Για άλλη μια φορά, το αυτοκίνητο έμεινε στον μηχανικό για επισκευή κι έτσι περπάτησα από νωρίς το πρωί για δύο χιλιόμετρα από το διαμέρισμα μέχρι το γυμναστήριο.
Μια άλλη μοναχική διαδικασία το περπάτημα, σαν το γράψιμο. Και το ίδιο δημιουργική, θα μπορούσα να πω. Κρίμα που δεν μπορώ να γράφω περπατώντας. Υποθέτω ότι θα μου κατέβαιναν πιο παραγωγικές σκέψεις, αφού περπατώντας βλέπεις και ακούς την πραγματική ζωή γύρω σου και όχι την εικονική του κομπιούτερ.
Περπατώντας στην πόλη τόσο νωρίς το πρωί, δεν είδα άλλον να περπατά, εκτός από αυτούς που έβγαλαν τα σκυλιά τους για περίπατο και κατούρημα. Οι υπόλοιποι ήταν οδηγοί ή επιβάτες οχημάτων – φευγαλέες φιγούρες βιδωμένες μέσα στο «πακέτο» με τους τροχούς, τις λαμαρίνες, τις μηχανές που χάνονταν στον δρόμο μετά από μια σύντομη ματιά. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι διαφορετική η ματιά του πεζού, από αυτήν του εποχούμενου – είναι πιο …προσγειωμένη, πιο σταθερή, πιο ρεαλιστική, πιο αξιόπιστη. Διακρίνει τις λεπτομέρειες και τις αποχρώσεις που διαφεύγουν του αυτοκινητιστή.
Το περπάτημα κάποιων χιλιομέτρων στον πραγματικό δρόμο, δεν είναι το ίδιο με το περπάτημα στον κυλιόμενο ιμάντα στο γυμναστήριο, όπου μπροστά σου έχεις μόνο οθόνες της τηλεόρασης. Περπατώντας στις γειτονιές της πόλης, βλέπεις τους ανθρώπους καλά, αργά, έτσι όπως κινούνται προς και από εσένα, με τον ρυθμό των βημάτων σου – δεν τους προσπερνάς βιαστικά και αδιάφορα, όπως κάνεις πίσω απ’ το τιμόνι.
Στην επιστροφή από το γυμναστήριο μετά από ένα δίωρο, τα βήματα μου διασταυρώθηκαν στα πεζοδρόμια της μεγάλης λεωφόρου και των παρόδων της, με νεαρούς αλλοδαπούς από χώρες της Ασίας και της Μέσης Ανατολής που δεν έχουν τίποτε άλλο από τα πόδια τους για να κατευθύνονται προς το μέλλον που ψάχνουν. Περπατούν ή κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο στα χαμηλά περιτοιχίσματα στις σκιές των δέντρων και στις στάσεις των λεωφορείων μιλώντας ατελείωτα στα κινητά τους, αλλά και παρατηρώντας εντατικά γύρω τους, από αυτή την παράξενη θέση του απαρατήρητου θεατή που βλέπει τη ζωή να συμβαίνει γύρω του, χωρίς καμιά ελπίδα ότι οι άλλοι θα τον αφήσουν να συμμετέχει.
Ένιωσα τι σημαίνει να έχεις μόνο τον εαυτό σου, να τον φορτώνεσαι κάθε πρωί και να τον κουβαλάς προς τα μπρος, καθώς ο ήλιος ψηλώνει στον ουρανό. Συστήνω αγαπητέ αναγνώστη/στρια να κάνεις μέσα μέσα αυτό τον… περιπατητικό συγχρωτισμό που σου καθαρίζει τη θολούρα του μυαλού και σου δηλώνει με σαφήνεια ότι χωρίς την… πανοπλία του αυτοκινήτου σου και κάθε άλλης υλικής περιουσίας σου, δεν… διαφέρεις και πολύ από τους λιγότερο προνομιούχους αυτού του κόσμου, τους ξένους και τους χαμένους από χέρι.
