Μια Λιθουανή υπήκοος, σφετερίστρια ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, συνελήφθη τον περασμένο Μάιο στη Γαλλία και την 1η Ιουλίου το Εφετείο της της Aix-en-Provence, αποφάσισε να αποδεχθεί το αίτημα έκδοσης, που υποβλήθηκε στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εντάλματος σύλληψης από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Η εξέλιξη αυτή έχει προκαλέσει αντιδράσεις στα κατεχόμενα. Και από την λεγόμενη προοδευτική πτέρυγα κι από εκείνους που κάνουν, παράφωνα, τη δεύτερη φωνή της Άγκυρας στα κατεχόμενα.
Ο εγκάθετος της Άγκυρας, Τουφάν Ερχιουρμάν, και η Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος, Sıla Usar Incırlı, δεν ξέφυγαν από την τουρκική πεπατημένη, εκφράζοντας έντονες αντιδράσεις για τη σύλληψη. Τι είπαν, όμως, συμπερασματικά όλοι στα κατεχόμενα; Ότι η κατοχική δύναμη θα μπορεί να εκμεταλλεύεται, να σφετερίζεται τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, να τις πωλούν και να κερδίζουν. Ως να είναι δική τους η γη. Παραπέμπουν δε στη λεγόμενη Επιτροπή Περιουσιών και στη «συνολική λύση». Δεν υπάρχει, λένε, ατομικό δικαίωμα. Γιατί; Επειδή η λογική τους κινείται στη θέση, που διαχρονικά προωθείται από την τουρκική πλευρά, για τουρκοποίηση των ελληνοκυπριακών περιουσιών.
Η πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (CTP), ισχυρίζεται ότι «η επιμονή της ελληνοκυπριακής ηγεσίας να καταχραστεί το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης και να οδηγήσει το Περιουσιακό στα ποινικά δικαστήρια δεν αποσκοπεί στην απονομή δικαιοσύνης, αλλά μετατρέπει τον νόμο σε όπλο και εργαλείο για την επίτευξη πολιτικών στόχων». Τι διαφέρει από αυτά που είπε ο λεγόμενος Πρωθυπουργός της αποσχιστικής οντότητας, Ουνάλ Ουστέλ; Ο Ουστέλ είπε πως η εξέλιξη αυτή «πολιτικοποιεί το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τους διεθνείς μηχανισμούς δικαστικής συνεργασίας» ενώ προειδοποίησε με αντίδραση. Συνιστά, είπε, προσπάθεια της ελληνοκυπριακής πλευράς «να παρέμβει στην κυριαρχία, την έννομη τάξη και την οικονομική ζωή της ‘’τ.δ.β.Κ.’’»!
Αλλά και ο Έρχιουρμαν ανέφερε στη γραπτή του δήλωση πως «ε/κυπριακή διοίκηση» συνεχίζει τις προσπάθειες «να μετατρέψει το Δίκαιο σε εργαλείο πολιτικής σε ζητήματα που αφορούν το Περιουσιακό». Αποφάνθηκε δε ο νομικός κύριος Έρχιουρμαν πως δεν πρέπει «να μετατρέπεται ο νόμος σε εργαλείο της πολιτικής». Δηλαδή, η πολιτική δεν έχει σχέση με τους νόμους; Μπορεί να λειτουργεί η πολιτική απέναντι στο νόμο; Μόνο σε κατοχικά καθεστώτα.
Η μάχη κατά του σφετερισμού θεωρείται από την τουρκική πλευρά ως κατάχρηση-φευ- του Διεθνούς Δικαίου. Είναι η νέα θεώρηση για το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο οι Τούρκοι μόνο ακουστά το έχουν.
Η λεηλασία, το πλιάτσικο, οι αγοραπωλησίες των λαφύρων, δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται απαθώς. Η κατοχική πλευρά ροκανίζοντας το χρόνο, φρενάροντας προσπάθειες λύσης, εδραιώνει τα κατοχικά δεδομένα. Και ο σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών, δημιουργεί τετελεσμένα, «πραγματικότητες», που θέλουν να «λαμβάνονται υπόψη» σε μια διαπραγμάτευση. Και το λένε και οι εν δυνάμει μεσολαβητές, διευκολυντές, ότι δεν μπορούν «να αγνοήσουν την οικοδομική ανάπτυξη» στα κατεχόμενα. Και η παρανομία; Τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Η πολιτική των διώξεων σφετεριστών θα συνεχισθεί όσο συνεχίζεται η παρανομία. Συνιστά δε και μια πίεση προς την κατοχική πλευρά. Αυτή την πολιτική την έχει ξεκινήσει η παρούσα κυβέρνηση και τη συνεχίζει. Έπρεπε να είχε υιοθετηθεί από τη δεκαετία του ΄70. Κι εάν υιοθετείτο προφανώς και διαφορετικά θα ήταν τα δεδομένα σήμερα σε σχέση με την παράνομη εκμετάλλευση των περιουσιών στα κατεχόμενα.
Η αποσχιστική οντότητα είναι πειρατικό «κράτος». Έτσι λειτουργεί. Έτσι συμπεριφέρονται και οι εκάστοτε διαχειριστές του. Εξυπηρετείται ένα ολόκληρο σύστημα με το σφετερισμό των ελληνοκυπριακών περιουσιών. Πλουτίζουν με τα λάφυρα.
Και επειδή πολλά ακούγονται και στις ελεύθερες περιοχές για τις διώξεις των σφετεριστών, από όσους θεωρούν πως δεν θα πρέπει να… ενοχλείται η κατοχική δύναμη, πρέπει να επισημανθεί το προφανές: Η όποια συμφωνία στο περιουσιακό περνά μέσα από το σεβασμό του βασικού αυτού ανθρώπινου δικαιώματος και όχι διά της νομιμοποίησης της παρανομίας, του σφετερισμού. Σε αυτά τα ζητήματα δεν μπαίνουν στη ζυγαριά τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη με εκείνα, τα «δικαιώματα», του παράνομου χρήστη.
