Εντύπωση μου έκανε μια δημόσια πινακίδα στο Παραλίμνι στην οποία αναγράφεται αγγλιστί Europe’s first Sunrise! Σκέφτηκα τις Κλείδες στον Απόστολο Ανδρέα, το μοναστήρι, τον πάτερ Ζαχαρία, τον Πάτερ Γεώργιο, σκέφτηκα την απέραντη παραλία… την άκρη της γης μας!
Ο καθένας βέβαια βλέπει τα πράγματα από τη δική του σκοπιά, ευτυχώς τον ήλιο, τον αέρα και το φεγγάρι δεν τον διαφεντεύει κανείς!
Αναμένετε οσονούπω η Πόλις Χρυσοχούς να αναρτήσει πινακίδα για την τελευταία ανατολή του ήλιου, ενώ η Λεμεσός δίκαια θα διαφημίζει την πρώτη ανατολή του φεγγαριού. Η Λάρνακα θα πρέπει να το συζητήσει ακόμη με το ευφάνταστο «παράνομο» Υφυπουργείο Τουρισμού, ενώ η Αμμόχωστος, η Μόρφου και η Κερύνεια δεν εμπίπτουν μέσα στα καθήκοντα των ποδά δημοτικών αρχόντων.
Αστεία πράγματα. Αυτό ως προοίμιο του μικρόκοσμου και της ανασφάλειάς μας.
Στα σημαντικά, έστω και αν προσποιούμαστε ότι δεν τα βλέπουμε και τα ιεραρχούμε ως δευτερεύουσες προτεραιότητες. Η κυρία Ολγκίν ήταν εδώ συναντήθηκε με τους ηγέτες, στις δηλώσεις φειδωλή και προσεχτική, η γλώσσα του σώματος ενδεικτική. Όμως ξέρει και κατάλαβε. Το ίδιο και ο ΓΓ, που μας ξέρει και μας κατάλαβε προ πολλού.
Αποχωρεί στο τέλος του χρόνου – ίσως και με μια βαθιά ανάσα ανακούφισης – και θα μπορούσε να αφήσει τον πονοκέφαλο του Κυπριακού παρακαταθήκη στον επόμενο ΓΓ. Παρ’ όλα αυτά μας πρότεινε, μέσω της κυρίας Ολγκίν, μια τελευταία ευκαιρία. Που δε θα είναι ΜΟΕ, οδοφράγματα και καθαρισμοί κοιμητηρίων, αλλά η ουσία, δηλαδή οι συνομιλίες για τη λύση, όχι για την τιμή των καρπουζιών!
Η λύση μάς αφορά; Μάς καίει; Στα πηγαδάκια υπερισχύει η φράση άγια ολάν δαμέ έναν οδόφραγμα ν’ ανοίξουν τζαι έν τα καταφέρνουν! Ούτε πιστεύουν ότι θα υπάρχει λύση, ούτε κατανοούν τι θα γίνει αν δεν υπάρξει λύση. Η ελπίδα στον τόπο φαντάζει τόσο μακριά όσο η εκμετάλλευση του φυσικού μας αερίου και οι υποσχέσεις για μείωση στην τιμή του ηλεκτρισμού.
Περιγραφικά o πληθυσμός της μισής Κύπρου το 2026 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εξής: Οι παρεπιδημούντες εντός των παραλιακών τουριστικών περιοχών από τον Πρωταρά μέχρι το Λατσί παρά τους χαλεπούς καιρούς και τις μειωμένες κρατήσεις, συνεχίζουν να κτίζουν απτόητοι και ανενόχλητοι και την ανατολική και τη δυτική μας παρειά, όπως εξάλλου κάνουν και οι βάρβαροι κατακτητές μας από τη Βασίλεια μέχρι τις Κλείδες Νήσους.
Οι ολιγότερον προνομιούχοι της ενδοχώρας και αλλαχού, έρμαια πυρετών, πλημμυρών ή και ανομβριών, κτηνοτρόφοι και γεωργοί, κρατούν τα στομάχια και τις ανάσες τους, μετρούν τις απώλειες τους και ίσως τώρα, με τις αποζημιώσεις που θα πάρουν, αντιληφθούν επιτέλους το μεγάλο δώρο που μας πρόσφεραν, χωρίς ανταλλάγματα, ο Κρανιδιώτης και ο Σημίτης.
