Ξανά στην επικαιρότητα μετά από τρεις δεκαετίες, ο άγριος εθνικιστικός εμφύλιος πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία και ιδιαίτερα στη Βοσνία το 1992-1995, καθώς συνεχίζεται από τον Οκτώβρη 2025 στο Μιλάνο της Ιταλίας, η ποινική έρευνα της Εισαγγελίας για το αποκαλούμενο «σαφάρι αμάχων» στην πρωτεύουσα της Βοσνίας Σεράγεβο. Η συγκλονιστική αυτή υπόθεση αφορά πλούσιους Ιταλούς, αλλά και άλλους Ευρωπαίους που ταξίδευαν στη Βοσνία στη διάρκεια της πολύχρονης και αιματηρής πολιορκίας του μουσουλμανικού τομέα του Σεράγεβο από τον σερβικό στρατό που κράτησε για σχεδόν τέσσερα χρόνια και πλήρωναν έως και 100.000 ευρώ σε Σέρβους παραστρατιωτικούς για να χρησιμοποιούν τα όπλα των ελεύθερων σκοπευτών και να πυροβολούν αμάχους που κυκλοφορούσαν στους δρόμους! Που «διασκέδαζαν» δηλαδή και «ψυχαγωγούνταν», σημαδεύοντας από μακριά, μέσα από τις διόπτρες των στρατιωτικών τυφεκίων και σκοτώνοντας γυναίκες και παιδιά, λες και συμμετείχαν σε κάποιο βιντεοπαιχνίδι δράσης όπου ο παίκτης πυροβολεί με εικονικά όπλα!
Το θέμα απασχολεί και τη Eurojust (Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Ποινικής Δικαιοσύνης), καθώς πριν λίγες μέρες (29/6) συναντήθηκαν στην έδρα της στη Χάγη οι ερευνητές της υπόθεσης αυτής από την Ιταλία, αλλά και από την Αυστρία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Βέλγιο, όπου, επίσης, διεξάγεται σχετική ποινική έρευνα.
Ουσιαστικά, τα εγκλήματα αυτά έγιναν γνωστά από το ντοκιμαντέρ του 2022, «Sarajevo Safari», του Σλοβένου σκηνοθέτη, Miran Zupanic και το βιβλίο του Ιταλού ερευνητή και συγγραφέα, Ezio Gavazzeni, με τίτλο «Ελεύθεροι σκοπευτές του Σαββατοκύριακου: Μια έρευνα για τα ανθρώπινα σαφάρι του Σεράγεβο» που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες μέσα στο 2026.
Και, βέβαια, όταν ο υπογράφων βρέθηκα τον Σεπτέμβρη 1992 στον σερβικό τομέα του πολιορκημένου Σεράγεβο σε μια από τις τέσσερις δημοσιογραφικές αποστολές μου στην εμπόλεμη πρώην Γιουγκοσλαβία τα χρόνια 1991-1994, δεν είχα ιδέα για τα εγκλήματα αυτά. Στις τελευταίες τρεις αποστολές, συνοδός μου ήταν ο νεαρός Σέρβος στρατιώτης, Ντράκισα Βούλετιτς, που καμιά σχέση δεν είχε με τους δειλούς δολοφόνους άμαχων γυναικοπαίδων και τους ψυχρούς εκτελεστές της «πλατείας των ακροβολιστών» του Σεράγεβο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη διαδρομή που κάναμε με το αυτοκίνητο του Ντράκισα από την ορεινή πόλη Πάλε προς τη Μπιέλινα,διοικητικό κέντρο της σερβικής οντότητας της Βοσνίας. Τον ρώτησα πώς νιώθει μέσα στις συνθήκες του πολέμου. «Ξέρω πως έχω αλλάξει», μου είπε με ένα ανεπαίσθητο σπάσιμο στη φωνή του κι έναν κόμπο στον λαιμό. «Δεν μπορείς να μείνεις ο ίδιος, ύστερα απ’ αυτή τη φρίκη. Όμως, τώρα είμαι στρατιώτης κι αυτό μόνο έχει σημασία. Νιώθω σαν ένα άδειο κτήριο: Δεν αφήνω να μπουν μέσα μου ούτε αναμνήσεις απ’ τα παλιά, ούτε όνειρα για το αύριο»…
