Είχα γράψει ένα κείμενο για μια φίλη που την είδα μετά από αρκετά χρόνια. Μου μίλησε εκτενώς για τα παιδιά της. Γι’ αυτά που σκέφτονται και θέλουν. Για τις σπουδές τους, για το τι έκαναν χθες, προχθές, πριν έναν μήνα, πριν έναν χρόνο, πριν δέκα χρόνια, πριν είκοσι χρόνια, πού πήγαν όλο αυτόν τον καιρό, τι είπαν, τι άκουσαν, τι είδαν, τι προγραμματίζουν.
Όμως, δεν μου είπε αυτά που σκέφτεται η ίδια. Δεν μου μίλησε γι’ αυτά που η ίδια θέλει. Για το τι έκανε όλον αυτόν τον καιρό. Για το πού πήγε. Για το τι είπε, τι άκουσε, τι είδε, τι προγραμματίζει. Ήθελα να μάθω για την ίδια και όχι μόνο για τα παιδιά της… γιατί εδώ που τα λέμε, τα παιδιά της είναι άλλοι άνθρωποι, έχουν άλλα, δικά τους ενδιαφέροντα, έχουν άλλες, δικές τους ζωές. Εκείνα ζουν τις ζωές τους. Αναρωτήθηκα αν αυτή, ζει άραγε τη δική της…
Και τότε ήρθε ένα μήνυμα από μια αναγνώστρια, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών.
«Μάριε, πράγματι ξεχάσαμε ποιοι είμαστε. Το παιδί που έχουμε μέσα μας, το αφήσαμε εκεί κρυμμένο και ξεχασμένο. Ονειρευόμαστε μόνο το βράδυ και όλα έρχονται στο υποσυνείδητό μας, αλλά δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, γιατί κοιμόμαστε. Και στο ξύπνιο μας δηλαδή, πάλι κοιμόμαστε, αφού βλέπουμε τη ζωή που περνά και μένουμε απλοί θεατές.
Δεν θυμάμαι πότε έπιασα …εμένα από το χέρι, για να πάω μια βόλτα στο δάσος, ή να τριγυρίσω μέσα στα χωράφια, ή να προσπαθήσω τρέχοντας να πιάσω τα περιστέρια, όπως έκανα μικρή – πάντα τα ζήλευα που πετούσαν, αλλά δεν κατάφερα να πετάξω ποτέ όπως εκείνα…
Πάντα ήθελα να μαζέψω τους φίλους μου και να παίξουμε όπως κάναμε παιδιά. Αλλά ξέχασα… πού να βρεθεί χρόνος για κάτι τέτοιο… Οι συχνές δικαιολογίες “εν η δουλειά”, “τα παιδιά”, “δεν έχω χρόνο”… Και τα χρόνια περνούν, περνούν οι μέρες, οι μήνες και εμείς εκεί να ονειρευόμαστε μόνο στον ύπνο μας… Και όταν ξυπνάμε ψάχνοντας για ένα βλέμμα ζεστό και ανθρώπινο, να βλέπουμε μόνο θλίψη ή θυμό στα μάτια των άλλων».
Έτσι όπως έθεσε η αναγνώστρια το ζήτημα, δεν αφήνει νομίζω και πολλά περιθώρια σε όσους διαβάσαμε το μήνυμα της, πέρα από το να αφήσουμε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή και να πάμε στην αυλή να παίξουμε κρυφτό!
Να αφήσουμε κάτω την εφημερίδα και να πάμε παραλία για βουτιές.
Να ξεκολλήσουμε από τις τηλεοπτικές οθόνες και να πάμε στη βεράντα να δούμε τη νύχτα.
Κι αν είναι άπιαστα τα περιστέρια, μπορούμε να απλώσουμε τα χέρια και να πιάσουμε τα αστέρια!
