Συστάθηκε ως θεσμός ώστε ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ενημερώνει υπεύθυνα τους πολιτικούς αρχηγούς και να συζητά μαζί τους, με σοβαρότητα, τις εξελίξεις στο Κυπριακό.
Υπήρξαν στιγμές που έλαβε πολύ σημαντικές αποφάσεις, αλλά και φάσεις όπου μετατράπηκε σε πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων και προσωπικών εκδικήσεων. Ακόμα όμως και στις χειρότερες στιγμές του, όταν χρειάστηκε να αποφασίσει, ήταν έτοιμο να το πράξει.
Γιατί;
Επειδή σ’ αυτό συμμετείχαν πολιτικοί αρχηγοί οι οποίοι είχαν συναίσθηση του ρόλου τους αλλά και της ευθύνης που είχαν έναντι των πολιτών αυτού του τόπου. Έτσι άφηναν κατά μέρος τις όποιες πικρίες και έπαιρναν θέση, είτε βρίσκονταν στην πλευρά της πλειοψηφίας είτε σε εκείνη της μειοψηφίας.
Κατά την πρώτη του σύσταση, το Εθνικό Συμβούλιο αποφασίστηκε να απαρτίζεται από τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Αυτό έγινε στην πορεία η καθιερωμένη πρακτική: στον Λόφο προσκαλούνται οι κομματικοί αρχηγοί. Αργότερα προστέθηκαν ο Πρόεδρος της Βουλής (όταν δεν ήταν ταυτόχρονα και αρχηγός κόμματος), καθώς και οι τέως Πρόεδροι της Δημοκρατίας.
Μέχρι και τον Μάρτη του 2026 το Εθνικό Συμβούλιο λειτουργούσε μέσα σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο. Από τη στήλη στις 23 Μαρτίου 2026 (την ημέρα που συνεδρίαζε το Εθνικό Συμβούλιο) υποστήριζα ότι «Μπορεί αυτή να είναι και η τελευταία συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου». Στην ίδια στήλη εξέφραζα επίσης την απορία: «…εάν μετά τις εκλογές του Μάη, το νέο πολιτικό τοπίο που θα προκύψει θα αφήνει περιθώρια για να συγκληθεί εκ νέου το Εθνικό Συμβούλιο και να αποφασίσει».
Μετεκλογικά ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης αποφάσισε να δοκιμάσει (θα έλεγα) την τύχη του, προχωρώντας σε σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου ακολουθώντας την πεπατημένη. Έστειλε πρόσκληση, ως «όφειλε», στους αρχηγούς των κομμάτων τα οποία συμμετέχουν στη Βουλή.
Στην πρώτη συνεδρία δεν είχαμε και κάτι το ιδιαίτερο, πέραν του ότι ο Φειδίας Παναγιώτου κυριάρχησε ένεκα της συμμετοχής του σ’ όλα τα μέσα ενημέρωσης, ενώ δόθηκε περισσότερη προβολή στο τι δεν είπε μετά τη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου παρά στα σημαντικά που συζητήθηκαν.
Και ερχόμαστε στη δεύτερη συνεδρία της περασμένης Παρασκευής. Αίφνης την Πέμπτη το βράδυ έπαιζε παντού το νέο βιντεάκι του Φειδία με το οποίο ενημέρωνε πως θα έστελνε εκπρόσωπο γιατί ο ίδιος δεν σκαμπάζει από το Κυπριακό!
Πέρασε κι αυτό… και αντί να κατακριθεί από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς που σέβονται τον εαυτό τους, αποδέχθηκαν ως τετελεσμένο γεγονός το ότι θα έστελνε έναν οποιονδήποτε άλλο στη θέση του.
Και είχε πολλές ειδήσεις το τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο, για όσους ενδιαφέρθηκαν να πληροφορηθούν.
Αντ’ αυτού το Σάββατο κυριάρχησε και πάλι ένα ακόμα βίντεο του Φειδία με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ διακωμωδούσε και ειρωνευόταν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας γιατί προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί του.
Νομίζω έχουμε δει αρκετά και είναι καιρός να μπει μια τελεία.
Το Εθνικό Συμβούλιο δεν είναι ένα θέατρο σκιών στο οποίο ο όποιος Φειδίας Παναγιώτου βλέπει τον εαυτό του ως πρωταγωνιστή.
Είναι ένας θεσμός τον οποίο, με τα καλά του και τα κακά του, οφείλουν όλοι οι υπόλοιποι να εργαστούν για να προστατέψουν – τόσο σε επίπεδο Προέδρου της Δημοκρατίας όσο και σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών.
Προκειμένου να προστατευθεί το Εθνικό Συμβούλιο ως πολιτικός θεσμός και όχι ως θέατρο σκιών, θα πρέπει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να κάνει δεύτερες σκέψεις. Στο κάτω-κάτω, η αποστολή προσκλήσεων προς τους αρχηγούς των κομμάτων στη Βουλή ήταν μια πάγια πρακτική και τίποτε άλλο. Δεν διέπεται από κάποια νομοθεσία.
Και οι πάγιες πρακτικές μπορούν εύκολα να διαφοροποιηθούν.
Γιατί έπονται εξελίξεις σοβαρές και δεν μπορεί, ένεκα «πάγιων πρακτικών», να μην δείχνουν όλοι το ανάλογο ύψος που απαιτείται.
Βραχυπρόθεσμα μπορεί μια τέτοια απόφαση να προκαλέσει αντιδράσεις. Μακροπρόθεσμα όμως θα προστατευθούν κι εκείνα τα πολιτικά κόμματα που δεν θέλουν να είναι κομπάρσοι σ’ ένα θέατρο σκιών.
