ΟΙ γυναικοκτονίες δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά βίας. Είναι η κορύφωση της βίας σε βάρος των γυναικών. Μια ακραία ενέργεια. Και δυστυχώς αυτά τα ακραία φαινόμενα δεν εκλείπουν από την κοινωνία. Παρακολουθούμε τραγωδίες να εκτυλίσσονται, όπως αυτή, προχθές, στο Ζακάκι της Λεμεσού.
Η ΣΟΥΖΑΝΑ Παύλου, Διευθύντρια του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου, με επιστημονική πείρα στα ζητήματα αυτά, ανέφερε πως «η βία είναι επιλογή του δράστη και αποτελεί μέσο επιβολής εξουσίας και ελέγχου. Αυτό είναι το στοιχείο που πρέπει να παραμείνει στο επίκεντρο της συζήτησης». Για να προσθέσει, σχολιάζοντας προφανώς όσα ακούγονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αλλά και σε ΜΜΕ, πως όταν η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται γρήγορα σε οικονομικά προβλήματα ή οικογενειακές διαφορές, υπάρχει ο κίνδυνος η βία ως μια κατανοητή αντίδραση σε δύσκολες συνθήκες.
ΚΙ αυτό είναι η ουσία και όχι προφανώς η όποια συζήτηση αρχίζει για το πως και γιατί, κι εάν το θύμα προκαλούσε ή είχε ευθύνες. Οι όποιες ευθύνες δεν δικαιολογούν ποσώς την αφαίρεση ζωής.
Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ γυναικοκτονία αλλά και η προ ημερών απόπειρα κατά δυο γυναικών, φέρνουν στο προσκήνιο ένα υπαρκτό ζήτημα, με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις. Όπως συναφώς ανέφερε η Επίτροπος Ισότητας των Φύλων, Τζόζη Χριστοδούλου, «αναδεικνύεται με τον πιο έντονο τρόπο ότι οι αντιλήψεις ελέγχου, κυριαρχίας και ιδιοκτησίας πάνω στις γυναίκες εξακολουθούν να υπάρχουν και να οδηγούν, στις πιο ακραίες τους εκφάνσεις, σε απόπειρες γυναικοκτονίας και γυναικοκτονίες».
ΤΑ περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας παρουσιάζουν βαθμηδόν αύξηση. Τα στατιστικά δίνουν μια εικόνα, που είναι άκρως ανησυχητική. Τα περιστατικά προφανώς και είναι περισσότερα από όσα καταγράφονται καθώς ένας αριθμός θυμάτων επιλέγει να μην προβεί σε καταγγελίες. Επιλέγει τη σιωπή. Παλαιότερα αυτή η προσέγγιση ήταν κυρίαρχη. Τα τελευταία χρόνια, η σιωπή έσπασε και αυτή η προσέγγιση προλαβαίνει τα χειρότερα.
ΕΙΝΑΙ σαφές ότι η λύση βρίσκεται πρωτίστως στα προληπτικά μέτρα, αλλά και στη δημιουργία εκείνων των δράσεων, για παροχή βοήθειας στα θύματα. Εκείνο που πάντα προέχει είναι να προλαβαίνουμε τη βία και όχι να την αντιμετωπίζουμε μετά που θα εκδηλωθεί. Και στις περιπτώσεις που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα περιστατικά, χρειάζεται προσοχή. Να επιστρατεύονται επιστημονικές μέθοδοι και παράλληλα να υπάρχει ανθρώπινη προσέγγιση. Γιατί υπάρχει και η επόμενη ημέρα.
