Η διακυβέρνηση φανερώνει τις πραγματικές ικανότητες των ανθρώπων που τη διαχειρίζονται. Όμως, το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση. Η διαφορά φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν οι πρώτοι τα πάνε εξαιρετικά καλά και οι δεύτεροι κάνουν ό,τι μπορούν για να μη διαλάθει της προσοχής κανενός ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πάρουν σταδιακά τη θέση των πρώτων.

Η συμπεριφορά της Πινδάρου έναντι του αιτήματος της κυβέρνησης για κατεπείγουσα εξέταση της εξάμηνης παράτασης της θητείας της υφυπουργού Ευρωπαϊκών Θεμάτων είναι ένας ακόμη κρίκος σε μία αλυσίδα τέτοιων αδιανόητων συμπεριφορών.

Συμπεριφορές τις οποίες δεν διακρίνει μόνο η μικροπρέπεια αλλά και η έλλειψη σοβαρότητας – και αυτό είναι το χειρότερο. Το πιο επικίνδυνο, από την άλλη, είναι η ιεράρχηση προσωπικών φιλοδοξιών – κάποιος θα τις έλεγε και μωροφιλοδοξίες, σε πολλές περιπτώσεις – πάνω από το συμφέρον του τόπου, ακόμα και του ίδιου του Δημοκρατικού Συναγερμού, το οποίο, βεβαίως, αφορά τα μέλη του και μόνο.

Με δεδομένη την απόσταση που χωρίζει τις καταστροφικές αγκυλώσεις του ΑΚΕΛ από την ευρωπαϊκή θέση και πορεία της Κύπρου, αλλά και την όποια σώφρονα προσέγγιση στα της οικονομίας – και όχι μόνο -, ο ΔΗΣΥ ασχολείται (μόνο) με τις προεδρικές.

Και μάλιστα με το εντυπωσιακό, πραγματικά, δεδομένο οι τρεις φερόμενοι διεκδικητές του χρίσματος του υποψηφίου του ΔΗΣΥ για τις προεδρικές να έχουν: ο πρώτος, συζητήσει με το ΑΚΕΛ για να τον στηρίξει στις προεδρικές του 2023, κάτι που στράβωσε λόγω ενός tweet στο οποίο έκραζε τον μακαρίτη τον Χριστόφια· ο δεύτερος, ωθήσει ψηφοφόρους του να ψηφίσουν τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ τη δεύτερη Κυριακή ενάντια στον κεντροδεξιό και προερχόμενο από το κόμμα του υποψήφιο, από άχτι και μόνο επειδή έχασε στον πρώτο γύρο· και η τρίτη, η οποία τα έχει κάνει πλακάκια με το ΑΚΕΛ για να αδειάσει την κυβέρνηση – της κεντροδεξιάς -με το βλέμμα της στο 2028.

Θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη του Κληρίδη.

Ναι, και εκείνος ήταν πάντα διατεθειμένος να κάνει γενναίες υπερβάσεις. Για το συμφέρον της χώρας, όμως, και του κόμματός του, όχι για το δικό του και για να παραδώσει, χάριν αυτού, τον τόπο στις επικίνδυνες αντιλήψεις του ΑΚΕΛ.

Με μηδέν παραγωγή πολιτικής, με την ηγεσία του, πέρα από τα ως άνω, να φτάνει στο σημείο να υπόσχεται ανεύθυνα και γελοία πράγματα στον Φειδία σε βιντεούθκια και με την όλη κομματική παρουσία να αναλώνεται στα ξεκατινιάσματα και τις εκδικητικές συμπεριφορές κάθε είδους, οι της Πινδάρου δεν πρέπει να απορούν που το ένα τρίτον του κόμματος, το οποίο, παρότι από καιρό έχει αποξενωθεί ακολουθώντας τον νυν ΠτΔ και την πετυχημένη του διακυβέρνηση, τους έκανε τη χάρη να τους ψηφίσει στις τελευταίες βουλευτικές.

Είναι ο κόσμος ο οποίος έχει πλήρη συναίσθηση του τι είναι ωφέλιμο για τον ΔΗΣΥ και τη χώρα. Ο κόσμος ο οποίος προτίμησε να θεωρηθεί ηλίθιος από την Πινδάρου και να τη δει να πανηγυρίζει στην πλάτη του ότι έφερε πίσω τα… απολωλότα, αλλά να μην αφήσει το κόμμα του να πέσει στο 19% στις εκλογές. Ο κόσμος, με άλλα λόγια, ο οποίος νοιάζεται τον ΔΗΣΥ τόσο όσο οι επίδοξοι μνηστήρες του χρίσματος για την προεδρία της Δημοκρατίας νοιάζονται για την πάρτη τους.