Η Ιστορία της Κύπρου, από την ανεξαρτησία μέχρι σήμερα, χωράει σε μια πρόταση: είναι η ιστορία μιας χώρας η οποία προσπαθεί συνεχώς να καταστραφεί, απλά δεν τα καταφέρνει.
Όταν δοκίμασε και το ΑΚΕΛ την τύχη του, τη δική μας για την ακρίβεια, και (ούτε καν αυτό το ΑΚΕΛ…) δεν το κατάφερε, εγώ είχα πεισθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κάπου υπάρχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Δεν ξέρω εάν υπάρχει.
Όπως και να έχει θα το χρειαστούμε και πάλι σύντομα.
Την ώρα που ο Χριστοδουλίδης έκανε ένα ιστορικό ταξίδι στο Καζακστάν, καταγράφοντας άλλη μία επιτυχία και αναγκάζοντας την Τουρκία – η οποία ήλπιζε στη βοήθεια της Αστάνα για την αναβάθμιση του ψευδοκράτους – να διαψεύσει ότι ο Χακάν Φιντάν ακύρωσε ταξίδι στο Καζακστάν λόγω της επίσκεψης του δικού μας, εδώ συζητούσαν «την εκλογή του Προέδρου της Βουλής» συζητώντας ουσιαστικά τις Προεδρικές.
Και γιατί, με ρώτησε ένας φίλος όταν του το είπα. Μόνο ο Χριστοδουλίδης μπορεί να είναι υποψήφιος της κεντροδεξιάς;
Η απάντηση είναι όχι. Όχι βέβαια.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος μπορεί να είναι υποψήφιος της Κεντροδεξιάς ή να κερδίσει τις Προεδρικές. Δεν είναι καν αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος. Ούτε, καθαυτό, αν πρέπει ή δεν πρέπει να είναι ο περί ου ο λόγος Χριστοδουλίδης.
Δημοκρατία έχουμε ο κόσμος θα αποφασίσει, αν και εγώ επιμένω ότι, κατά το αρχαίο αθηναϊκό πρότυπο και με τον αριθμό των διαταραγμένων στο νησί μας το δικαίωμα της ψήφου δεν θα έπρεπε να είναι καθολικό.
Γιατί να αποφασίζει κάποιος για τη ζωή μου όταν δεν είναι να σε θέση να αποφασίσει για τη δική του;
Σόρι αλλά την άλλη φορά που θα σκίζεστε για την ακρίβεια κ.λπ. να θυμάστε ότι, πλέον, έχουμε μεταξύ άλλων κιόλας, μακάρι να ήταν ο μόνος, και βουλευτή ο οποίος ποστάρει ακόμα βίντεο και αναλύει γιατί αποφάσισε να μην αυνανίζεται.
Δεν είναι λοιπόν θέμα Χριστοδουλίδη.
Τρία και μισό χρόνια μετά η χώρα είναι στα καλύτερα που υπήρξε – σύμφωνοι, με προβλήματα όπως πάντα θα είναι και, ναι, με περισσότερους εμμονικούς συναδέλφους όπως και τουιτεράδες αλλά και αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο.
Πολιτικά και ιατρικά.
Δεν είναι το ποιος, ξαναλέω. Μπορεί να είναι ο Κωστής Γιαννή, η Μαρικκού που τα Λεύκαρα. Είναι η απλή λογική. Υπάρχει. Δεν είμαστε στο 2022, είμαστε στο 2026.
Ας το δούμε απλοϊκά…
Έχεις ένα όχημα, π.χ. ένα λεωφορείο το οποίο δουλεύει επιτέλους μια χαρά. Είναι μικρό, σχετικά, αλλά με τη διαχείριση του οδηγού και τις επιδιορθώσεις, δεν μοιάζει καθόλου σαράβαλο πλέον και το κυριότερο, δεν είναι σαράβαλο.
Κόβει μεγαλύτερες αποστάσεις από ποτέ, δεν μένει στο δρόμο και το βασικότερό του πρόβλημα είναι οι τιμές των καυσίμων.
Ενίοτε δε και ο άλλος οδηγός, αυτός που δεν πήρε τη δουλειά στο διαγωνισμό ο οποίος πετάει μπανανόφλουδες, που δεν επηρεάζουν τα λεωφορεία αλλά και οργανώνει διάφορους για να προκαλούν ιστορίες όπως μπορούν.
Διάφορους της γειτονιάς του και ευρύτερα.
Ο δε κύριος στόχος του, η γειτόνισσα του η οποία πήρε πρόσφατα την άδειά της – για αυτοκίνητο – αλλά αντί να ασχοληθεί με το πρόβλημά της στη γειτονιά είναι, μετά την άδεια, είναι πεπεισμένη ότι όχι απλώς μπορεί να οδηγεί και λεωφορείο αλλά έγινε και o Φερστάπεν της λεωφορειοοδήγησης.
Με την ίδια εμμονή έχασε και ο άλλος τον διαγωνισμό.
Όμως, τον οδηγό γιατί να τον αλλάξω. Και ειδικά με την καινούργια ο νους της οποίας είναι να κάνει βιντεούθκια με τον πεμπάμενο του άλλου ενώ οδηγεί;
