Οι σημειώσεις μου, παρακολουθώντας την Τετάρτη το βράδυ την ομιλία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο τέλος της Συνόδου των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα:

> «Το έδαφος που στρώσαμε με την αμυντική μας συμμαχία, μπορώ να πω ότι πλέον είμαστε πολύ πιο μπροστά από σχεδόν όλους τους άλλους.

> Όλοι οι ξένοι ηγέτες συμμετείχαν στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ εδώ, και αυτό δείχνει πόσο πολύ εκτιμούν και σέβονται τη χώρα μου.

> Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Αμερικανό πρόεδρο για τη βοήθεια και στήριξή του. Έχω προσωπική φιλία με τον Ντόναλντ Τραμπ. Και επαινώ την «τέχνη του πολέμου» που κατέχει τόσο καλά η Αμερική.

> Είμαστε λαός που καυχιέται για τις στρατιωτικές του επιτυχίες.

> Διαχειριζόμαστε τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχία. (ΝΑΤΟ).

> Στην Εσθονία έχουμε μια νέα βάση αεράμυνας της Τουρκίας. Και συμμετέχουμε σε πολλές άλλες αποστολές από εκεί».

Ακούγοντας τον Τούρκο πρόεδρο και σημειώνοντας όσα έκρινα ότι είχαν κάποια αξία, κάθισα και παρακολούθησα ξανά όλη την ομιλία του και σημείωσα τις δικές μου σκέψεις:

> Η ομιλία του Ερντογάν, όπως την άκουγα από το World Service του BBC (σ.σ: στην ΕΡΤ άκουγα σχολιασμούς…), ήταν επικεντρωμένη σε ένα μόνο πράγμα: Πόσο σθεναρή στρατιωτικά είναι η Τουρκία.

> Μέτρησα τουλάχιστον 4 φορές τη φράση του για το «πόσο ισχυροί είμαστε». Παρέλειψε, ίσως, το «δεν φοβόμαστε κανέναν». Σιγά! Το ’χει πει άπειρες φορές. Τι θέλει με αυτό το εκφοβιστικό του παραλήρημα;

Δεν μας είπε, δηλαδή και τίποτα καινούργιο!

> PERSONA NON GRATA

Εκείνος που πραγματικά μας εξέπληξε δυσάρεστα, ήταν ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, 67 ετών, ο οποίος μιλώντας στο ετήσιο συνέδριο του Economist στο Λαγονήσι, υποστήριξε ότι η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, κοντά του στο πάνελ, Τάσος Χατζηβασιλείου, τόνισε πως η πραγματικότητα είναι ότι στην Κύπρο υπάρχει κατοχή και η Τουρκία καταλαμβάνει παράνομα το ένα τρίτο της νήσου. 

Αυτό το «η παρουσία της Τουρκίας  στη Κύπρο βασίζεται στο διεθνές δίκαιο», είναι το πολιτικό ανέκδοτο του αιώνα! Μόνος του το σοφίστηκε; Ή του το ’γραψαν άλλοι; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Κι όπως έλεγε, ακόμα καλύτεραμ μάλιστα, ο Γιώργος Χελάκης, αθλητικός σχολιαστής του αγώνα Πορτογαλίας – Ελλάδας όταν κερδίσαμε το Euro το 2004.

Υ.Γ.: Τουρκοφάγος δεν είμαι. Έχω και πρόβλημα με το στομάχι. Δεν αντέχω τους φανατικούς. Πήγα, χθες, στο σουπερμάρκετ. Μου αρέσουν τα σαπούνια. Πάντοτε παίρνω μία μπάρα και κρεμοσάπουνο. Το πρώτο, ήταν ελαιοσάπουνο της Palmolive. Βλέπω στο πίσω μέρος «Made in Turkey». Κοιτάζω και το γαλλικό κρεμοσάπουνο Le Petit Marseilials κι αυτό με προσθήκη ελαιόλαδο. Γυρνάω και αυτήν την συσκευασία στη πίσω μεριά, και τι βλέπω; «Saf Sabon Ile, made in Turkey». Μ’ αρέσουν και τα δύο. Ευτυχώς τα παραγγέλλω διαδικτυακά. Αυτή είναι η μικρή μου αντίσταση.

Να και κάτι, made ολότελα in Greece. Ένα απόσπασμα με «Ποιητικά τοπωνύμια», από «Το Ποικιλόγραφο Βιβλίο» της Ελένης Λαδιά, μίας συγγραφέως που με έχει καθορίσει και συντροφεύσει από τότε που τη γνώρισα στα φοιτητικά μου χρόνια:

«Κοιτάζοντας τον ελληνικό χάρτη ή ταξιδεύοντας στον ελληνικό τόπο, ανακαλύπτει κάνεις τοπωνύμια, λες και είναι διαλεγμένα με ευαισθησία και ποιητική διάθεση. Μικρά χωριουδάκια, καρφωμένα στα όρη ή στον κάμπο, φέρουν ονόματα που συνεχώς θυμίζουν την ελληνική μυθολογία. Μία κατηγορία τέτοιων τοπωνυμίων σχετίζεται με τις ονομασίες των δένδρων, δένδρων που κάποτε ήταν άνθρωποι ευνοούμενοι των θεών και που ή ενδίδοντας ή φοβούμενοι τον θεϊκό έρωτα μεταμορφώθηκαν και έγιναν δένδρα. Ελάτη, Ροδακινέα, Συκέα, Κυδωνέα, Μιλιά, Λευκή, Οξυά, Πεύκη, Κορομηλιά, Ελιά, Βελανιδιά, ιδού μια ανθοδέσμη δροσερών ονομάτων που φέρουν χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδος». Αριστούργημα!

(*) …εκτός από τα ποικιλόμορφα δέντρα μας! Συγγνώμη που χαλάω τα ποιητικά μας τοπωνύμια, με αυτές τις αχαλίνωτες … φάτσες!