Φάρμακο κατά του λαϊκισμού, υπάρχει;

Εδώ, τώρα, που η ζωή γυρίζει, τα συναισθήματα που μένουν δεν είναι εύκολα. Πολύ γρήγορα έφυγαν οι πρώτες στροφές. Πόσες έμειναν τάχα; Ευτυχώς, δεν ξέρουμε.

Δρόμος υπάρχει ακόμα. Αλλά το τέλος του είναι πιο ορατό. Το βλέπεις. Και οι σκέψεις σου τρέχουν βιαστικά. Σαν να θέλεις να «κόψεις» χιλιόμετρα. Να φτάσεις πιο γρήγορα. Να μεγαλώσεις.

Η γλύκα, έλεγαν όσοι προηγήθηκαν, είναι στη διαδρομή. Θα το βρήκαν σε κάποιο ποίημα ή τσιτάτο. Τρέχαμε, λοιπόν, να προλάβουμε. Πέφταμε, βεβαίως. Και πονούσε πολύ. Ποιος νοιαζόταν τότε; Δεν τρέχαμε σε φαρμακεία για ένα γδάρσιμο.

Ευτυχώς, δεν τραυματίστηκα ποτέ από πτώση, γιατί δεν έπεφτα από ψηλά. Στα είκοσι και στα τριάντα σου σηκώνεσαι ευκολότερα. Ακόμα κι αν όλα ως τότε σου πήγαν στραβά, ξαναρχίζεις από το μηδέν.

Πόσοι και πόσοι, αλήθεια, δεν πρόκοψαν και δεν πήραν καλύτερο δρόμο έπειτα από πέσιμο σε μικρότερη ηλικία; Σηκώθηκαν και συνεχίζουν.

«Δεν θεωρώ ότι αυτό που κάνω είναι συγκριτικά πιο δύσκολο με κάποιον που δουλεύει οκτάωρο στην οικοδομή. Αυτό που κάνει ένας οικοδόμος είναι πιο δύσκολο από αυτό που κάνω εγώ, άρα γιατί να το παίξω κάποιος;

Ο κολλητός μου δουλεύει σε φούρνο στα Γρεβενά. Ξέρω ότι είναι δύσκολη δουλειά. Όλες οι δουλειές είναι δύσκολες. Σέβομαι όποιον προσπαθεί, και δεν θέλω να το παίξω ιστορία» – Μίλτος Τέντογλου.

Ρώτησαν τον Γάλλο αρχιτέκτονα Le Corbusier πώς είναι καλύτερο να ανεβαίνουν οι επισκέπτες στην Ακρόπολη, με τα πόδια ή με αυτοκίνητο; Κι’ εκείνος απάντησε: Με τα γόνατα!

«Αυτή δεν είναι Αμερική. Πρέπει όλοι να ντρεπόμαστε που έχουμε αυτόν τον άνθρωπο για Πρόεδρο. Και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φύγει από τον Λευκό Οίκο όσο πιο γρήγορα γίνεται» – Τάι Κομπ, πρώην δικηγόρος του Τραμπ.

Ίσμαελ Μίκαελ Λεϊκόλα, 47 ετών, Φινλανδός κωμικός, μουσικός και αρκετά άλλα. Τον «γνώρισα» πριν από περίπου δέκα χρόνια, σε μία πολύ σύντομη, δική του ανάλυση για «Την Πείνα στην Αφρική». Θέμα, που αναρωτιέσαι «τώρα είναι για πλάκα αυτό»;

O Ismo σε ένα stand-up comedy σε ένα μικρό club στην Αμερική. Και, δίχως χρονοτριβή λέει:

«Τρώω πολύ φαγητό. Οι μερίδες μου είναι τεράστιες. Δεν φαίνεται; Νομίζω πως όλη η σχέση μου με το φαγητό είναι λίγο σβηστή. Όταν ήμουν παιδάκι, η μαμά πάντα έλεγε “πρέπει να τρως ό,τι είναι στο πιάτο. Να μην αφήνεις τίποτα. Γιατί υπάρχει μεγάλη πείνα στην Αφρική”. Κι άρχισα να τρώω τα πάντα και ασταμάτητα, για χρόνια.

Κάποια στιγμή είπα: “Για στάσου. Πώς έχω βοηθήσει την κατάσταση στην Αφρική; Τώρα, είμαι λίγο πιο υπέρβαρος. Ελπίζω να είναι χαρούμενοι τώρα. Εάν πάω ποτέ στην Αφρική και τους δω να κοιτάζουν εμβρόντητοι την μεγάλη κοιλιά μου, θα τους πω “για σας το έκανα”. Και παρ’ όλα αυτά, τώρα πια οι μαμάδες λένε στα παιδιά “να μην τρώτε όλο το φαγητό που έχετε στο πιάτο. Διότι υπάρχουν χοντροί άνθρωποι στην Αμερική!”».

Δεν ξέρω αν υπάρχουν περισσότερα φαρμακεία στην Κύπρο από την Ελλάδα. Υποθέτω πως, αναλογικά, πρέπει να είναι πάνω-κάτω τα ίδια… Και μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, όταν αγόραζε ένα μικρό μαγαζάκι στην Αθήνα: «Φαρμακοποιός να γίνεις παιδί μου, δεν θα πεινάσεις ποτέ!» Δίκιο είχε. Εκτός του ότι είμαστε φιλο-φάρμακος λαός, υπάρχουν και χίλια-δυο άλλα προϊόντα εκεί μέσα. Βιταμίνες, οδοντόβουρτσες, οδοντόπαστες. Σαπούνια. Κολόνιες. Γυαλιά. Σφουγγάρια. Χαρτομάντηλα.

Δεν τον άκουσα. Κατάντησα δημοσιογράφος και πελάτης!