μαζικές επιθέσεις της στο βόρειο Ισραήλ, κανείς από τους αρχηγούς των τρομοκρατών δεν θα μπορούσε να φανταστεί πώς θα έμοιαζε η περιοχή δύο και κάτι χρόνια μετά.
Βεβαίως, κανείς από αυτούς —με εξαίρεση μερικούς της ιεραρχίας στο Κατάρ και την Άγκυρα, αλλά και όσους από τους επί του εδάφους δεν ταυτοποίησε το Ισραήλ, και δεν ήταν πολλοί— δεν θα ζούσε για να δει τα αποτελέσματα των όσων διέπραξε.
Σίγουρα θετικό από μια άποψη, αλλά από μια άλλη όχι, καθώς θα ήταν μια θαυμάσια τιμωρία. Παρόλο που, στα μυαλά όλων αυτών των παρανοϊκών ισλαμιστών, αυτό που έχει σημασία είναι ο θάνατος και όχι η ζωή. Παραδόξως, βέβαια, όταν πεθάνουν αυτοί ή και όλοι οι άλλοι ως «μάρτυρες» και πάνε στον Αλλάχ και τις παρθένες, οι υπόλοιποι, αντί να πανηγυρίζουν, ολοφύρονται.
Ένας μετά τον άλλον, οι υπαίτιοι της σφαγής εκείνης βρήκαν το τέλος που τους άξιζε, οι πλείστοι κρυμμένοι σαν κοινά τρωκτικά σε τρύπες. Αλλά το βρήκαν. Από τον Χανίγιε, τον Σίνουαρ και τους άλλους της Χαμάς και των άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων των Παλαιστινίων, τον «πολύ» Νασράλα, που ήθελε να μας στείλει μαζικά τους Σύρους πρόσφυγες, αφού μας βομβάρδιζε, και την υπόλοιπη συμμορία των σιιτών, μέχρι εσχάτως τους ιθύνοντες νόες στην Τεχεράνη, με τους οποίους το αδικημένο, σίγουρα από τη φύση, κομμάτι των συμπολιτών μας συγκινήθηκε πολύ περισσότερο από ό,τι με τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου. Εάν, δηλαδή, ένιωσε κάτι εκεί.
Όταν η Γάζα δεν πουλούσε πια, τα διεθνή ΜΜΕ σταμάτησαν να ασχολούνται και η «μεγαλοψυχία» τους, όπως και εκείνη όλων των υπολοίπων, εξατμίστηκε. Το Σχέδιο Τραμπ πάγωσε προς το παρόν, μαζί και ο φόβος ότι θα δημιουργούσε μεγαλύτερο μπάχαλο από εκείνο που υποτίθεται ότι θέλει να επιλύσει, ενώ η κίνηση να αφεθεί ζωντανός ο εναπομείνας πυρήνας της Χαμάς της επέτρεψε να αρχίσει να δυναμώνει και πάλι, αφού ο αφοπλισμός δεν ήρθε ποτέ.
Όπως ακριβώς έκανε και η Χεζμπολάχ, επιτρέποντας στο Ισραήλ να επέμβει ξανά στο Λίβανο προκειμένου, εκεί, να εφαρμόσει το ψήφισμα 1701 του ΟΗΕ αλλά και τη συμφωνία βάσει της οποίας είχαν σταματήσει οι εχθροπραξίες.
Κάτι τέτοιο θα συμβεί και στη Γάζα, όταν η Χαμάς θα αρχίσει —και θα αρχίσει— τα γνωστά. Όποιος νομίζει ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, υπό τις περιστάσεις, ειδικά για το Ισραήλ, ας το σκεφτεί λίγο καλύτερα.
Προς το παρόν, όμως, η Χαμάς έχει άλλα προβλήματα.
Το σφυροκόπημα του Ιράν εναντίον των κρατών του Κόλπου έχει κάνει τα πράγματα πολύ δύσκολα για την τρομοκρατική οργάνωση. Το σχέδιο του 2023 ήταν πως θα χτυπούσε πρώτα η Χαμάς, σκοτώνοντας όσους πιο πολλούς μπορούσε και προχωρώντας πολύ βαθύτερα στη χώρα, και κατόπιν η Χεζμπολάχ θα ξεκινούσε τον πόλεμο.
Η Χαμάς δεν υπολόγιζε τη μαζικότητα της απάντησης του Ισραήλ και, εάν δεν ήταν τα τούνελ και οι όμηροι, ο πόλεμος θα είχε τελειώσει σε κάτι μέρες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε τις εκρήξεις του Παλαιστίνιου ηγέτη Μαχμούτ Αμπάς, ο οποίος τους είχε πει μία από τις πιο βαριές ύβρεις στα αραβικά: «Γιοι σκύλων, παραδώστε τους ομήρους και απαλλάξτε μας από αυτό», είχε πει. Τα όσα έγιναν στη Γάζα και αργότερα στο Λίβανο επιτάχυναν τη διάλυση του άξονα του Ιράν.
Με την έναρξη των επιθέσεων των μουλάδων της Τεχεράνης εναντίον των χωρών του Κόλπου, η Χαμάς προσπάθησε να κρατήσει αποστάσεις. Όμως, όπως αποκάλυψε η σαουδαραβική εφημερίδα Ανουάρ αλ-Αουσάτ, το Κατάρ εξεμάνη και απείλησε την ηγεσία της Χαμάς στη Ντόχα ότι θα διακόψει κάθε χρηματοδότηση και θα την απελάσει μέχρι και του τελευταίου στελέχους. Το Ιράν, ούτως ή άλλως, μείωσε σημαντικά τους τελευταίους μήνες τα χρήματα που έστελνε στους Παλαιστίνιους τρομοκράτες.
Η Χαμάς υποχρεώθηκε να καλέσει δημόσια το Ιράν να σταματήσει τα πλήγματα εναντίον χωρών του Κόλπου, ενώ παρασκηνιακά έκανε διαβήματα προς τους μουλάδες προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς αποτέλεσμα βέβαια. Η Χαμάς αναγκάστηκε, όμως, να εκφράσει στήριξη στον νέο ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, προσπαθώντας να μην τινάξει τις γέφυρες με την Τεχεράνη. Όσο, όμως, η τελευταία χτυπά το Κατάρ ή έστω απλώς το απειλεί, δύσκολα μπορεί κάποιος να κρατήσει την όποια ισορροπία όντας στη θέση της Χαμάς. Το Ιράν την έχει παραμερίσει, ενώ η Ντόχα την ελέγχει όσο ποτέ άλλοτε μετά από αυτό.
Λογικό μοιάζει πια το ερώτημα ποιοι από τους τρομοκράτες είναι περισσότερο αποκλεισμένοι: εκείνοι στα λαγούμια της Γάζας ή οι άλλοι στην Ντόχα;
‘Ισως βέβαια και εξίσου. Αν η Χαμάς θα έχει συνολικά το τέλος που της αξίζει, θα διαφανεί στη συνέχεια.