Οι Χωραΐτες, οι μόνοι που νιώθουν περισσότερο στο πετσί τους την κατοχή (Παραλιμνίτες, Λαρνακείς, Αμαθουσιανοί, και Παφίτες τη βλέπουν από μακριά), όσοι άντεξαν και δεν μετοίκησαν στις προνομιούχες περιοχές κρέμασαν στους τοίχους τους τίτλους της ιδιοκτησίας τους και αγοράζουν λαχεία, παίζουν Τζόκερ και Κίνο με την ελπίδα ν’ αλλάξει η τύχη τους.
Όμως για ν’ αντέχει το πλάσμα στην ολβιωτάτη των νήσων, πρέπει να μην τα βλέπει όλα μαύρα και αραχνιασμένα, και καταβάλλει προσπάθειες για ανεύρεση ελπίδας. Έτσι και εγώ προσπάθησα σήμερα να καταθέσω μιαν υποθετική πρόβλεψη που πάλι, όπως θα διαπιστώσετε, με έριξε στον Καιάδα.
Πέστε ότι, έστω και με την πρόσφατη επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για τις συνομιλίες και στις 12 του Σεπτέμβρη του 2026 μέρα που γιορτάζει ο Άγιος Αυτόνομος και ο μάρτυρας Ωκεανός, οι ηγέτες κάθισαν αντάμα σ’ ένα τραπέζι και συμφώνησαν προκαταρτικά να βρουν μιαν αμοιβαία λύση.
Τους πήρε δυο κοπιαστικά χρόνια αλλά συμφώνησαν σε όλα και στις 29 Φεβρουαρίου του 2028, μέρα της γιορτής του Οσίου Αγίου Κασσιανού του Ρωμαίου, δίσεχτο έτος και έτος προεδρικών εκλογών, ανακοίνωσαν ότι λύθηκε το Κυπριακό με ΔΔΟ χωρίς ουρές και παραφυάδες και οδεύει προς το αναγκαίο δημοψήφισμα.
Πιστεύετε ειλικρινά ότι ο κυρίαρχος λαός θα πει ναι; Απροετοίμαστος, ανασφαλής όσο ποτέ, τρεμάμενος τη σπάθα του Σουλτάνου ως να είμασταν το 1570! Είχαμε μισό αιώνα να τον προετοιμάσουμε για τη λύση, να του υποδείξουμε περί τίνος πρόκειται, να οργώσουμε το νησί για να του εξηγήσουμε τι σημαίνει τούτο το πολίτευμα που ήταν η επιλογή όλων των ηγετών, που οι ίδιοι τεχνηέντως και υπογείως υπέσκαψαν για 55 συναπτά έτη!
Να ενημερώσουμε για τα θετικά της λύσης, τις προοπτικές για ολόκληρο το νησί αλλά και της τσέπης τους, για τις αλλαγές που αυτή θα επιφέρει, για το πώς θα ζήσουν σε μια Κύπρο ενωμένη και αυτοί και τα παιδιά και τα εγγόνια τους, ποιες θα ήταν οι προϋποθέσεις… τόσα και τόσα σημαντικά που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη διαχρονική ανασφάλεια που και αυτή τεχνηέντως και υπογείως καλλιεργήθηκε με το αναχρονιστικό αφήγημα του η όλα ή τίποτα!
Να αναπτερώσουμε το ηθικό τους για να τολμήσουν για μια φορά στη ζωή τους ν’ αποδεχτούν τις αλήθειες της ιστορίας, του συμβιβασμού και του σεβασμού και της αλληλοπεριχώρησης που θα επέφερε τη συνύπαρξη, αλληλεπίδραση καιαλληλοδιείσδυση σ’ έναν λαό που μονίμως πιστεύει ότι είναι ο εις και μόνος και όλοι του χρωστούν.
Για την ώρα, όμως, επικεντρωνόμαστε στην τιμή του καρπουζιού.
Ελεύθερα, 14.06.2026
