Ο ΗΓΕΤΗΣ της κατοχικής δύναμης, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έδωσε μια μεγάλη παράσταση στη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου του ΝΑΤΟ, η οποία φιλοξενήθηκε στην Άγκυρα. Και κατάφερε, αυτό φαίνεται τουλάχιστον, να τοποθετήσει τη χώρα του και τον ίδιο στο επίκεντρο της προσοχής.
ΣΕ κάποιο βαθμό αυτό ήταν αναμενόμενο και εν πολλοίς φυσιολογικό καθώς ήταν η Τουρκία η φιλοξενούσα χώρα. Την ίδια ώρα, όμως, είναι σαφές πως δεν είναι ο μόνος λόγος. Η Τουρκία αντιμετωπίζεται από τους δυτικούς, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους, ως σημαντική δύναμη, που μπορεί να ενισχύσει τους σχεδιασμούς τους στην ευρύτερη περιοχή.
ΚΙ αυτό φάνηκε και από τη στάση του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και των άλλων ηγετών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Φάνηκε και από τις συμφωνίες που δρομολογούνται ή και υπεγράφησαν στο περιθώριο της Συνόδου. Σημειώνουμε τις συζητήσεις με Γαλλία και Βρετανία, πέραν από τις υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου, που δύσκολα- λόγω εθνικών νομοθεσιών- θα υλοποιηθούν.
ΑΛΛΑ δεν είναι αυτό ζητούμενο σε σχέση με τους Αμερικανούς. Αλλά πόσο οι ΗΠΑ επενδύουν στη στρατηγική σημασία της κατοχικής Τουρκίας. Και πόσο αυτό επηρεάζει την Κύπρο και την Ελλάδα. Το Κυπριακό και τα ελλαδοτουρκικά.
Ο ΡΕΤΖΕΠ Ταγίπ Ερντογάν, θέλησε να παρουσιάσει τη χώρα του ως την πολύφερνη νύφη. Και, τουλάχιστον, αυτό που φάνηκε είναι πως για την πολύφερνη νύμφη υπάρχει ενδιαφέρον.
ΕΙΝΑΙ, επίσης, σαφές ότι το ενδιαφέρον των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ , που τα περισσότερα συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επικεντρώνουν την προσοχή τους στον πόλεμο στην Ουκρανία, θεωρούν την Τουρκία σημαντική. Πρόκειται, βέβαια, μια χώρα που δεν εφάρμοσε τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Αντίθετα τις παραβίασε. Θεωρήθηκε, σε κάποια φάση, ότι μεσολαβούσε μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, φιλοξενώντας και συνάντηση. Μάλιστα το Κίεβο προέκρινε τη συμμετοχή της κατοχικής δύναμης σε ένα μελλοντικό σύστημα εγγυήσεων!
ΤΑ όσα προηγήθηκαν της Συνόδου, όσα διαδραματίσθηκαν στη διάρκεια της, αλλά και όσα θα ακολουθήσουν προφανώς και θα διαμορφώσουν δεδομένα, τα οποία θα επηρεάζουν και την Ελλάδα και την Κύπρο.
ΓΙ΄ αυτό και έχει οι επόμενες κινήσεις Αθήνας και Λευκωσίας θα πρέπει- συντονισμένα- να επικεντρώνονται στην ανάδειξη των γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων τους, σε ένα πεδίο γεωπολιτικά δύσκολο. Σε μια περίοδο ανακατανομής ισχύος, δεν μπορούμε προφανώς να απουσιάζουμε. Κι αυτό χωρίς να υποβαθμίζουμε τα όσα διαδραματίζονται με την Τουρκία.
