Το πρόσωπο για το οποίο θα «μιλήσω» τώρα, προέκυψε από το καθημερινό μου σκανάρισμα σε ιστότοπους «ψαγμένους» και, προπαντός αξιόπιστους. Σε ένα από αυτούς, «τσίμπησα» την «είδηση» ότι προχθές ήταν η Διεθνής Ημέρα Ιεροδούλων που τιμάται κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου:
«Καθιερώθηκε το 1975, όταν εκατό περίπου εργάτριες του σεξ κατέλαβαν την εκκλησία Σαιν-Νιζιέ, στη Λιόν της Γαλλίας, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τη συνεχή αστυνομική βία, την περιθωριοποίηση και τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους. Η συγκεκριμένη ημέρα, αξιοποιείται παγκοσμίως από συλλογικότητες και οργανώσεις για:
- Τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας.
- Την προστασία των εργαζομένων από τη βία και την εκμετάλλευση.
- Τον αποστιγματισμό του επαγγέλματος και την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους.
Μία από τις πιο φωτεινές και τις πιο αδάμαστες παρουσίες στον χώρο αυτό ήταν και η θρυλική εταίρα, «η πλανεύτρα των Αθηνών», Γαβριέλλα Ουσάκοβα (1916-1991).
Έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τα κάλλη της, αλλά για τη βαθιά της μόρφωση, τον αριστοκρατικό της χαρακτήρα και το γεγονός ότι λειτουργούσε με τους δικούς της, αυστηρούς κανόνες ζωής.
Φοίτησε σε σχολή για νταντάδες, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, έμαθε 5 γλώσσες, δίδαξε γαλλικά και επέλεξε να γίνει ιερόδουλη, χωρίς να την αναγκάζει καμία θλιβερή ιστορία. Δεν είχε ποτέ «προστάτη», δεν είχε ποτέ άλλες κοπέλες στον οίκο ανοχής της.
Παλαιότερα, ίσως, κάποιοι τη συναντούσαν στον φημισμένο δρόμο των Εξαρχείων, ή στα ακριβά της στέκια.
Χθες, το in.gr αναφέρθηκε στο άσχημο και τραγικό τέλος της. Βρέθηκε νεκρή στις 26 Αυγούστου του 1991 στο σπίτι της, στην οδό Μάρκου Ευγενικού 14 στα Εξάρχεια. Ήταν 75 ετών και αποτελούσε εύκολο στόχο, αφού το σπίτι της ήταν ανοιχτό σε όλους. Οι δράστες, ή ο δράστης, είχε μπει στον χώρο ως πελάτης.
Στα 34 μου χρόνια τότε ήμουν στην εφημερίδα μου και μαθαίναμε τα νέα από τους αποσπασθέντες εκεί συναδέλφους μας.
Τόσο αυτοί, όσο και οι γείτονες, άκουσαν τα ουρλιαχτά της. Η Αστυνομία άργησε να φτάσει στον τόπο του εγκλήματος. Το σπίτι ήταν άνω-κάτω. Οι δράστες πήραν κάποια, λίγα χρήματα, που βρήκαν και έγιναν καπνός.
Πριν φύγουν, τη φίμωσαν, την έδεσαν στο κρεβάτι και την «έπνιξαν» μ’ ένα μαξιλάρι. Οι δράστες απέσπασαν μικρά ποσά και εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη. Μέχρι τώρα, το έγκλημα αυτό δεν έχει εξιχνιαστεί.
Όπως διαβάζω στο in.gr, ο Τύπος της εποχής την αποχαιρέτισε με ρομαντισμό. Η αποκαλούμενη «Μαντάμ Ορτάνς της Αθήνας» άφησε πίσω της μία τεράστια περιουσία αποτελούμενη από 40 διαμερίσματα, 2 ή 3 εξοχικά σπίτια και καταθέσει δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών.
ΥΓ: Έχουν κυκλοφορήσει και γραφτεί αρκετές ιστορίες της Γαβριέλλας από τον καιρό της Κατοχής. Της αποδίδεται το εξής καταπληκτικό: «Εμένα το συμφέρον μου τώρα ήτο αλλού, στους Γερμανούς που από την πρώτη κιόλας μέρα κουβάλησα στο σπίτι μου. Μετά, είδα πως οι Ιταλοί αξιωματικοί έδιναν περισσότερα από τους Γερμανούς και άλλαξα ταρίφα».
