Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα που μπορεί εύκολα να εξαχθεί από τη χθεσινή εκλογή της Προέδρου της Βουλής είναι ότι η Αννίτα Δημητρίου έχει σφραγίσει πλέον την αυτονομία της ως πολιτικός κομματικός αρχηγός.
Η εκλογή της αυτή τη φορά έχει απορρίψει από τους ώμους της τους όποιους ψιθύρους περί ετερόφωτης, που στηριζόταν στα παρασκήνια άλλων για να είναι στη θέση που είναι, και έχει κηρύξει επίσημα την κυριαρχία της στο χώρο του κόμματός της και της πολιτικής σκηνής. Κι αυτό ενισχυμένο βεβαίως από τα αποτελέσματα των εκλογών της 24ης Μαΐου.
Ακόμα κι αν έγιναν παρασκήνια για να ψηφιστεί από το κόμμα του Φειδία, και να γείρει υπέρ της η πλάστιγγα, είναι φανερό πως έγιναν με δική της ισχύ και όχι με ισχύ άλλων. Άλλωστε, παρότι η προηγούμενη εκλογή της ήταν αποτέλεσμα επιδέξιου παρασκηνίου από τους Αβέρωφ και Αναστασιάδη, στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν απέδειξε ότι έχει την ικανότητα να ηγηθεί του κοινοβουλίου χωρίς δεκανίκια. Γιατί τα όποια δεκανίκια αποσύρθηκαν στο μελανό σημείο για τον ΔΗΣΥ, των προεδρικών εκλογών, και από τότε αφέθηκε μόνη της να βγάλει τον ΔΗΣΥ από τις φουρτούνες.
Πάντως, χθες, απέδειξε ότι απέναντι στους Στέφανου Στεφάνου και Νικόλα Παπαδόπουλο, πολύ πιο έμπειρους πολιτικούς, μπορεί να σηκώσει το βάρος και να κερδίσει μια από τις πιο δύσκολες μάχες. Αν υποσχέθηκε στον Φειδία Παναγιώτου, όπως ο ίδιος δήλωσε, να εργαστούν μαζί για να προωθήσουν τις συντάξεις να ευθυγραμμιστούν με τον κατώτατο μισθό, να κτιστούν 10.000 νέες κατοικίες και να μειωθούν οι τιμές των ενοικίων, ήταν μάλλον η πιο εύκολη υπόσχεση που θα μπορούσε να δώσει. Γιατί να διαφωνούσε; Είναι υπόσχεση χωρίς νόημα. Θα μπορούσαν να την δώσουν και ο Στεφάνου και ο Νικόλας. Αλλά φαίνεται ότι η πρώτη σοβαρή απόφαση που κλήθηκε να πάρει ο Φειδίας με τους βουλευτές του, δίνει και το στίγμα της πολιτικής θέσης τους, που μέχρι τώρα είναι άγνωστη. Τοποθετήθηκαν, δηλαδή, πιο δεξιά και όχι πιο αριστερά.
Έχει κι αυτό τη σημασία του για το μέλλον. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που η πρώτη αντίδραση του ΑΚΕΛ, μετά τη ψηφοφορία, ήταν να αναφέρει σε ανακοίνωση ότι «η Άμεση Δημοκρατία αποκαλύφθηκε με το καλημέρα στηρίζοντας, από τον πρώτο γύρο μάλιστα, το κατ’ εξοχήν κόμμα του συστήματος και των τραπεζών». Ανέμεναν μάλλον και στο ΑΚΕΛ να δουν προς τα πού θα κατευθυνθεί αυτό το καινούργιο κόμμα, και με την εκλογή της προεδρίας της Βουλής τους τοποθέτησαν στα δεξιά.
Φυσικά με αυτή τη λογική, περιπλέκονται τα πράματα για την αντιπολίτευση, διότι μένει με 19 βουλευτές, ενώ απέναντί τους έχουν 37 βουλευτές. Αλλά, η πολιτική δεν είναι τόσο απλά μαθηματικά. Αν ήταν, τότε αυτός που θα πανηγύριζε θα ήταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Όμως, σύντομα μπαίνουμε στην προεκλογική των προεδρικών του 2028 και θα μπλεχθούν πολύ περισσότερο τα… μαθηματικά.
Το άλλο που ξεχωρίζει είναι ότι, επιτέλους μετά από χρόνια, υπάρχει ένα καθαρό σύστημα για την εκλογή Προέδρου Βουλής, που αν μη τι άλλο δείχνει να μην ευνοεί τόσο πολύ τα βρώμικα παρασκήνια πίσω από την πλάτη του λαού. Κάθε κόμμα καταθέτει την υποψηφιότητά του και οι δύο πρώτοι περνούν στο δεύτερο γύρο. Εδώ μπορούν να γίνουν παρασκήνια για να εξασφαλιστούν ψήφοι για τους δύο πρώτους, αλλά δεν είναι το χάος που επικρατούσε προηγουμένως, το οποίο ευνοούσε μαγειρεία που δεν αντιλαμβανόταν κανένας και τα οποία θα μπορούσαν να βγάλουν πρόεδρο ακόμα και κάποιον που ο λαός δεν κατέταξε ανάμεσα στους δύο – τρεις πρώτους. Όπως έγινε το 2016 που έβγαλαν Πρόεδρο της Βουλής τον Δημήτρη Συλλούρη, βουλευτή της Αλληλεγγύης, που είχε τρεις βουλευτές. Τουλάχιστον με τα νέα δεδομένα μπορεί να αρχίσουν να κερδίζουν κάπως τη χαμένη αξιοπιστία τους στα μάτια των πολιτών.
