Η Συμφωνία της Ψαροταβέρνα και τα ξερονήσια!

Κανονικά ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα πρέπει να έχει φτιάξει ποπ κορν και να κάθεται στον καναπέ για να παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα στο Δημοκρατικό Συναγερμό. Δεν χρειάζεται να κάνει πολλά, όταν  διαδραματίζονται όλα αυτά σε ένα πολιτικό χώρο, στον οποίο έχει «πρόσβαση» στην δεξαμενή ψήφων του.

Η λεπτομέρεια, που είναι σημαντική, αλλά δεν αφορά τον μικρόκοσμο των κομματικών ηγεσιών, είναι ότι  βρισκόμαστε δεκαεπτά μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές και η ατζέντα της καθημερινότητας είναι γεμάτη. Όπως γεμάτη είναι και η γεωπολιτική ατζέντα.

Στο Δημοκρατικό Συναγερμό, που έχουν, όπως συχνά-πυκνά λένε,  ως ευαγγέλιο το καταστατικό του κόμματος, επικαλούνται συνεχώς τις εσωκομματικές διαδικασίες και ενίοτε… αυτοθαυμάζονται για τα επιτεύγματα τους στο πεδίο της «συμμετοχικής δημοκρατίας». Παράλληλα, ωστόσο, έχουν αποκτήσει μεταπτυχιακά στις παρασκηνιακές διεργασίες. Τούτο, βέβαια, δεν είναι τωρινό και δεν αφορά μόνο τον ΔΗΣΥ, αλλά οριζόντια όλα τα κόμματα. Παλιά όλα γινόντουσαν πίσω από κλειστές πόρτες. Μερικές φορές και σε τοπικούς συλλόγους, για να μην δίνουν… στόχο. Τώρα  οι σοβαρότερες συζητήσεις φαίνεται να γίνονται αλλού, όπως σε ψαροταβέρνες. Και με τη συμμετοχή του περίγυρου. Το να στηρίζει ο ένας τον άλλο για να υπάρξουν ανταλλάγματα είναι στην πολιτική σύνηθες φαινόμενο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και πολιτικά ορθό. Το «ένα σου ένα μου», φανερώνει πολλά σε σχέση με τις διαδικασίες σε ένα κόμμα. Τι σημασία έχουν οι αναφορές και τα βαρύγδουπα περί 52.000 συναγερμικούς που θα αποφασίσουν; Αφού μπορούν να αποφασίσουν και τέσσερις, άντε πέντε, άντε καμιά δεκαριά. Δηλαδή, εάν η Συμφωνία της Ψαροταβέρνας τηρείτο πως θα προχωρούσαν  εσωκομματικά; Θα έστελνα τον Γιώργο  Παμπορίδη σε κανένα ξερονήσι μέχρι να τελειώσει η διαδικασία για να γίνει  η ανακήρυξη διά βοής του υποψήφιου Προέδρου της δεξιάς παράταξης; Μετά τις εξαγγελίες Αβέρωφ Νεοφύτου και Αννίτας Δημητρίου, πρέπει δεδομένη να θεωρείται και η κάθοδος Παμπορίδη.

Για την κοινωνία, κυρίως για τους πολίτες που δεν έχουν σχέση με κόμματα, οι εσωτερικές διαδικασίες έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με αυτές τις ( εσωκομματικές) εκλογές, ωστόσο, τις παρακολουθούν καθώς ενίοτε τροφοδοτούν τον πολιτικό κουτσομπολιό.

Την ίδια ώρα, κάπου μεταξύ ψαρομεζέ και κομματικού παρασκηνίου, ξεπροβάλλει και το Κυπριακό.  Έντονη  η ανησυχία καθώς  «δεν λύθηκε στη Νέα Υόρκη το Κυπριακό», δηλώνεται θυμωμένα. Όπως δεν λύθηκε τις προηγούμενες 52 φορές. Και επειδή δεν έχει λυθεί ποιος φταίει; Όχι ο Έρχιουρμαν, ούτε οι πολιτικοί του προϊστάμενοι στην Άγκυρα, αλλά η Λευκωσία!  Και επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Πρόεδρος,  δεν μπορούν να λύσουν το Κυπριακό, ζητούν να έλθουν άλλοι διαχειριστές. Για να το λύσουν άψε-σβήσε.

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι προτάσσεται το Κυπριακό σε μια δύσκολη περίοδο. Αλλά είναι εξίσου σημαντικό να εξετασθεί από ποια οπτική γωνία προσεγγίζεται το ενδιαφέρον. Είναι διαχρονικό; Είναι προεκλογικό;

Υπάρχει μια προσέγγιση, η οποία ξεκινά και τελειώνει σε μια λογική να φορτωθεί στην ελληνική πλευρά το αδιέξοδο, η μη λύση. Είναι το γνωστό δήθεν μοιρολόι για το Κυπριακό, το οποίο δεν έχει λυθεί ούτε τότε που ήταν οι ίδιοι μέρος της διαχείρισης. Υπενθυμίζεται ότι η λεγόμενη ρεαλιστική σχολή σκέψης στο Κυπριακό κυβέρνησε αυτή τη χώρα για πολλές θητείες, αλλά παρέδωσαν  στη διάδοχη κατάσταση χωρίς να επιτευχθεί συμφωνία. Έφταιγαν όλοι οι Προέδροι; Και η Τουρκία δεν έχει ευθύνες;

Για να μην ξεφύγουμε από το θέμα, που απασχολεί σήμερα τη δημόσια σφαίρα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις προεδρικές εκλογές, που θα διεξαχθούν σε δεκαεπτά μήνες, το Φεβρουάριο του 2028. Και επειδή πολλοί, ως φαίνεται, είναι οι ενδιαφερόμενοι, ξεκίνησε το παιχνίδι της ταχύτητας. Ποιος θα δηλώσει «φτου πρώτος»!